Masuk“Ano ang sinabi mo?”Ilang salita lamang iyon, ngunit parang nagyelo si William sa kanyang kinatatayuan.“Shiena, huwag mo akong biruin.” Hindi siya makapaniwala at lumapit. “May sinabi ba ako kanina na ikinagalit mo? Ayaw mo akong kausapin, kaya sinadya mong sabihin iyon?”Ngunit umiling lamang si Shiena nang may pagkalito. “Sa tingin ko, hindi pa kita kailanman nakita, tama ba?”Kalmado ang kanyang tono, para lamang siyang nagsasabi ng katotohanan. “Sobrang sakit ng ulo ko, pero bakit ako narito?”Tumingin siya sa paligid ng hindi pamilyar na silid ng ospital at sa mga kagamitang medikal na nasa tabi ng kanyang kama, at lalo lamang siyang nalito.Maingat na nagtanong si William, “Naaalala mo ba ang pangalan mo?”Nagbago ang tono ni Shiena sa pagkakataong ito at medyo naguguluhang sinabi, “Shiena ang pangalan ko!”Habang tinitingnan ni William ang malinaw ngunit hindi pamilyar na mga mata nito habang nakaharap sa kanya, nakaramdam siya ng hindi magandang kutob.Nakalimutan na ba niya
Pagkalabas ni Vanessa sa ospital ni Ken, muling dumilim ang kanyang mukha, at kumislap ang tusong tingin sa kanyang mga mata.Walang maidudulot na mabuti sa kanya kung itutulak niya si Ken sa sukdulan ngayon.Kung tutuusin, nasa iisang bangka na sila.Maaaring kailanganin pa niya ang tulong nito sa hinaharap, kaya wala siyang dahilan para gawing mas mahirap ang kanilang sitwasyon.Mukhang kailangan niyang bigyan ito ng kaunting pakinabang sa susunod, suyuin ito, at gawin itong patuloy na magtrabaho para sa kanya.Kaya naman bahagya lamang niyang binanggit ang tungkol dito ngayon, umaasang maiintindihan ni Ken ang kanyang ibig sabihin.Dinala ni Mr. Harison ang pinakabagong bersyon ng antidote.Mas malinaw ang likidong ito kaysa dati, at matapos ang mga pagbabago nitong mga nakaraang araw, mas napino na rin ito. Mas kaya nitong neutralisahin ang mga lason sa katawan ni Shiena.Nagtanong si William nang may h
Inalis ni Ken ang kamay ni Vanessa, puno ng pagkadismaya ang kanyang mga mata.“Hindi ko alam kung ano ang laman ng gamot na ibinigay mo sa akin, pero base sa kilos mo ngayon, siguradong hindi ito magandang bagay!”“Apat na taon na ang nakalipas, dahil sa iyo kaya nasaktan si Shiena at dumanas ng napakaraming kawalan ng katarungan.”“At ayokong biguin ulit sila, kaya sa pagkakataong ito, ayokong ulitin ang parehong pagkakamali na ginawa ko apat na taon na ang nakalipas.”Napatigil si Vanessa, hindi makapaniwala.Sa buong panahong ito, inakala niyang si Ken ay isa lamang niyang tauhan, isang taong laging sumusunod at nagpapasaya sa kanya.Ngunit ngayon lamang niya napagtanto na kahit siya ay nagbago na!Hindi na sila tulad noon na palaging ipinagtatanggol ang kanilang sarili!“Van, dapat tumigil ka na ngayon! Dapat may hangganan ang isang tao. Kung ipagpapatuloy mo ito, magiging isang baliw ka na hindi na ka
Pagbukas at pagsara ng pinto ng ward, tanging sariling paghinga ni Shiena ang maririnig sa loob.At ang nakakabigang pakiramdam ay unti-unting nawala kasabay ng pag-alis ni William.Nanatili si Shiena na nakakulot ang katawan, nakatalikod sa pinto.Makalipas ang ilang sandali, nang makasiguro siyang hindi na babalik ang mabibigat na yabag, dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata.Ang lalim ng kanyang mga mata ay wala na ang matigas na pagwawalang-bahala na ipinakita niya kay William. Sa halip, naroon ang isang kalungkutan na tila walang katapusan.Dahan-dahan niyang ibinaba ang kumot at muling huminga ng sariwang hangin.Walang nakakaalam kung gaano katagal nanatili roon si William; tila naroon pa rin sa hangin ang kanyang amoy—isang malamig at preskong halimuyak ng insenso na may halong amoy ng disinfectant ng ospital.Dati, ito ang paborito niyang amoy.Sa tuwing sumasandal siya sa dibdib nito, nakakaram
Sa loob ng ward.Nang magkamalay si Shiena, hindi na malabo ang kanyang mga mata. Malinaw at maliwanag na ang mga ito.Halos agad na ibinaba ni William ang anumang ginagawa niya at lumapit sa kanya.“Gising ka na. Ano ang pakiramdam mo? Nauuhaw ka ba?”Bahagya lamang binuka ni Shiena ang kanyang bibig at sinubukang igalaw ang kanyang braso, ngunit nakaramdam siya ng matinding sakit sa kanyang pulso.Agad na iniabot ni William ang kamay niya at marahang tinanggal ang mga tali.Ang dati niyang maputing pulso ay puno na ngayon ng nakakagulat na mga pasa at gasgas.Noong una, binalutan iyon ng gasa bilang proteksiyon, dahil naisip ni William na makatutulong iyon para maging mas komportable siya.Ngunit nang muling mawalan ng kontrol si Shiena, natanggal ang gasa.Nang makita ang mga sugat, agad na kumuha si William ng cotton swab, isinawsaw iyon sa gamot na inihanda niya, at dahan-dahang ipinahid
Paminsan-minsan ay bumibisita si Ken, pero ngayong araw ay napakaaga niyang dumating.Magdamag na nagbantay si William rito, at ngayon ay hindi na talaga niya kayang magpatuloy. Kahit nakaupo lamang siya sa upuan sa tabi ng kama, paulit-ulit na siyang nakakatulog.“Makino, bakit hindi ka muna matulog? Ako na ang magbabantay para sa iyo,” sabi ni Ken.Tiningnan siya ni William gamit ang mapupulang mga mata, tumango, ngunit hindi pa rin umalis.Sa huli, humiga na lamang siya sa maliit na kama sa tabi ni Shiena. Nakaharap ang kanyang ulo kay Shiena, habang marahang nakapatong ang isang kamay niya sa katawan nito.Sa ganitong paraan, agad siyang magigising kapag biglang sumama ang kalagayan ni Shiena.Pagkahiga niya, nagsimula agad ang mahina niyang paghilik.Nakatayo si Ken sa paanan ng kama habang tinitingnan ang bahagyang maasul na balbas sa baba ni William. Halo-halong emosyon ang naramdaman niya.Matagal n
Tahimik ang silid ng ospital, ngunit ang katahimikang iyon ay puno ng bigat.Parang may nakaipit sa dibdib ni Shiena, hindi niya malaman kung paano ilalabas ang sakit na matagal na niyang kinikimkim.Sa kabilang kama, nakaupo ang kanyang ina—si Aling Lea—na halatang pinipigilan ang galit na gustong
Hindi lahat ng lalaki, alam kung kailan sila dapat tumigil. May mga lalaking akala nila, kaya nilang ayusin ang lahat gamit ang isang hawak… isang salita… o isang katawan na pilit na lumalapit kahit ayaw na ng isa. Pero si Shiena, pagod na. Pagod na maging pangalawa.
“Nakakahiya ka!” Parang kidlat na humaplos sa katahimikan ng ospital ang sigaw ni Shiena. Sa gitna ng malamlam na ilaw ng emergency corridor, nanigas si Dr. William. Ang kanyang mga mata ay dumilim, parang may bagyong unti-unting nagigising sa loob niya. Si Vanes
Magdamag halos walang tulog si Shiena.Pagmulat niya kinabukasan sa maliit na hotel room na nirentahan niya malapit sa ospital, mabigat ang ulo niya at parang nilalagnat. Halatang tinamaan siya ng ulan at lamig noong gabing umalis siya sa bahay nila ni Dr. William De la cruz.Dahan-dahan siyang bum







