Kabanata 48

Tinanggap ko si Liam.

Oo, muli ko siyang tinanggap sa buhay ko, ngunit hindi ibig sabihin noon ay maayos na ang lahat sa pagitan naming dalawa. Hindi rin nangangahulugan na tuluyan ko nang nakalimutan ang mga sakit na idinulot niya sa akin. Hindi ganoon kadaling burahin ang lahat ng nangyari, lalo na ang mga salitang minsang nagpabagsak sa akin at ang mga pangyayaring nag-iwan ng malalim na sugat sa puso ko.

Tinanggap ko siya dahil sa magiging anak namin.

Dahil may batang nabubuhay sa sinapupunan ko na karapat-dapat magkaroon ng kumpletong pamilya. Isang batang walang kamalay-malay sa mga pagkakamali ng kaniyang mga magulang. Ayokong lumaki ang anak ko na iniisip na wala siyang ama na magmamahal at mag-aalaga sa kaniya.

At higit sa lahat, gusto kong maranasan niya ang pagmamahal na matagal ko ring hinangad.

Ngunit sa kabila ng lahat, hindi pa rin ganoon kadali para sa akin na muling ibigay kay Liam ang buong tiwala ko.

Kailangan niya iyong patunayan.

Hindi sapat ang mga pangako. Hindi sapat ang mga matatamis na salita. Gusto kong makita sa mga kilos niya na seryoso siya sa pagbabago at hindi lamang dahil pansamantala niyang nais ayusin ang aming relasyon.

At tila naiintindihan naman niya iyon.

Pagbalik namin sa mansyon, agad niyang ipinag-utos sa mga tauhan na ihanda ang isang kuwarto para sa aming magiging anak. Hindi lamang basta kuwarto ang ipinagawa niya. Isa iyong nursery room na talagang pinag-isipan ang bawat detalye.

Mula sa kulay ng mga dingding, disenyo ng kisame, malambot na carpet, hanggang sa maliliit na dekorasyong ilalagay sa loob, personal niyang sinusubaybayan ang lahat.

Halos araw-araw ay abala siya sa pag-aasikaso.

Minsan ay nadatnan ko siyang nakatayo sa gitna ng nursery room habang nakatingin sa maliit na crib na ipinalagay niya.

"Do you think this is enough?" tanong niya sa akin nang mapansin niya akong nakatayo sa may pintuan.

Napangiti ako nang bahagya.

"Enough for what?"

"For our little prince. I want him to have everything."

Napailing ako. "Liam, hindi naman niya kailangan ng sobrang daming gamit. Baby pa lang siya."

"But he deserves the best."

Napatawa ako nang mahina sa seryosong mukha niya.

"Alam mo, baka mas marami pang gamit ang anak natin kaysa sa atin."

Ngumiti siya at lumapit sa akin. Marahan niyang hinaplos ang tiyan ko.

"Then let him have everything. I don't mind spoiling him."

Napailing na lamang ako habang pinagmamasdan siya.

Ngayon ko lamang nakitang ganoon kasaya si Liam. Para bang bawat araw na lumilipas ay lalo siyang nasasabik sa pagdating ng aming anak.

At hindi lamang iyon.

Isang araw, bigla na lamang siyang nag-aya na pumunta kami sa mall upang bumili ng mga damit ng baby.

Sa totoo lang, wala naman akong balak bumili nang marami dahil marami na rin kaming naipamili. Ngunit hindi ko rin naman kayang tanggihan ang sobrang excitement niya.

Pagdating namin sa isang malaking baby boutique, halos manlaki ang mga mata ko nang makita ang dami ng mga damit na nakadisplay.

"Look, Hon! This one is cute!"

Humarap ako sa kaniya at nakita siyang may hawak na maliit na damit na kulay asul.

"That's nice," sagot ko.

Kumuha siya ng isa pang damit.

"How about this one?"

"Maganda rin."

"And this?"

Napatingin ako sa hawak niyang puting damit na may maliit na disenyo ng oso.

"Maganda rin, Liam."

Ilang minuto pa ang lumipas at halos lahat ng damit na ipinakita niya sa akin ay pare-pareho na lamang ang sagot ko.

Sa huli, napakamot siya sa ulo.

"Why is choosing baby clothes so difficult?"

Napatawa ako.

"Ikaw kasi, lahat na lang gusto mong bilhin."

"But they're all cute!"

"Kung ganoon, pumili ka na lang ng ilan."

Tumingin siya sa akin na para bang hindi siya sang-ayon sa sinabi ko.

"Why choose when I can buy them all?"

Bago pa ako makapagsalita ay tinawag na niya ang sales lady.

"Excuse me, can you pack all the designs in this section? And the ones over there, too."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Liam!"

"What?" inosente niyang tanong.

"Ang dami na niyan!"

He simply shrugged.

"I want our son to have choices."

Napahawak ako sa noo ko. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis sa kaniya.

Samantala, hindi naman maitago ng mga sales lady ang kanilang kilig habang pinagmamasdan kami.

"Aww! Ang sweet naman po ni Sir. Napakaswerte naman ng baby ninyo!"

"At napakaswerte rin po ng mommy! Ang maalaga naman ni Sir."

Ngumiti lamang si Liam at mas lalong hinaplos ang tiyan ko.

"I'm the lucky one. I have them both."

Natahimik ako sa sinabi niya.

Hindi ko alam kung bakit may kakaibang init na gumapang sa dibdib ko. Marahil dahil matagal ko ring hinintay na marinig mula sa kaniya ang mga salitang ganoon.

Ngunit agad kong pinigilan ang sarili ko.

Hindi ako dapat basta-basta nagpapadala sa matatamis niyang salita.

Ayokong muling umasa at sa huli ay ako na naman ang masasaktan.

Kaya kahit nakangiti siya sa tabi ko, nanatili akong maingat.

Hindi pa buo ang tiwala ko sa kaniya.

At hindi ko alam kung kailan ko iyon muling maibibigay.

Mabilis na lumipas ang mga araw.

Pitong buwan na ang aking pagbubuntis at kapansin-pansin na ang laki ng aking tiyan. Mas madalas na rin akong mapagod at makaramdam ng pananakit ng katawan.

Hindi na rin ako pinapayagang gumawa ng mabibigat na bagay ni Liam.

Minsan nga ay pati ang pagkuha ko ng isang basong tubig ay gusto pa niyang siya ang gumawa.

"Hon, what are you doing?"

Napalingon ako sa kaniya nang marinig ang boses niya.

"Kukuha lang ako ng tubig."

"I told you to call me whenever you need something."

"May paa pa naman ako, Liam."

"But you're carrying our baby."

Napailing ako.

"Alam mo, hindi naman ako baldado."

Tumawa lamang siya at kinuha ang basong hawak ko.

"I know. But let me take care of you."

Wala na akong nagawa kundi ang mapailing at bumalik sa pagkakaupo.

Ngunit isang gabi, habang mahimbing na ang lahat sa mansyon, bigla akong nagising dahil sa matinding pananakit ng aking binti.

Napakapit ako sa kumot.

"A-ah!"

Napangiwi ako nang maramdaman ang biglaang pamimitig ng kalamnan sa aking binti. Para bang may kung anong humihila sa laman nito at hindi ko maigalaw nang maayos ang aking paa.

"Aray!"

Napahawak ako sa binti ko habang pilit na hinihimas iyon.

Hindi ko na napigilang mapasigaw.

"Hon!"

Ilang segundo lamang ay bumukas ang p***o ng kuwarto ko at halos patakbong lumapit sa akin si Liam.

"What's wrong? Are you okay?"

Halatang nag-aalala siya. Magulo pa ang buhok nito at nakasuot lamang ng simpleng pambahay na damit.

"My leg..." halos maiyak kong sabi.

Agad siyang umupo sa gilid ng kama.

"What happened? Does your stomach hurt? Is the baby okay?"

"No, Liam. My leg is cramping."

Nang makita niyang halos hindi ko maigalaw ang binti ko, agad siyang tumayo.

"Let's go to the hospital."

Akmang bubuhatin niya ako nang mabilis ko siyang pigilan.

"Wait! No!"

"Hon, we need to get you checked."

"Liam, sandali lang. Kasama talaga sa pagbubuntis ang ganitong pamimitig minsan. Leg cramps lang ito."

"But you're in pain!"

"I know. Pero hindi naman kailangang dalhin agad sa hospital."

Hindi pa rin nawawala ang pag-aalala sa mukha niya.

"Are you sure?"

Tumango ako.

"Yes. Masakit lang talaga."

Napabuntong-hininga siya bago muling umupo sa tabi ko.

"Okay. Let me help you."

Marahan niyang hinawakan ang binti ko at nagsimulang imasahe iyon.

"Like this?"

"Yes... a little more."

Dahan-dahan niyang hinilot ang naninigas kong kalamnan. Maingat ang bawat galaw niya, tila ba natatakot siyang mas lalo akong masaktan.

"Is it getting better?"

"Medyo."

"Tell me if it hurts, okay?"

Tumango ako.

Tahimik lamang siya habang patuloy na minamasahe ang binti ko. Paminsan-minsan ay titingnan niya ang mukha ko upang siguraduhing nababawasan na ang sakit na nararamdaman ko.

Maya-maya, unti-unti nang nawala ang pamimitig.

"Okay na," mahina kong sabi.

Ngunit hindi agad niya inalis ang kamay niya.

"Are you sure?"

"Oo. Thank you."

Ngumiti siya nang bahagya.

"Anything for you, Hon."

Napatingin ako sa kaniya.

May kung anong kakaiba sa paraan ng pagkakasabi niya niyon. Walang halong biro o pagmamataas. Tunay na pag-aalala lamang ang nakikita ko sa kaniyang mga mata.

"Matulog ka na, Liam. Pasado alas dos na yata."

Tumingin siya sa orasan.

"You're right. But I'll stay here until you fall asleep."

Hindi na ako tumutol.

Sa totoo lang, inaantok na rin ako at pagod na pagod ang katawan ko.

Humiga akong muli at inayos ang unan sa likod ko. Samantala, nanatili si Liam sa gilid ng kama at marahan pa ring hinihimas ang binti ko.

"Good night, Hon."

"Good night."

Pumikit ako at ilang sandali lamang ay tuluyan na akong nakatulog.

Hindi ko na namalayan na si Liam pala ay nakatulog na rin sa tabi ko.

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatulog.

Ang tanging naramdaman ko na lamang ay ang mainit na bisig na nakapulupot sa aking baywang at ang presensiya ng isang taong nakadikit sa likuran ko.

Dahan-dahan akong nagmulat ng mga mata.

Nang mapagtanto ko kung nasaan ako at kung sino ang katabi ko, bigla akong natigilan.

Si Liam.

Natutulog siya sa tabi ko, nakayakap ang isang braso sa aking baywang habang ang isa naman ay nakapatong malapit sa aking tiyan.

Nanlaki ang mga mata ko.

What?!

Bakit kami magkayakap?

Mabilis akong namula at marahang sinubukang alisin ang braso niya sa aking baywang. Ngunit bago ko pa iyon magawa ay bahagya siyang gumalaw.

Unti-unti siyang nagmulat ng mga mata.

Nang makita niya akong nakatingin sa kaniya, isang matamis na ngiti ang sumilay sa kaniyang labi.

"Good morning, Hon."

Mas lalo akong namula.

Pilit kong iniwas ang mukha ko.

"Good morning," mahina kong sagot.

Ngunit tila hindi siya nasiyahan sa simpleng pagbati ko. Marahan niyang hinawakan ang aking baba at kinabig ang mukha ko paharap sa kaniya.

"Why are you hiding your face?"

"Wala."

He chuckled.

"You're blushing."

"Hindi ah!"

Mas lalo lamang lumawak ang ngiti niya.

"You're so beautiful, Hon."

Napalunok ako.

Hindi ko alam kung saan ako titingin. Masyado siyang malapit at halos wala nang pagitan ang aming mga mukha.

"Li-Liam..."

"Yes?"

"Wala ka bang gagawin ngayon?"

Sa halip na sagutin ang tanong ko, mas lalo siyang lumapit.

"Nothing more important than this."

Bago pa ako makapagsalita ay marahan niyang idinikit ang kaniyang labi sa akin.

Isang halik.

Maikli ngunit sapat upang tuluyan akong mataranta.

Nang makaalis siya, nakatitig lamang ako sa kaniya habang halos hindi makapaniwala sa ginawa niya.

"Good morning kiss," nakangiti niyang sabi.

"Liam!"

"What?"

"Ang aga-aga mo!"

Tumawa siya at muling inilapit ang noo niya sa akin.

"I've missed waking up beside you."

Bigla akong natahimik.

Dahil sa totoo lang, hindi ko rin maitatangging may kakaibang pakiramdam ang gumising na may katabi siyang ganito.

Matagal na rin mula nang mangyari iyon.

Noong mga panahong maayos pa kami, madalas akong magising na yakap niya. Madalas din niyang halikan ang noo ko bago siya umalis upang pumasok sa trabaho.

Mga simpleng bagay na akala ko ay hindi ko na muling mararanasan.

Ngunit narito siya ngayon.

Yakap ako.

Ngumingiti.

At tila ba walang ibang gustong gawin kundi manatili sa tabi ko.

"Hon," tawag niya nang mapansin ang pananahimik ko.

"Hmm?"

"Can we stay like this for a little longer?"

Napatingin ako sa kaniya.

May halong lambing at pagsusumamo ang kaniyang mga mata.

Hindi ako agad nakasagot.

Sa halip ay marahan akong huminga at ibinaling ang tingin sa kisame.

"Sandali lang. Kailangan ko nang bumangon."

"Five more minutes?"

"Liam..."

"Three?"

Napailing ako at hindi napigilang mapangiti.

"Fine. Three minutes."

Masayang-masaya siyang muling yumakap sa akin.

"Thank you, Hon."

Napapikit na lamang ako.

Hindi ko alam kung bakit tila napakadaling lumambot ng puso ko sa mga ganitong sandali.

Ngunit habang nakahiga ako sa kaniyang mga bisig, isang bagay ang malinaw sa akin.

Maaaring tinanggap ko siyang muli.

Maaaring unti-unti kong hinahayaan ang sarili kong maging komportable sa presensiya niya.

Ngunit hindi pa nangangahulugan na tuluyan ko na siyang napatawad.

May mga sugat na hindi kayang pagalingin ng isang halik. May mga tiwalang hindi kayang buuin ng ilang matatamis na salita.

Kung nais talaga ni Liam na maibalik ang dati naming samahan, kailangan niyang patunayan iyon araw-araw.

At sana, sa pagkakataong ito, hindi na niya ako biguin.

Dahil hindi na lamang puso ko ang nakataya ngayon.

May isang munting buhay na naghihintay sa aming dalawa.

Ang aming anak.

At para sa batang iyon, handa akong subukang muli.

Hindi dahil nakalimutan ko ang nakaraan, kundi dahil umaasa akong maaari pa kaming magkaroon ng magandang kinabukasan.

Isang pamilyang buo.

Isang tahanang puno ng pagmamahal.

At isang Liam na hindi na muling bibitaw sa amin.