LOGINSi Dolores Roman, 22, ay pasan ang bigat ng mundo. Siya ang nag-aalaga sa nakababatang kapatid na may malubhang sakit, at dahil sa hospital bills at utang, halos hindi na siya makahinga. Pagod ‘man siya, pero hindi sumagi sa isip ang pagsuko. Gagawin niya ang lahat para sa kapatid—kahit pa napakahirap. Devon Valderama—mayaman, tahimik, at matagal nang may lihim na pagtingin kay Dolores. Lihim niyang sinusuportahan ang pag-aaral ni Dolores, at nang humiling ang kanyang lola na makita siyang masaya at may asawa bago ito mamaalam, naisip niyang ito na ang pagkakataong mapalapit kay Dolores. Inalok niya si Dolores ng isang contract marriage: isang taon silang magpapanggap bilang mag-asawa para mapasaya ang kanyang lola. Kapalit nito, sasagutin niya ang lahat ng utang ni Dolores at gastusin sa gamutan ng kapatid. Nag-alinlangan si Dolores, pero pumayag para sa kapatid. Ang usapan: walang feelings, walang komplikasyon. Pero habang magkasama sila, unti-unting nahulog ang loob nila sa isa’t isa. Si Dolores, naantig sa kabutihan ni Devon. Si Devon, lalong minahal si Dolores. Hanggang sa bumalik ang ex-fiancée ni Devon, gustong bawiin siya. At si Dolores, nalaman ang totoo—na matagal na pala siyang mahal ni Devon, at ang kasal ay paraan para mailapit siya rito. Nasaktan si Dolores sa katotohanang itinago ni Devon, kaya siya ay lumayo. Pero inamin ni Devon ang lahat—na totoo ang lahat ng ginawa niya dahil mahal niya si Dolores. Sa huli, si Dolores ang bumalik—hindi dahil kailangan niya ng tagapagligtas, kundi dahil natutunan niyang tanggapin ang pagmamahal ng taong handang lumaban kasama niya. No contract and secrets - just love.
View More吐く息が白い。比喩ではない。文字通り、白い霧がパソコンの液晶画面にかかって、打ち込んだばかりの文字を曇らせていく。
白河小夜子(しらかわ・さよこ)は画面の曇りを手で払って、かじかんで感覚のなくなった指先を口元に寄せた。「はぁーっ……」
温かい呼気を吹きかける。一瞬だけ指先に血が通う感覚が戻り、ジンとした痛みが走った。
(よし、まだ動く)
小夜子は着古したフリースの袖をまくり上げ、再びキーボードに向かった。現在時刻は午前4時。場所は、名門・白河家の広大な敷地の片隅にある「離れ」。
かつて物置として使われていた粗末な小屋が、小夜子の生活スペースだ。隙間風が容赦なく吹き込む室内は、外気と変わらない冷え込みようである。 暖房器具はあるにはあるが、義母によって電源コードを没収されていた。「電気代の無駄よ。どうせパソコンの熱で温まるんでしょう?」
そんな無茶苦茶な理屈を押し付けられて、早5年。
父である白河家当主の愛人の子として生まれ、母の死とともにこの家に引き取られて10年。 義母と義姉、父からの不当な扱いは年を追うごとに増すばかりだった。 中学までは義務教育だからと、かろうじて学校に通わせてもらえた。 けれど高校に行くのは許されなかった。 今は亡き恩人、この家の執事であった藤堂がこっそりと、私費を使って通信制の高校に入れてくれたため、高卒の資格だけは取ることができた。 親切にしてくれたのは藤堂だけだ。その彼が亡くなってしまった現在、この家に小夜子の味方は一人もいなかった。人間は環境に適応する生き物だと言うが、小夜子はひどく冷え込む空気の中で、驚くほどの速度でタイピングを続けていた。
というのも、手を止めたら凍えるからだ。画面に並ぶのは、難解なフランス語と専門用語。『ホスピタリティの根源における「主と客」の非対称性について』
これが、今回の論文のタイトルである。小夜子は机の脇に積み上げられた分厚い洋書――『欧州ホテル産業の歴史』――をめくり、該当箇所を翻訳しながら引用していく。
(19世紀のパリにおけるサービス規範……ここ、使えるわね)
ふと、暗い窓ガラスに自分の姿が映り込んだ。そこにいるのは、精彩を欠いた影のような女だった。
手入れを知らない黒髪は、艶こそ失われているものの、夜の闇を溶かしたように細くしなやかに背中へ流れている。 色素の薄い肌は、陶磁器のように白い。それは健康的な白さではなく、陽の光を浴びることを許されない、地下室の花のような青白さだ。 頬は痩せて丸みを失い、身体は一抱えできそうなほど薄い。粗末な服の袖から伸びる手首はあまりに華奢で、力を込めれば折れてしまいそうに見える。 だがその顔立ちは整っていた。長い睫毛(まつげ)が落とす影の下、切れ長の瞳だけが、暗がりの中で静かな光を宿している。本来であれば美しい女性と言えただろう。でも。
The late afternoon sun poured golden light into Devon and Dolores's hotel room, casting long shadows across the wooden floor. Wala silang lakad ngayon dahil masama na naman ang pakiramdam ng lola ni Devon. Pero sa isipan ni Dolores, nagawa lang ang matanda ng dahilan para lagi silang magkasama ni Devon gaya ngayon. It was as if Devon would let something develop between them. Iyong nangyari noong unang gabi nila sa Singapore shouldn’t have meaning at all. Kapwa lang sila nadarang dali na rin ng mga pinagdaanan nila pareho. Dolores sat curled up on the edge of his couch, her fingers lightly tracing the rim of her mug. Devon stood by the window, watching the city wind into the evening. “Dev, sumagi ba sa isip mo na humanap ng tamang babae para sayo at hindi na magpanggap?” tanong ni Dolores, her voice almost a whisper. Para rin walang makarinig at maka-alam sa totoong set-up nila. Devon turned, the light catching the tired lines beneath his eyes. “I did try, so I used a dating app. H
“Sure ka bang safe ‘to?” Dolores asked, gripping the edge of the small boat as it bobbed on the water. Nang sabihin ni Devon na may gusto itong puntahan, hindi siya tumanggi at agad na sumama sa asawa niya. Hindi rin naman sumagot si Devon sa tanong niya.Devon focused on rowing, glanced at her with a rare, boyish smirk. “I’ve done this a hundred times. If anything goes wrong, I know how to swim.”“Eh ako? Paano kung nalunod ako?” Aminado si Dolores na hindi siya marunong lumangoy. That’s the least talent she wished to have. Hindi talaga siya mahilig mag-swimming kahit napaka-init ng panahon sa Pilipinas.“I’ll save you.” She rolled her eyes, but a laugh escaped her lips. “Ang confident mo naman.”“It’s not my confidence speaking,” he said, gaze shifting briefly to the horizon. “Sure lang ako na kaya kita iligtas sakaling magka-problema itong bangka.”The words lingered between them, like the salty air caught in the wind. Dolores didn’t know what to say, so she looked into the sea, al
“Are you mad at me?” tanong na pumukaw kay Devon. Kasalukuyan siyang tahimik na nangingisda ngayon at inaabangan na may kumagat sa pain na nilagay niya. “Ano ba’ng pumasok sa isip mo at naitanong mo iyan?” Balik tanong niya kay Dolores. Para itong bata na hindi nagustuhan ang binalik niyang tanong. Mukhang hindi rin naman ito sasagot. “Huwag mo isipin na ang pananahimik ko ay galit. Minsan nag-iisip lang ako o ‘di kaya wala sa mood na magsalita.” “Ganyan ka ba talaga lagi? Kahit noong kayo pa ni Hannah?” Kumunot agad ang noo ni Devon. “Nagtatanong lang ako. Nakasimangot ka na agad dyan.” Mas lalong lumalim ang kunot sa kanyang noo. This woman is so unbelievable, sa isip-isip ni Devon. Kanina lang ay panay ang lagay nito ng boundaries sa pagitan. Ngayon naman ay parang ito na ang tumitibag sa mga pader na itinayo. “I’m not mad, okay?” Dolores scoffed and Devon didn’t expect it. “Lagi ka umiiwas kapag nababanggit ko na ang pangalan niya.” Ayaw na ni Devon na patulan pa Dolores. Bak
Awkward. Iyon sila ni Devon matapos ang naging pag-uusap nilang dalawa kani-kanina lang. Hindi na alam ni Dolores kung paano sila aakto na normal pagkatapos ng lahat ng nangyari. Kagabi, parang wala siyang problema at hindi rin nalulungkot na wala si River. Maganda at maayos pa nga ang tulog niya habang nakayakap kay Devon. And it’s all in her memory now.Pinili niya kasi na hindi palalimin ang lahat kaysa patuloy na mahulog sa kanyang asawa sa papel. Pakiramdam niya kasi na baka kapag nasanay siya ay mahihirapan siya bandang huli. Paano kung hulog na hulog na siya tapos hindi masuklian?Malalim na huminga si Dolores at tiningnan ang medicine organizer na hawak niya. Inside that thing was her birth control pills. Kaka-inom pa lang niya ngayon at nangangamba na baka hindi iyon tumalab dahil maraming oras na ang lumipas mula nang may mangyari sa kanila ni Devon. Sa sobrang sidhi ng kanilang damdamin at pusok, nakalimutan na nila ang gumamit ng proteksyon.It’s not that she didn’t want












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviews