Chapter 4 : The Father's Last Card

"Do you know what's the biggest weakness of every successful CEO?"

Katatapos lang ng nangyari sa parking basement kagabi. Alas-sais pa lang ng umaga pero gising na si Winston sa dining room ng Aragon Mansion. Nakaayos ang barong na pang-bahay, hawak ang business journal, nagkakape. Halata sa mata na hindi siya nakatulog nang maayos.

Kakapasok lang ni Jillian galing sa taas. Naka-black blazer na, naka-ponytail, hawak ang laptop bag. Hindi umupo. Hindi bumati. Dumaan lang sa gilid ng dining table na parang walang tao.

"I'm talking to you, Jillian."

Huminto siya sa gitna ng hakbang. Hindi lumingon.

"I have a board meeting in forty minutes, Dad."

Tinupi ni Winston ang diyaryo at inilapag sa mesa nang maayos.

"Answer my question first."

Lumingon si Jillian, bahagyang nakataas ang kilay.

"Go ahead."

"What's the biggest weakness of every successful CEO?"

Hindi man lang siya nag-isip.

"Emotions."

Napailing si Winston, bahagyang ngumiti pero hindi dahil natuwa.

"Wrong Jillian. It's believing they can control everything. That nothing can touch them."

Umupo si Jillian. Sa unang beses simula kagabi, umupo siya sa harap ng ama. Hindi dahil sa tanong, kundi dahil alam niyang hindi business ang pag-uusapan ngayon.

"Do you know why I built Aragon Corporation?" Tanong ni Winston habang nagsasalin ng kape sa pangalawang tasa.

"Because you wanted to become the biggest. Because you wanted to beat everyone in the business world" she answered it directly.

"No." Inilapag ni Winston ang tasa sa harap ni Jillian pero hindi niya ginalaw. "Because I wanted you to inherit a life easier than mine. I wanted you to have choices I never had."

Tumingin si Jillian sa ama, pinagkrus ang braso.

"Instead... you chose a life harder than mine. You chose to be hated by everyone in that boardroom. You chose to carry everything alone."

"That's business, Dad. Someone has to be hated to keep the company alive."

"That's loneliness." Sagot ni Winston. "And you call it business."

Hindi sumagot si Jillian. Kinuha ang kape at sumimsim nang bahagya pero hindi na nagsalita.

Pagkatapos, may kinuha si Winston sa drawer ng side table. Isang lumang envelope. Dilaw na ang kulay, lukot na ang gilid, may tatak pa ng lumang post office sa Zambales. Halatang dekada na ang tanda.

"What's that?" Tanong ni Jillian, nakakunot ang noo.

"A promise."

Binuksan ni Winston ang sobre. Sa loob, may lumang litrato na kupas na ang kulay. Dalawang batang lalaki na nakasakay sa kalabaw, parehong naka-hubad pang-itaas, maitim sa araw. Dalawang batang babae na nakaputing bestida, nakangiti. At apat na matatandang nakangiti sa likod nila, naka-barong at naka-bestida, mukhang kuha sa isang bukid na may palay.

"Thirty years ago, Geronimo Valdemor and I made a promise." Sabi ni Winston habang tinitigan ang litrato na parang binabalikan ang lahat. "We were not business partners then. We were just two young fathers who had nothing. Ako, nagbebenta ng bigas sa palengke. Siya, nag-aalaga ng kalabaw. We promised each other, if we ever make it, our families will meet again."

Natawa si Jillian. Isang maikling tawa na walang tuwa.

"You're kidding. An arranged marriage? Dad, what year do you think this is? 1950?"

"No." Tumingin si Winston nang diretso. "An arranged chance."

Bahagyang tumaas ang kilay ni Jillian.

"Still sounds ridiculous. You want me to meet a stranger because of an old picture?"

"Only if I force you." Sagot ni Winston. "I'm not asking you to marry him. I'm not that stupid to think you'll agree to that. I'm asking you to meet him. One meeting, that's all."

Sumandal si Jillian sa upuan. Pinagkrus ang braso, tinitigan ang ama na parang kausap sa negotiation.

"Why him? Out of all the CEOs, out of all the heirs you know, why him?"

Unang beses na hindi niya tinanong kung bakit kasal. Ang tanong niya — bakit yung lalaking yun ang napili.

Mahabang katahimikan ang bumalot sa dining room. Si Winston, nakatingin sa litrato, hinahaplos ang gilid.

"Because among all the young men I've met, all the CEOs, all the heirs, all the Harvard graduates you like..." Huminga siya nang malalim. "He's the only one I believe won't kneel before you. Everyone else you meet, they kneel. They say yes even when you're wrong. They clap even when you're burning the whole room."

Ngumiti si Jillian, hindi dahil natuwa, kundi dahil parang narinig niya ang isang biro na paulit-ulit na.

"Then he'll lose his job in five minutes. Like the others. I've fired better men for less."

"He doesn't work for you." Sagot ni Winston, kalmado pa rin.

"That's exactly why." Sagot ni Jillian pabalik, mas matalim. "That's exactly why he won't last. Because he doesn't know how I work."

Tumayo si Winston at lumapit sa malaking bintana ng dining room, tanaw ang buong garden.

"No, Jillian. That's exactly why he might be the only one who can. Because he doesn't need your approval. He doesn't need your company. He has his own world."

Bahagyang umiinit na ang usapan. Si Jillian, nakatayo na rin, kinuha ang bag na nakapatong sa upuan.

"You're looking for someone to tame me. You're looking for a leash."

Diretsong tumingin si Winston sa anak. Walang paligoy-ligoy. Walang ngiti.

"No. I'm looking for someone who'll tell you you're wrong even when the whole world is afraid to. Someone who'll tell you to stop when everyone else claps for you. I'm looking for someone who won't be scared when you raise your voice."

Hindi nakasagot agad si Jillian. Tinitigan niya ang ama. Sa unang beses ngayong umaga, nakita niya ang pagod sa mata nito — hindi pagod ng chairman, kundi pagod ng isang ama na matagal nang nag-aalala at hindi na alam kung paano pa poprotektahan ang anak.

"I'm not flying across the country just to meet some farmer." Sabi niya, medyo mas mahina na kaysa kanina pero pilit pa ring matigas.

Hindi gumalaw si Winston.

"I never said he was a farmer."

Natigilan si Jillian sa paghakbang. Napalingon nang dahan-dahan.

"Then what is he?"

Ngumiti lang si Winston. Isang ngiting may tinatago, parang may alam na hindi pa sinasabi.

"Find out yourself. If you think you're as smart as you claim to be, find out yourself."

Tinitigan siya ni Jillian nang ilang segundo, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungaling ba ang ama. Pagkatapos ay tuluyan na siyang lumabas ng dining room, malakas ang tunog ng takong sa sahig na marmol, hindi na lumingon.

Naiwang mag-isa si Winston sa dining room. Hawak pa rin ang lumang litrato, hinahaplos ang mukha ng batang si Geronimo.

Pumasok si April mula sa kusina, dala ang tablet at halatang narinig ang usapan.

"Sir... do you really think she'll agree? To meet his son?"

Hindi agad sumagot si Winston. Inilapag ang litrato sa mesa at tinitigan ulit ang dalawang batang lalaki sa larawan na ngayon ay pareho nang may puting buhok.

"No." Sagot niya, mahina pero sigurado. "She won't. Not like this."

"Then what will you do, Sir?"

"That's why I have one last card left."

Kinuha ni Winston ang cellphone na nasa mesa. Naghanap ng numero na kabisado na niya kahit matagal nang hindi tinatawagan. Ilang taon na rin simula nang huli silang nag-usap nang ganito.

Pinindot ang call.

Ilang ring pa lang, may sumagot na sa kabilang linya. Boses ng lalaking may edad na, pero buo pa rin at may halakhak.

"Geronimo..."

Tahimik sa kabilang linya. Pagkatapos, isang mahinang tawa na may gulat.

"Winston. I was wondering when you'd call. Napanaginipan pa kita kagabi."

"I think it's finally time..." Huminga nang malalim si Winston, tumingin sa pintong nilabasan ni Jillian. "to collect the promise we made thirty years ago."

Hindi agad sumagot ang lalaki sa kabilang linya. May narinig na mahinang kaluskos, parang may inilapag na tasa at may sumisigaw na manok sa malayo.

Hanggang sa nagsalita ulit si Geronimo, mas seryoso na ang boses, nawala ang tawa.

"Does your daughter know about my son?"

Napapikit si Winston. Mahina ang sagot, halos pabulong, pero buo at desidido.

"...Not yet."