Chapter 3 : The Cost Of Arrogance

"Ms. Aragon, you're trending."

Pagpasok pa lang ni April sa opisina, hawak na agad ang tablet na parang hawak ang isang bomba.

Hindi man lang nag-angat ng tingin si Jillian. Tuloy-tuloy lang ang pag-scroll sa tatlong monitor sa harap niya.

"People with money usually do." matabang niyang sagot.

Bahagyang ngumiti si April pero agad ding nawala nang makita ang seryosong mukha ng boss.

"Business News Network picked up yesterday's meeting, Ma'am." Inilapag niya ang tablet sa mesa ni Jillian. "Nasa headline na."

Sa screen, malalaking letra : ARAGON CORPORATION REJECTS MULTI-BILLION PARTNERSHIP. CEO JILLIAN ARAGON WALKS OUT ON LIM HOLDINGS.

May isa pang article sa ilalim : THE HEIRESS WHO SAYS NO TO EVERYONE.

"Views?" Tanong ni Jillian, walang pagbabago sa boses.

"Forty thousand shares in one hour. Comments are... mixed."

Binasa ni Jillian ang headline nang isang beses lang, pagkatapos ay itinulak pabalik ang tablet kay April.

"Good, free publicity. We didn't even pay for it."

"Ma'am, some investors are asking for a statement."

"Tell them to read the headline again. That's the statement."

Kinuha ni April ang tablet at tumango, pero bago pa siya makalabas, nagsalita ulit si Jillian.

"April, remind me, magkano ang kinita ng company natin last quarter?"

"Eight point four billion, Ma'am."

"Eight point four billion." Ulit ni Jillian habang sumasandal. "And they want me to worry about comments?"

Sa kabilang bahagi ng lungsod, iba-iba ang reaksyon ng business world.

Sa isang private office sa QC, isang business anchor ang nagsasalita sa harap ng camera.

"For the third consecutive year, Aragon Corporation has rejected another major strategic partnership. This time, Lim Holdings, one of the biggest conglomerates in the country."

Pumasok ang boses ng commentator.

"Some call it confidence... others call it arrogance."

Sa iba't ibang opisina, sa iba't ibang kumpanya, nanonood ang mga CEO.

May isang matandang negosyante ang napailing habang pinapanood ang replay ng paglabas ni Erica sa building ng Aragon.

"One day, that woman will reject the wrong person." Bulong niya sa kasama, habang binababa ang remote.

Sa isa namang golf club sa Alabang, may dalawang executive na nagtatawanan habang nanonood sa phone.

"She's making enemies faster than she's making money. Good luck sa tatay niya."

At sa isang madilim na opisina na walang pangalan sa p***o, may lalaking nakatitig lang sa screen. Walang emosyon. Pinatay ang TV.

"No empire stays untouchable forever."

Sapat na para maramdaman na hindi lahat ng nanonood sa balita at natutuwa.

_____

Pagbalik sa Aragon Corporation, nasa boardroom na si Jillian kasama ang dalawang board directors na hindi mapakali.

"Ma'am, another corporation withdrew their proposal this morning." Sabi ng unang director, medyo kinakabahan. "After they saw the news about Lim Holdings, they said they want to reconsider."

"Good."

"Good, Ma'am?" Nagkatinginan ang dalawang director.

"Less paperwork for us. Less trash to review."

Tumikhim ang pangalawang director.

"Ma'am, with all due respect, investors might interpret yesterday's incident negatively. Baka isipin nilang too aggressive tayo."

Huminto si Jillian sa paglalakad. Tumingin sa kanilang dalawa.

"Investors invest in profit. Not in people's feelings. Last time I checked, our stocks went up by two percent after I rejected Lim Holdings. So anong problema?"

Walang nakasagot, tumango lang ang dalawa at nagsimulang magligpit ng folder.

Habang palabas sila, pumasok si April, medyo alangan.

"Ma'am... Chairman Winston is here."

Bahagyang natigilan si Jillian, pero mabilis ding bumalik sa dati.

"Let him in."

Bumukas ang p***o. Pumasok si Winston Chen-Aragon. Naka-barong, maayos pa rin kahit may edad na. Pero sa pagkakataong ito, hindi siya pumasok bilang chairman. Pumasok siya bilang ama.

"Close the door, April."

Agad isinara ni April ang p***o mula sa labas.

Naiwan silang dalawa sa loob. Walang nagsalita sa loob ng ilang segundo. Si Winston, nakatayo lang malapit sa p***o. Si Jillian, nakaupo pa rin sa swivel chair niya.

"Do you know how many calls I received because of what you did yesterday?" Sa wakas, nagsalita si Winston. Hindi galit, pero pagod ang boses.

"Did any of them increase our revenue?" Sagot ni Jillian, diretso.

"Jillian."

"Then they weren't important, Dad."

Lumapit si Winston sa mesa. Inilapag ang isang folder na hindi man lang ginalaw ni Jillian.

"Business is built on relationships. Hindi lang sa pera." Naiinis pero kontralado pa din ang boses ng ama.

"Business is built on results, Dad. Relationships are bonus." she sighed.

"You humiliated them, in front of their own team." lintanya ng ama.

"I just rejected a garbage proposal." she said as a matter-of-factly.

"You attacked their pride."

Nagkibit-balikat si Jillian.

"Pride shouldn't be in a boardroom. If they brought their pride to a negotiation, they were already losing." she explained.

Marahas na napabuntong-hininga si Winston. Lumapit siya sa malaking bintana ng opisina, tanaw ang buong Makati skyline.

"You've become too comfortable making enemies, Jillian." nag-aalalang wika nito.

"Enemies don't scare me, dad"

Hindi lumingon si Winston. Nakatingin pa rin sa labas.

"It's not the enemies you know that should scare you." bakas pa rin ang kaba sa boses ng ama.

Bahagyang katahimikan ang bumalot sa kwarto.

"It's the ones you never see coming."

Bahagyang ngumiti si Jillian. Tumayo at lumapit sa tabi ng ama.

"Then they should introduce themselves, para masaya." balewalang sabi niya.

Hindi makapaniwalang tinitigan siya ni Winston ng matagal. Yung tingin na gustong sabihin na marami nang pinagdaanan ang ama na hindi pa nararanasan ng anak.

"You're just like your mother." Mahinang sabi ni Winston. "Matapang, matalino. Pero minsan, masyadong matapang para makita kung sino na ang nasa likod mo."

Hindi nakasagot si Jillian. Sa unang beses sa araw na iyon, wala siyang matalim na sagot.

Tumalikod na si Winston at naglakad papunta sa p***o.

"Umuwi ka nang maaga ngayon. I already told your driver."

"Dad, I have—"

"That's an order from your father. Not from your chairman."

Hindi na nakapagsalita si Jillian. Binuksan ni Winston ang p***o at lumabas.

Naiwan si April sa labas ng p***o, nakatayo, hawak pa rin ang tablet.

Pumasok siya nang marahan.

"Ma'am..."

"What?"

"Chairman Winston looked worried. Kanina pa siya tawag nang tawag sa security."

"That's his job, to worry of her only daughter."

Naupo ulit si Jillian, pero hindi na bumalik ang focus niya sa monitor. Nakatingin lang sa folder na iniwan ng ama.

Gabi na nang lumabas si Jillian sa building.

Payapa na ang executive floor. Wala nang tao maliban sa security at sa driver na naghihintay sa basement parking.

Habang naglalakad siya papunta sa itim na SUV, lumapit ang head of security, si Mang Boy, may dalang puting sobre.

"Ma'am."

"What is it?"

"We found this inside the company mailbox this afternoon. Walang pangalan. Walang address. Nakaipit lang sa mga business letters."

Kinuha ni Jillian ang sobre. Magaan. Walang sulat sa labas.

Binuksan niya. Isang blangkong papel lang ang laman.

Napataas ang kilay niya.

"Is this a joke?"

"Akala rin namin, Ma'am. Pero... itapat niyo po sa ilaw."

Tinaas ni Jillian ang papel at itinapat sa ilaw ng parking lot. Sa una, wala talaga. Puti lang.

Pagkatapos, dahan-dahan, may lumitaw na mga letra. Parang sinulat ng lemon juice at pinainitan. Lumilinaw habang tumatagal.

"Every empire has an ending." Nawala ang ngiti ni Jillian.

Tumingin siya sa paligid ng parking lot, madilim. Walang ibang tao maliban sa kanila. Walang sasakyan na umaandar, pero parang may nakatingin.

"Sinong naglagay nito sa mailbox?" Tanong niya, mas mababa na ang boses.

"Wala po sa CCTV, Ma'am. May blind spot sa may mailbox area. Chine-check pa namin."

Hawak pa rin ni Jillian ang papel. Mahigpit.

"Sino ang may access sa mailbox na yan?"

"Employees, messengers, even outsiders po. Hindi siya naka-lock buong araw."

Tumango si Jillian. Tinupi ang papel at inilagay sa bag.

"Don't tell my father."

"Ma'am?"

"You heard me. Don't tell my father. I'll handle this."

Tumango ang head of security, pero halata sa mukha na nag-aalangan.

Sumakay na si Jillian sa SUV. Pagkasara ng p***o, saka lang siya muling tumingin sa bintana ng parking lot. Wala pa ring tao. Pero yung pakiramdam na may nakamasid, hindi nawala.

Sa loob ng bag niya, naroon pa rin ang papel na may mensaheng unti-unting lumitaw.

First time na naramdaman ni Jillian na baka hindi na lang basta dahil negosyo ang kalaban niya.