LOGIN
สองวันต่อมา มินทร์ได้รับการติดต่อให้เข้าพบธามที่ห้องทำงานส่วนตัวบนตึกสูงระฟ้า ห้องตกแต่งด้วยโทนสีดำ-ทอง ดูลึกลับและกดดัน ธามนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ท่าทางคุกคามและทรงอำนาจ "ผมรู้สถานการณ์การเงินของบริษัทคุณดี มินตรา" ธามเปิดฉาก ยื่นเอกสารข้อตกลงร่วมทุนมูลค่าร้อยล้านบาทวางบนโต๊ะ "ผมยินดีช่วย... แต่โลกนี้ไม่มีของฟรี" มินทร์นั่งตัวตรง สง่างาม "เงื่อนไขของคุณคืออะไรคะ?" ธามเอนตัวมาข้างหน้า สายตาโลมเลียอย่างเปิดเผย "มาเป็นผู้หญิงของผม อยู่ที่เพนต์เฮาส์ของผมเป็นเวลา 3 เดือน และจำกฎเหล็ก 3 ข้อนี้ไว้ให้ดี: ข้อแรก ห้ามหึงหวง ข้อสอง ห้ามแสดงความเป็นเจ้าของ และข้อสาม เมื่อครบกำหนด คุณต้องเดินจากไปโดยไม่มีข้ออ้าง" เขานึกว่าจะเห็นแววตาโกรธเคืองหรือหยาดน้ำตาจากความสูญเสียศักดิ์ศรี แต่มินทร์กลับทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ "ตกลงค่ะ เงื่อนไขง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะเลย" ธามเลิกคิ้ว แอบประหลาดใจในความนิ่งและไร้ความลังเลของเธอจนเริ่มรู้สึกแปลกๆ นัยน์ตาคมกริบหรี่ลง ท่าทางราบเรียบราวกับกำลังเซ็นสัญญาซื้อขายอุปกรณ์สำนักงานแทนที่จะเป็นศักดิ์ศรีของตัวเองทำให้เขารู้สึกเสียหน้าเล็กๆ "คุณไม่คิดจะปัดกล่องข้อเสนอนี้ทิ้งใส่หน้าผมเหมือนนางเอกในละครหน่อยเหรอ?" ธามเค่นเสียงหัวเราะเยาะ พลางหมุนปากการาคาแพงในมือ "หรือว่าจริงๆ แล้ว ศักดิ์ศรีที่ประกาศกร้าวในงานวันนั้น... มันก็มีราคาค่างวดพอกับตัวเลขร้อยล้านในเอกสารใบนี้?" "คุณธามคะ" มินทร์ขยับยิ้มพราย ดวงตาคู่สวยสบประสานกับพญาเหยี่ยวอย่างไม่เกรงกลัว "คนเราจะเสียศักดิ์ศรีก็ต่อเมื่อเรา 'ยอมแพ้' ให้กับคนอื่นอย่างไม่มีทางสู้ แต่นี่ไม่ใช่การยอมแพ้... มันคือการแลกเปลี่ยนต่างหาก คุณให้เงินทุนพยุงแบรนด์ของฉัน ส่วนฉันให้เวลาสามเดือนในการทำหน้าที่เป็นไม้กันหมาและเครื่องประดับบารมีที่ไร้ที่ติให้คุณ" เธอยกมือขึ้นกอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายที่ดูเหนือกว่า "สำหรับเพลย์บอยเบื่อง่ายอย่างคุณ เงินร้อยล้านอาจจะซื้อเวลากับผู้หญิงคนอื่นได้ตลอดชีวิต แต่สำหรับฉัน... คุณซื้อได้แค่เก้าสิบวันเท่านั้น ถ้าคิดจะมองว่าฉันไร้ศักดิ์ศรี คุณอาจจะต้องมองใหม่นะคะว่าฝั่งไหนกันแน่ที่กำลัง 'ขาดทุน' ในดีลนี้" ธามกัดฟันกรอด นิ้วมือที่หมุนปากกาชะงักลงทันที ความรู้สึกสะใจที่คิดว่าจะได้เห็นหงส์ปีกหักคลานมาสยบแทบเท้าพังทลายลงไม่มีชิ้นดี ผู้หญิงคนนี้ไม่มีแม้แต่ความสะทกสะท้าน แถมยังคำนวณ 'มูลค่า' ของตัวเองข่มเขาได้อย่างเจ็บแสบ "คุณมั่นใจในตัวเองสูงจังนะมินตรา" ธามลดเสียงต่ำลงจนดูน่ากลัว สายตาจับจ้องริมฝีปากบางของเธออย่างกระหาย "คุณแน่ใจได้ยังไงว่าภายในสามเดือนนี้... คุณจะไม่เป็นฝ่ายตบเท้าเข้ามาอ้อนวอน ขอกลืนน้ำลายตัวเองเพื่ออยู่ต่อ?" "งั้นเรามาเดิมพันกันไหมล่ะคะ?" มินทร์เอ่ยกลั้วหัวเราะ ทว่าแววตากลับจริงจังและเฉียบขาด "ถ้าภายในสามเดือนนี้ฉันแสดงอาการหึงหวงคุณแม้แต่ปลายเล็บ หรือร้องไห้ฟูมฟายไม่อยากจากไป... ฉันจะคืนเงินร้อยล้านนี้พร้อมดอกเบี้ยให้คุณทันที แต่ถ้าฉันทำตามเงื่อนไขของคุณได้ไม่มีที่ติล่ะก็..." เธอเว้นจังหวะ เลื่อนดวงตาไปมองเอกสารข้อตกลงตรงหน้าด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ "...คุณก็เตรียมตัวรับ 'ผลลัพธ์' ของเกมที่คุณเป็นคนเริ่มไว้ได้เลยค่ะ ประธานธามไท"พิษไข้จากการโหมงานหนักติดต่อกันหลายวัน ประกอบกับการไปยืนตากฝนกระหน่ำกลางสนามแข่งรถและการแบกรับอารมณ์คลั่งไคล้ระคนหึงหวงตลอดหลายคืนที่ผ่านมา ในที่สุดก็ทำให้พญาเหยี่ยวผู้เคยทนทานต่อทุกสิ่งพ่ายแพ้อย่างยับเยินธามนอนซมอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ภายในห้องนอนใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู ผิวเนื้อกายที่เคยแข็งแรงบัดนี้ร้อนผ่าวราวกับมีกองไฟสุมอยู่ข้างใน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความยโสซีดเซียวจนเห็นได้ชัด ริมฝีปากแห้งผากสั่นระริก พร้อมกับเสียงไอโขลกๆ ดังขึ้นเป็นระยะ ร่างกายสูงใหญ่แสนเพอร์เฟกต์โดนพิษไข้เล่นงานจนทรมาน แทบไม่มีแรงแม้แต่จะยกแขนขึ้นมาปัดผ้านวมออกจากอกแกร๊ก...เสียงกลไกประตูห้องนอนเปิดออกอย่างเบามือ มินทร์เดินก้าวเข้ามาในห้องนอนใหญ่ที่เงียบสงบ ในมือของเธอถืออ่างแก้วบรรจุน้ำอุ่นและชามข้าวต้มกุ้งที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ แม้สัญญาของพวกเขารระบุไว้เพียงเรื่องบทบาทคู่ควงและหน้าที่ทางธุรกิจ แต่มินทร์ก็ไม่ได้ละทิ้งมนุษยธรรมหรือหน้าที่การดูแลพื้นฐานที่มนุษย์คนหนึ่งพึงมีต่อเพื่อนร่วมบ้านหญิงสาววางถาดอาหารไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะขยับตัวนั่งลงบนพ
ภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตคันหรู ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมช่างน่ากลัวและกดดันยิ่งกว่าเสียงคำรามของพายุฝนด้านนอก สายฝนเม็ดใหญ่นับพันนับหมื่นกระหน่ำตกกระทบหลังคาแก้วและกระจกหน้าต่างรถเป็นเสียงเปาะแปะระเบ็งเซ็งแซ่ แต่มันกลับไม่สามารถแทรกซึมผ่านความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นอย่างหนาแน่นระหว่างคนสองคนภายในรถได้เลยแม้แต่น้อยมีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาที่พยายามปรับให้เป็นปกติ และเสียงทำงานเนิบนาบของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ที่จอดสงบนิ่งอยู่ข้างทางท่ามกลางบรรยากาศมาคุธามยังคงนั่งนิ่งค้างอยู่ในท่วงท่าเดิม ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงเบาะหนังอย่างอ่อนแรงเล็กน้อย แขนแกร่งทั้งสองข้างตกลงข้างลำตัวหลังจากที่เพิ่งปล่อยร่างระหงของดีไซเนอร์สาวให้เป็นอิสระ สายตาคมกริบที่เคยฉายแววพญาเหยี่ยวผู้ถือดี บัดนี้กลับจดจ้องอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์สมาร์ทโฟนของมินทร์ที่ลอยค้างอยู่ตรงหน้าบนหน้าจอนั้น ปรากฏสลิปการโอนเงินผ่านแอปพลิเคชันธนาคารด้วยยอดเงินรวมสี่ล้านบาทถ้วน...เงินจำนวนสี่ล้านบาทสำหรับมหาเศรษฐีทายาทตระกูลอัครเดชโภคินอย่างเขานั้น ไม่ต่างอะไรกับเศษเงินในกระเป๋า มันไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งร่วง และไม่ได้ทำให้ตัวเลขในบัญชีมห
เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องดังลั่นพร้อมสายฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก บรรยากาศภายในรถสปอร์ตคันหรูของธามมาคุจนน่ากลัว ชายหนุ่มกระชากประตูล็อกทันทีหลังจากที่เขาบุกเข้าไปดึงแขนข้อมือมินทร์ออกมาจากบาร์แจ๊สอย่างไร้มารยาท"เธอหัวเราะให้มันงั้นเหรอ! กับไอ้ภากรเธอยิ้มจนตาหยี แต่กับฉันเธอทำหน้าอย่างกับซากศพ มินตรา!" ธามตวาดลั่นรถ หายใจหอบถี่ด้วยความหึงหวงที่ระเบิดออกอย่างควบคุมไม่ได้ "เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนนี้ใครเป็นเจ้าของเธอ! ใครเป็นคนจ่ายเงินพยุงบริษัทเฮงซวยของเธอ!"มินทร์นั่งนิ่ง ไม่ตระหนกตกใจกับเสียงฟ้าร้องหรืออารมณ์พายุของเขา เธอค่อยๆ เลิกคิ้วเรียวสวย จุดรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากพลางหันมามองสบตาชายหนุ่มที่กำลังอกแตกตาย"คุณธามคะ... น้ำเสียง ท่าทาง และแววตาแบบนี้... คุณกำลัง 'หึง' ฉันอยู่เหรอคะ?""ฉันเนี่ยนะหึงเธอ! ฝันไปเถอะ! ฉันก็แค่ไม่ชอบให้ผู้หญิงของฉันไปทอดสะพานให้ศัตรูทางธุรกิจ!" ธามปฏิเสธเสียงแข็ง ชักสีหน้าหงุดหงิดหันไปมองถนนมินทร์ไม่พูดเปล่า เธอหยิบโทรศัพท์มือถือเปิดแอปพลิเคชันธนาคารขึ้นมาทันที ก่อนจะยื่นหน้าจอที่ระบุเลขบัญชีของเธอไปตรงหน้าชายหนุ่ม"งั้นก็โอนมาค่ะคุณธาม...
แสงไฟสลัวโทนสีส้มอบอุ่นในบาร์แจ๊สสุดหรูเคล้าไปกับเสียงเปียโนนุ่มลึกที่แว่วมาจากเวทีริมในสุด กลิ่นหอมหวานของซิการ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายค็อกเทลอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัว มินทร์นั่งอยู่หน้าโต๊ะกระจกใสริมผนังกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหลวง ตรงข้ามกับเธอคือ "ภากร" นักบริหารหนุ่มมาดเนี๊ยบทายาทสายการบินชื่อดัง ภากรเยื้องกายด้วยท่าทางสุภาพและสง่างาม รอยยิ้มจริงใจบนใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติรับกับบุคลิกอบอุ่นที่เต็มไปด้วยเกียรติยศและชาติตระกูล"ผมเห็นคอลเลกชันใหม่ของคุณมินทร์แล้วนะครับ สวยงามและมีเอกลักษณ์มากจริงๆ โดยเฉพาะการเลือกใช้เส้นสายที่ดูพลิ้วไหวแต่แฝงความหนักแน่นอย่างลงตัว ทางสายการบินของเราอยากได้คุณมินทร์มาออกแบบชุดฟอร์มใหม่ของแอร์โฮสเตสครับ" ภากรยิ้มละมุน นัยน์ตาสีนวลจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชมจากใจจริง พลางเลื่อนแก้วค็อกเทลสีสวยรสหวานซ่อนเบี้ยวให้เธออย่างให้เกียรติมินทร์รู้สึกผ่อนคลายและยิ้มตอบอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาคู่สวยของเธอเปล่งประกายระยิบระยับยามที่พูดคุยและพยากรณ์เรื่องงานออกแบบด้วยความหลงใหล มันเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไป
โคมไฟแชนเดอเลียร์ระยิบระยับที่ห้อยระย้าอยู่บนเพดานสูงโถงของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชโภคิน ทอแสงสีทองนวลสว่างไสวไปทั่วห้องอาหารทรงยาว แต่ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับทับถมไปด้วยความอึดอัดอันตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นหอมของอาหารยุโรปจานหรูที่ถูกจัดวางอย่างประณีตบนจานกระเบื้องเคลือบเนื้อดี ไม่ได้ช่วยกระตุ้นความอยากอาหารของใครบนโต๊ะได้เลยแม้แต่น้อย ความเย็นชาที่ปกคลุมอยู่ทำให้ทุกสัมผัสราวกับแช่แข็งในฤดูหนาว"คุณหญิงดาริกา" มารดาของธาม หญิงสูงศักดิ์ผู้มีใบหน้าเรียบตึงเฉียบขาดและวางท่าทีสง่าผ่าเผยตลอดเวลา นั่งประธานอยู่ตรงหัวโต๊ะ สายตาคมกริบของเธอกวาดมอง "มินตรา" หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกายลูกชายด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง ความตึงเครียดสะสมตั้งแต่วินาทีแรกที่มินทร์ก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้"ได้ข่าวว่าแบรนด์ผ้าไทยของเธอใกล้จะเจ๊ง จนต้องวิ่งโร่มาหาลูกชายฉันงั้นเหรอ มินตรา?" คุณหญิงดาริกาวางส้อมลงบนจานเสียงดัง เคร้ง! เสียงโลหะกระทบกระเบื้องดังสะท้อนไปทั่วห้องอาหารอันเงียบสงบ ราวกับต้องการตบหน้าหญิงสาวให้รู้สำนึก "ธามน่ะเขาใจดี ชอบทำการกุศลช่วยเหลือผู้หญิงเดือดร้อน แต่เธอก็ต้องเจียมตัวนะ อ
เสียงสั่นครืดๆ ของสมาร์ทโฟนบนโต๊ะข้างเตียงดังขึ้นทำลายความเงียบสงบในห้องนอนมืดมิดของมินทร์ แสงสีฟ้าจากหน้าจอด้านหลังสว่างวาบขึ้นมาส่องกระทบใบหน้าเนียนสวยที่กำลังหลับใหลเปลือกตาบางค่อยๆ กะพริบขึ้นปรับสายตากับความมืด เข็มสั้นของนาฬิกาเรือนหรูบนผนังชี้ไปที่เลขสามครึ่ง พอดีกับที่เสียงแจ้งเตือนสั่นรัวติดๆ กันหลายครั้งจนเธอต้องเอื้อมมือเรียวสวยไปหยิบมันขึ้นมาดูมันคือข้อความรูปภาพจากธาม...ภาพถ่ายมุมสูงในคลับหรูระดับเอ็กซ์คลูซีฟ แสงไฟสีม่วงสลัวสะท้อนภาพชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตแหวกอกกว้าง เขาถูกล้อมรอบด้วยแก๊งเพื่อนไฮโซและนายแบบชื่อดัง ทว่าสิ่งที่โดดเด่นที่สุดในรูปกลับเป็นพริตตี้สาวสวยสองคนที่แต่งตัวเดรสสั้นเอวลอย ทั้งสองกำลังคลอเคลีย นั่งซบไหล่หนาและโอบกอดแขนของเขาไว้อย่างใกล้ชิดชนิดที่ไม่เหลือระยะห่าง ธามในรูปกำลังยกแก้วบรั่นดีขึ้นยิ้มมุมปากใส่กล้อง ด้วยสายตาพราวเสน่ห์ที่เขาชอบใช้บริหารเสน่ห์ใส่สาวๆ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาต่อท้าย:'คืนนี้ไม่ต้องรอนะ มีคนคอยดูแลอย่างดีแล้ว'มินทร์มองรูปภาพนั้นด้วยดวงตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความตกใจหรือเจ็บปวด นิ้วเรียวสวยที่ถือเครื่องไม่ได้สั







