บทที่ 3: แรกพบ...สบตาคนรู้ทัน

​งานประมูลเครื่องเพชรการกุศลจัดขึ้นในโรงแรมระดับหกดาว แขกเหรื่อในชุดราตรีและทักซิโด้หรูหราเดินกันขวักไขว่ ธามก้าวเข้ามาในงานพร้อมกับ "กวิน" เพื่อนสนิทกลุ่มเสเพล ทั้งคู่กลายเป็นจุดสนใจของสาวๆ ในงานทันที

​"เฮ้ยไอ้ธาม นู่น... ดีไซเนอร์สาวที่กำลังเป็นข่าวว่าบริษัทใกล้เจ๊ง สวยฉิบหาย แต่หน้าอย่างกับน้ำแข็งขั้วโลก" กวินกระซิบพลางบุ้ยปากไปทางมินทร์

​ธามหันไปมอง มินทร์อยู่ในชุดราตรีผ้าไหมไทยประยุกต์สีน้ำเงินคราม ขับผิวขาวผ่องให้เด่นสง่า เธอไม่ได้สวมเครื่องเพชรระยิบระยับเหมือนคนอื่น มีเพียงต่างหูมุกเรียบๆ แต่กลับดูเลอค่าจนไม่อาจละสายตา ธามจุดรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม เดินตรงเข้าไปหาเธอทันทีพร้อมแก้วไวน์ในมือ

​"สวัสดีครับคุณมินตรา เกียรติยศของงานในค่ำคืนนี้คงต้องยกให้คุณ" ธามโปรยเสน่ห์ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่เคยทำให้ผู้หญิงนับไม่ถ้วนยอมสยบ

​มินทร์หันมาหาเขาช้าๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววเอียงอายหรือตื่นเต้นแม้แต่น้อย เธอมองสบตาเขาตรงๆ นิ่งสนิท ราวกับกำลังมองทะลุเข้าไปเห็นเจตนาสกปรกในใจของเขา

​"ขอบคุณค่ะคุณธาม แต่เกียรติยศของงานน่าจะอยู่ที่ยอดเงินบริจาคมากกว่า... สายตาของคุณดูเหมือนกำลังประเมินราคาของฉันอยู่เลยนะคะ"

​ธามชะงัก สัญชาตญาณเสือป่าในกายตื่นตัวทันที รอยยิ้มเพลย์บอยค้างเติ่งไปชั่ววินาทีก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหยันที่ลุ่มลึกขึ้น นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหงส์อย่างนึกสนุก ผู้หญิงคนนี้... อ่านเขาออกตั้งแต่วินาทีแรก

​"ประเมินราคาเหรอครับ?" ธามแสร้งทำเสียงเลิกคิ้วสูง ก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธออีกหนึ่งก้าวอย่างจงใจคุกคามพื้นที่ส่วนตัว กลิ่นน้ำหอมบุรุษรสวู้ดดี้ปนสไปซี่อันเป็นเอกลักษณ์ลอยไปแตะจมูกมน "คุณมินตรามองผมแง่ร้ายจัง ผมก็แค่กำลัง... ชื่นชม งานศิลปะที่จับต้องยากต่างหากล่ะครับ โดยเฉพาะงานศิลปะที่กำลัง 'ต้องการผู้สนับสนุนหลัก' อย่างเป็นทางการ"

​คำพูดเหน็บแนมเรื่องสถานการณ์ทางการเงินของแบรนด์มินตราถูกส่งมาอย่างเหนือชั้น ทว่ามินทร์กลับไม่แม้แต่จะกะพริบตาตาข่ายที่เขากางไว้ไม่ได้ทำให้เธอสั่นคลอน ดีไซเนอร์สาวจิบแชมเปญในมืออย่างเชื่องช้า ท่าทางเยือกเย็นนั้นกลับยิ่งดูทรงอำนาจ

​"นักลงทุนที่ดีเขาไม่เรียกสิ่งนี้ว่าการชื่นชมหรอกค่ะคุณธาม เขาเรียกว่า 'การหาประโยชน์จากคนกำลังล้ม' " มินทร์เอียงคอเล็กน้อย มุมปากหยักลึกเป็นรอยยิ้มรู้ทัน "แต่ก็อย่างว่าแหละค่ะ... เครืออัครเดชโภคินโตมาได้ด้วยการฮุบกิจการอื่นอยู่แล้ว แต่อย่าลืมนะคะว่าผ้าไหมเนื้อดีน่ะ ต่อให้เก่าเก็บราคามันก็ไม่เคยตก ผิดกับกรวดหินแถวชายหาด... ที่ต่อให้กระแสน้ำพัดผ่านบ่อยแค่ไหน มันก็เป็นได้แค่ของไร้ราคาที่เปลี่ยนหน้าคนเหยียบย่ำไปวันๆ"

​คำว่า 'เปลี่ยนหน้าคนเหยียบย่ำไปวันๆ' กระทบเข้ากลางใจเพลย์บอยหนุ่มเต็มรัก เธอฉลาดพอที่จะด่าว่าเขาเสเพลเปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าได้อย่างสุภาพและเจ็บแสบที่สุด

​ธามหัวเราะในลำคอ ดวงตาคุกรุ่นด้วยไฟแห่งความกระหายที่จะเอาชนะ "คมดีครับ... ผมชอบ แต่คุณมินตราคงลืมไปอย่างหนึ่ง ของจะเลอค่าแค่ไหน ถ้าไม่มีคนซื้อ สุดท้ายมันก็เป็นได้แค่เศษผ้าตั้งโชว์ในห้องเก็บของที่ไม่มีใครมองเห็น"

​"งั้นคุณธามก็คงลืมไปเหมือนกันซินะคะ..." มินทร์ขยับกายเข้าไปใกล้เขาบ้าง ระยะห่างลดลงจนต่างฝ่ายต่างได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ดวงตาคู่สวยจ้องสบพญาเหยี่ยวอย่างท้าทาย "...ว่าเศษผ้าผืนนี้แหละ ที่อาจจะเป็นสิ่งเดียวในโลกที่คุณมีเงินล้นฟ้าขนาดไหน ก็ไม่มีวัน 'ซื้อ' ความภักดีของมันได้ด้วยวิธีสกปรกที่คุณถนัด"

​ทิ้งท้ายด้วยคำพูดประโยคนั้น มินทร์ก็ยกแก้วแชมเปญขึ้นเชิงทำความเคารพ ก่อนจะหมุนกายเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งทวนด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกราตรีที่อบอวลชวนให้คนมองคลั่งไคล้

​ธามมองตามแผ่นหลังระหงนั้นไปจนสุดสายตา มือหนากำแก้วคริสตัลแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน

​"เฮ้ยไอ้ธาม... เป็นไงวะ โดนน้ำแข็งลวกมือล่ะสิมึง" กวินที่แอบฟังอยู่รีบเดินเข้ามาแซวขำๆ

​"น้ำแข็งงั้นเหรอ..." ธามพึมพำ มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "หึ... คอยดูเถอะกวิน กูจะใช้ไฟในตัวกูนี่แหละ หลอมละลายน้ำแข็งก้อนนี้ให้กลายเป็นน้ำใต้ศอกกูให้ได้!"