ログインSinopsis: Savannah Maheswari Kesuma, seorang gadis cerdas dan ambisius, baru saja menyelesaikan pendidikannya di Swiss. Ia kembali ke Indonesia dengan satu tujuan: memberikan kejutan manis untuk ayahnya di hari ulang tahunnya. Namun, apa yang menantinya jauh dari bayangan kebahagiaan. Keluarga Kesuma berada di ambang kebangkrutan, dan cobaan terbesar datang ketika Savannah dipaksa menikah dengan Putera Keluarga Wiratama, salah satu keluarga paling terpandang namun penuh intrik. Savannah tidak bisa menolak. Masalah semakin rumit karena Savannah sudah memiliki kekasih, Andrew Keller, pria yang telah memimpikan hidup bersamanya. Sayangnya, waktu dan keadaan tidak berpihak pada mereka. Savannah tak punya pilihan selain menuruti kehendak keluarganya. Savannah pun tahu pernikahan itu menjadi awal dari drama yang lebih besar. Apalagi dengan sifat para keluarganya itu. Namun, Savannah tidak menyerah begitu saja. Di tengah keterpaksaan, ia merencanakan pelariannya. Dihari Pernikahannya, Savannah meninggalkan cincin pernikahannya bersama sebuah surat. “Tuan, Nyonya Savannah melarikan diri dan meninggalkan cincin serta surat ini,” lapor asisten pribadi sang suami. Alih-alih panik, pria itu hanya tersenyum dingin, dengan tatapan penuh rahasia. “Biarkan saja. Dia akan kembali… dan kali ini, dia yang akan memohon-mohon padaku.” Apa yang sebenarnya tersembunyi di balik senyuman misterius itu? Akankah Savannah berhasil lepas dari bayang-bayang pernikahan yang mengurungnya, atau justru terjebak lebih dalam di pusaran dendam dan intrik keluarga Wiratama? Ketika cinta, dendam, dan ambisi bertabrakan, Savannah harus memilih: melarikan diri atau menghadapi takdir yang mengejutkan. Sejauh apapun Savannah lari, takdir selalu punya jalannya sendiri.
もっと見る"C'MON, pare. Huwag KJ. Minsanan lang naman ito." Pangungulit ng kaibigan
niyang si Keith. Ito ang sekretarya niya. He preferred male secretary thanfemale. Nadala na 'ata siya. Hindi na niya mabilang kung ilang beses siyangnagtanggal ng sekretarya noon. Akala siguro ng mga ito, ' _sexretary_ ' anghanap niya. Too bad when it comes to business, seryoso siya. Business is justpure business. But, if business is not around, he is wild as teenager.Kailanman ay hindi siya nagkaroon ng matino at seryosong relasyon. For him,
love doesn't exist. Only _faggots_ believe in love and forever. It's not trueand he's the living proof of it. Yeah, he may be a pessimistic person, butit's better to be. Lumaki siya sa isang broken family. Arranged marriage langkasi ang magulang niya, kailangan ipagmerged ang mga kompanya upang higit namaipagpatibay iyon but never love exist with them. Para bang binubuhay langang mga magulang niya ng pera at kapangyarihan. Walang pagmamahalan nadumadaloy sa mga ito.Kaya noong nasa kolehiyo na siya, pinagsabay niya ang pag-aassistant kay Mr.
McBride. Ang matandang tumulong sakanya noong nasa kagipitan siya. The old mantreated him like a real son. At gayundin siya rito. Napakalaki ng respeto niyasa huli, dahil ito lamang ang naniwala sa kakayahan niya. Wala kasing tiwalaang Ama niya noon na kaya niyang pamahalaan ang kompanya pagdating ng araw.Ngunit dahil sa tulong ni Andrew McBride ay natupad niya iyon. Working student
siya noong nag kolehiyo siya. Business Management ang kinuha niyang kurso atpinagsasabay niya ang pagtratrabaho rito. Kung wala ito, he's nothing. Mr.McBride helped him a lot. Kung ano ang mga nalalaman nito sa business,ibinahagi nito lahat sakanya.Kaya kung dumating man ang panahon na may hingiin na pabor sakanya ang
matanda, hindi siya magdadalawang isip na tulungan ito. Napalapit na ito sapuso niya. "Hoy, ano pare? Kinakausap kita." Pitik ni Keith sa harapan niya.Napatingin siya rito at nabalik sa realidad."Ano nga kamo, 'yun?" Kumamot ito sa ulo. "Grabe, 'yan na ba talaga napapala
ng isang pagiging businessman? Makakalimutin? Ang sabi ko, sumama ka na saaminnila Jeff mag bar ngayon." Yaya nitoNapailing na lamang siya. "No thanks, Keith. Next time na lang siguro, pass
muna ako. I have something important to do." tanggi niyaParang babaeng tumaas ang kilay nito at nameywang pa sa harapan niya. "Aba, at
ano namang importanteng bagay na 'yan? Para sabihin ko sa'yo, it's alreadypast 10pm. Wala ng office hours."Natawa siya sa itsura nito at binatukan. Naging close na rin sila ni Keith. 3
years na kasi itong nagtratrabaho bilang sekretarya niya. "Baka nakakalimutanmong boss mo pa rin ako." Kunwa'y galit na aniyaLumambot ang ekpresyon nito at yumuko. "P-pasensya na boss." Napahalakhak siya
at tinapik ito "Oy, hindi ka na mabiro. I'm just joking. We're friends, kayakahit murahin mo pa ako, okay lang. Pero kasi, hindi kita mapagbibigyan i havesomething—"Pinigilan siya nito. "What? Tapos ko na lahat 'yan. Don't worry too much. Kaya
nga niyaya ka na namin mag bar para naman marelax tayo sa stress dito satrabaho." Sabi nito. Napakunot noo siya. "You sure? The presentation, thereports, the—" Tinaas nito ang palad para patigilin siya. "Already done. Ano,sasama ka pa ba?" Tanong nitong nakangisi.Tumayo siya at inayos ang neck tie. "I guess, wala na akong lusot." Sumusukong
sabi niya at sabay nilang nilisan ang gusaling iyon.THEY already arrived at Amaour De Cile. A famous bar town in the city of
Makati. Napatingin siya sarelong pambisig. It's already past 11pm. Madilim naang lansangan ngunit ang mga taong nabubuhay sa gabi ay gising na gising paang mga diwa. Katunayan, nasa labas pa lang sila ng bar ay rinig na rinig naniya ang mga hiyawan at ingay sa loob niyon."Dude, tara na!" Yakag sakanya ni Keith nang mapansin na hindi pa siya
kumikilos. Nagpaakay na lamang siya rito. Tinungo nila ang isang lamesa sasulok na nakareserve para sakanila. Dumaan ang waiter at kinuha ang ordernila. "Jack Daniels, sakin." Sabi ng binataTumingin sakanya ang waiter. "Bruichladdich whiskey saakin." Sabi niya.
Lumingon ito kay Jeffrey na sa HR Department nakaassign at kinuha ang ordernito. Tinapik siya ni Keith. "Pare, hard liquor tayo ngayon ah. At pa Bruichbruich ka nalang. Magarbo ka yata ngayon?" Natatawang komento nito.Hindi niya masisisi ito. Bruichladdich is one of the rare and expensive
liquor. One bottle of the whiskey is worth $2,600 dollars. Natawa siya. "Nah.I can pay kahit pinakaexpensive liquor pa 'yan." He said as a matter of fact."Bahala ka, 'pre. Hard 'yan. Kapag ikaw tumba riyan mamaya, pagtatawanan ka
namin ni Jeff." At sabay na naghalakhakan ito. Napailing na lang siya. Ilangbeses na siyang nakainom at hindi 'ata siya basta basta na lamang matutumba.Malakas ang alcohol tolerance niya. A real businessman should learn how todrink. It can never changed the fact na sa bawat pagattend ng mga parties aymay salu-salo at inuman. You need to compete with others. That's business.Ilang sandali pa'y dumating na ang waiter sa table nila. Ibinigay nila ang
bayad at dire-diretsong nilagok niya ang maliit na kopita. Gumuhit ang pait attapang niyon sa lalamunan niya. Nakakailang shots na rin siya at hindi nagaano kalinaw sakanya ang mga pinagkukuwento ng kasama. Hindi nagtagal, maynagsilapitan sakanila na tatlong babae at litaw na litaw ang dibdib sa ikli ngmga suot. Ang isa'y babae ay walang pakundangan na umupo sa kandungan ngsekretarya niya at hinalikan ito sa labi. "Wew! That was hot," ani Jeff.Tumabi kay Jeff ang isang babae at pasimpleng hinimas ang hita nito. Napailing
na lamang siya sa dalawang babae. Tumayo na siya, tutal lasing na ang dalawangkasama. Akmang hahakbang siya nang pigilan siya sa kamay ng isang babae namahaba ang buhok at mapangakit na tinignan pa siya. "Oh, where are you goinglover boy?" Malanding sabi nito na pinadausdos ang daliri sa dibdib niya.Hindi niya ito pinansin at binawi ang kamay dito. "Ang init naman ng ulo mo,
darling. Don't worry, let me help you..." Bago pa siya makapagsalita ngmasakit rito tinignan niya ito ng may halong pang-gigigil. "I have no time forthis, okay?" Iniwan niya itong nagngingitngit sa inis."What happened to the mighty and beast in bed, Jayden Aran?!" Pasigaw nitong
aniyaNagkibit balikat siya at tinuloy ang pagalis. Palabas na sana siya ng bar nang
maisip niyang sayang naman ang perang pinang entrance nila kung hindi niyasusulitin. Umupo muna siya sa isa sa mga bar stool at humarap sa bartender.Isa sa pinakasosyal na bar ito sa Makati. Pulos mayayaman at mga businessmanang kadalasang pumupunta rito."Yes, Sir? Ano'ng order niyo?" Magalang na tanong ng bartender. Umiling siya.
"Actually, umorder na ako. Nakalimutan ko lang sa table ko, can you please getit for me?" sabi niya at tinuro ang table nila.Ngumiti at tumango ang bartender. "Sure, Sir." Tinawag nito ang waiter at
inutos iyon. Hindi nagtagal ay nasa harapan na niya ang alak na binili atnagtungga sa shot glass. Agad niyang nilunok iyon na para bang uminom lang ngtubig.Lumingon siya at tinignan ang dance floor, ang daming mga nagkakasiyahan at
sumasayaw. Sa madilim, maingay at pulos nagkakasiyahan na mga tao na iyon aynahagip nang paningin niya ang isang babae. A woman in black dress. Gumalawito kaya mas nakita niya ang buong itsura nito. And damn, _she's a goddess!_Napakaganda nito at maganda ang kurba ng katawan. Bagay na bagay rito anglikas na mapula pula nitong buhok. Ang makinis at malaporselana nitong kutis.And damn, he just can't sit here forever without doing anything. He want her!Nakita niyang tipsy na ito at hindi na alam kung ano ang ginagawa. Obviously,
the woman is not aware what she's doing! Hindi nito alam kung ilang mgakalalakihan ang pinagnanasaan ang mala-diyosang alindog na katawan nito.Nakita niyang may lalaki na lumitaw mula sa likuran nito at pasimpleng nilagayang kamay sa bewang ng dalaga. Hindi naman iyon pinansin ng huli. Mukhang ini-enjoy pa iyon ng lalaking 'yun, hindi niya natiis ang sarili na manuod nalamang at natagpuan niya ang sarili na palapit na siya sa kinaroroonan nito.May lumulukob sakaniya na kakaibang pakiramdam na hindi niya kayang
ipaliwanag. Nang malapitan niya ng maigi ang babae ay mas lalo siyang humangarito. Damn it, napakaganda nito! Beautiful is not enough adjective parapurihin ang dalaga. Para itong Anghel na bumaba sa lupa. The woman is oozingwith sex appeal. Nakita niyang mas niyapos pa ito ng lalaki, hindi na siyanakapagpigil kaya walang pagaalinlangang lumapit siya roon at hinatak angbabae mula rito.Halatang nagulat ang huli at pilif na kumakawala. "What the heck...?" Bulalas
ng lalaki. "Back off, dude. She's mine." Namutawi na lamang sa bibig niya"Walang bastusan pare. Ako ang nauna--"
"I said, back off!" Matigas at may diin sa tono na sabi niya. Nakakakuha na
sila ng atensiyon. "Ang yabang ng apog mo ah? Sino ka ba sa tingin mo?" Hamonnito at inayos ang tux na suotNapangisi siya. Is this dude trying to make him laugh? "Hindi ka matutuwa
kapag sinabi ko saiyo kung sino ako," maangas na sabi niya. Inilagay niya salikuran niya ang babae."Aba't... nakakagago ka na ah?" Pikon na sagot nito at bibigyan sana siya ng
isang suntok pero naging maagap siya, umiwas at ito ang malutong na sinuntoksa mukha. Natumba ito. Hinawakan niya ang babae nang mariin sa bewang attinignan muli ang lalaki. "By the way, Jayden Aran here." Iyon lamang atlumabas na sila sa bar na iyon habang hatak hatak ang babae.Nagiwan iyon ng malakas na pagsinghap sa mga tao. Pagkalabas nila, kumawala
sakanya ang babae at inis na tinignan siya. "What's your problem? Bakitnanghihila ka nalang at gumagawa ng gulo? Sino ka ba?!" Galit na sita nitosakanya."Hey, im just helping you from that guy. Tsinatsanginan ka na niya."
Pagrarason niya. Kumunot ang noo nito, "So? It's my life, Mister." may langkapna iritasyon sa tono nito"Look, I'm just trying to help--" pinigilan na agad siya niyo. "I don't need
your help!" Asik nito sakanya.He cleared his throat. The woman is stubborn. "So, it's okay kahit bastusin ka
na niya. Ganoon ba?" Seryosong tanong niya. Mas kumunot ang noo nito. "I don'tsee any problem with that--" Pakiramdam niya'y tila umakyat lahat ng dugo niyasa ulo. Tinignan niya ito ng mabuti. She's the most beautiful woman he hadever seen in his whole life. "I see. Wala palang problema roon." Aniya samababa ngunit mapanganib na tonoTumango ito. "Yes, so maiwan na kita riyan, babalik--" hindi na nya ito
pinatapos magsalita. _Huh!_ Tanga siya kung papakawalan pa niya ang babaeng'to sakanya. Bago pa ito makatalikod ay maagap niyang hinawakan ang brasonito, nabigla naman ang babae kaya napasubsob sa dibdib niya.Hindi na siya nagaksaya pa ng panahon. "Madali ka lang pala kausap. Kung wala
pa lang problema iyon, i think, wala rin itong problema..." Iyon lang attinahak na niya ang daan patungo sa labi nito at mariin itong h******n.Suara bel pintu yang berdering keras membangunkan Savannah dari tidurnya yang nyenyak. Matanya terasa berat, dan tubuhnya enggan beranjak dari kasur yang hangat. Dia mengerang pelan, menarik selimutnya lebih erat, berharap suara itu hanya bagian dari mimpinya. Namun, dering bel itu terdengar lagi, kali ini lebih panjang dan mendesak. Setelah menelpon theo dan marah-marah, Savannah kembali tidur dan melupakan jika pagi ini dia harus berangkat ke Jakarta. Cahaya pagi menyelinap melalui celah tirai, menerangi kamar yang masih berantakan dengan pakaian yang tergeletak di kursi dan beberapa buku yang berserakan di lantai. Savannah mengusap wajahnya, mencoba menghilangkan kantuk. Rambut panjangnya kusut, dan piyama satin yang dikenakannya tampak kusut setelah semalaman berguling di tempat tidur.Dengan langkah malas, dia berjalan menuju pintu, matanya masih setengah terbuka. Begitu membuka pintu, dia terkejut melihat Arthur, sopir keluarga, berdiri di ambang pintu dengan senyum ramah.“Sel
Theo melirik Savannah sekilas sebelum mengalihkan pandangannya ke jalanan yang mulai sepi. Langkahnya melambat, seolah pikirannya sibuk menimbang sesuatu yang cukup serius. “Aku belum memutuskan,” katanya akhirnya, suaranya tetap tenang tetapi mengandung nada ragu. “Kalau kita pergi bareng, aku harus memastikan dulu jadwalku. Tapi kalau sendiri-sendiri…”Ia membiarkan kalimatnya menggantung, seakan sengaja memberi ruang bagi Savannah untuk menerka maksudnya. Savannah, yang berjalan setengah langkah di depannya, menoleh dengan alis sedikit terangkat. “Kalau sendiri-sendiri, kenapa?” tanyanya, menunggu jawaban Theo. Theo tersenyum tipis, hampir seperti ejekan halus pada dirinya sendiri. “Aku harus tahan menghadapi perjalanan yang membosankan tanpa seseorang yang bisa diajak ngobrol." Savannah mendengus pelan, lalu berpura-pura berpikir dengan ekspresi serius. “Jadi maksudmu… kamu ingin kita pergi bareng?” Theo akhirnya menatapnya langsung. Mata hitamnya tenang, tapi ada sesu
Setelah Moana pergi, Savannah berjalan kembali ke dalam rumah dengan langkah malas. Kaki-kakinya terasa berat, seolah-olah setiap langkahnya menyeret beban yang tak terlihat. Begitu tubuhnya menyentuh sofa empuk di ruang tamu, ia langsung menjatuhkan diri, membiarkan kepalanya bersandar di sandaran tangan. Matanya baru saja hendak terpejam ketika suara getaran ponsel di meja kaca mengusik ketenangannya. Getarannya yang berulang-ulang seperti memaksa Savannah untuk membuka matanya kembali. Savannah mengumpat dengan tidak sabaran, siapa lagi yang mengganggu diwaktu seperti ini? Savannah melirik layar dengan setengah hati. Nama Theo terpampang di sana, disertai dengan foto profilnya yang selalu terlihat rapi dan tersenyum. Ia menghela napas panjang, jari telunjuknya mengetuk-ngetuk permukaan meja kaca yang dingin, menimbang apakah ia harus mengangkatnya atau tidak. Setelah beberapa detik yang terasa lama, ia akhirnya menyerah dan menekan tombol hijau. "Halo?" suaranya terdengar datar,
Savannah duduk di tepi pantai di belakang rumahnya, mencoba menenangkan diri dari pusaran pikiran yang semakin kacau. Seharusnya, semilir angin sore bisa membantunya berpikir lebih jernih, tetapi hari ini, semuanya terasa salah. Tidak ada satu pun yang berjalan sesuai harapannya. Kehancuran finansial keluarganya terasa seperti pusaran air yang menyeretnya semakin dalam. Semua berubah begitu cepat, begitu drastis, dan Savannah merasa tak berdaya. Ayahnya dan keluarganya yang lain tidak pernah berubah mereka masih saja sama, selalu membuatnya muak.Suara tawa riang tiba-tiba memecah kesunyian. Savannah menoleh dan menemukan Moana, sepupunya, melangkah mendekat dengan gaya khasnya—angkuh, percaya diri, dan selalu tampak tak tersentuh oleh masalah. Gaun mahal yang membalut tubuhnya tampak sempurna, tas desainer terbaru tergantung di lengannya, dan sepatu hak tinggi yang seakan membuatnya melayang di atas dunia sendiri.Savannah mengerutkan dahi. Bagaimana mungkin Moana masih bisa bersikap
Setelah makan malam, pria itu tidak langsung mengajakku pulang. Sebaliknya, ia memarkirkan mobilnya di tepi pantai. Angin malam yang sejuk menyapa kulitku, namun suasana dalam mobil terasa lebih hangat, mungkin karena rasa penasaranku terhadap pria di sebelahku. Aku menatapnya, mencoba mencari jawa
Semua orang langsung terdiam, bahkan Theo yang tadinya tampak tidak peduli kini memasang tatapan tajam ke arah Thomas. Aku menahan napas, menyadari bahwa ini mungkin akan menjadi momen yang panas. Thomas tersenyum tipis, lalu menghela napas panjang sebelum menjawab. “Yang paling menyebalkan dari
Aku menghela napas panjang, berusaha menenangkan rasa sakit yang sulit aku ungkapkan dengan kata-kata. Hari ini benar-benar penuh kejutan, tapi bukan kejutan yang menyenangkan. Aku melarikan diri dari pernikahanku demi Andrew, pria yang selama ini kupikir adalah segalanya. Namun, kenyat
Savannah duduk di sudut ruangan dengan tatapan yang sulit diterjemahkan. Wajahnya tetap tenang, tetapi matanya menyimpan banyak emosi. Di hadapannya, Andrew berdiri, menunduk sedikit seolah mencari keberanian untuk melanjutkan kata-katanya. “Aku tidak in






Selamat datang di dunia fiksi kami - Goodnovel. Jika Anda menyukai novel ini untuk menjelajahi dunia, menjadi penulis novel asli online untuk menambah penghasilan, bergabung dengan kami. Anda dapat membaca atau membuat berbagai jenis buku, seperti novel roman, bacaan epik, novel manusia serigala, novel fantasi, novel sejarah dan sebagainya yang berkualitas tinggi. Jika Anda seorang penulis, maka akan memperoleh banyak inspirasi untuk membuat karya yang lebih baik. Terlebih lagi, karya Anda menjadi lebih menarik dan disukai pembaca.