Kabanata 18

I never expected this. Because right from the very beginning . . . I never wanted this. Kaya hindi ko alam kung paano ang gagawin. Nangangapa ako and I don't know how to keep myself composed.

We chose the church wedding. Spike was actually the one who chose it. Sa akin ay ayos naman kahit anong klaseng kasal pa because everything is fake. So it doesn't matter how it should be done.

Pero . . .

Habang nakatitig sa malaki at nakasaradong pintuan ng simbahan at parang pinipiga sa sakit ang dibdib ko ay na-realize kong, dapat pala pinili ko 'yong mas madali. I should've told him that I want the fastest and easiest way to get married. I shoul've chose the civil kind of wedding.

Para sana hindi ganito ang nararamdaman ko. Para sana hindi ko nararamdaman kung gaano kalungkot ang buhay ko. Ipinangalandakan lang naman sa akin na mag isa na lamang ako sa mundong ito.

Panay ang tulo ng aking luha at hindi ko 'yon magawa-gawang punasan. Ni hindi ko magawang igalaw ang mga paa ko upang simulan ang paglalakad patungo kay Spike na ngayo'y naghihintay sa pagdating ko. Everyone is watching me. Everyone is so excited for me to walk down the aisle. Pero bakit parang ang hirap? Ang hirap maglakad ng mag isa patungong altar. Is this the reason why parents should be at their daughters side during the walking? Para maalalayan nila. Para magabayan nila. So their daughters can have the courage to walk dahil alam nilang kung may mangyari man o matapakan man nila ang gown nila at madapa ay okay lang dahil nandoon naman ang parents nila. Kasi kahit na ano pang irason natin, tayong mga anak, magulang pa rin ang takbuhan. Magulang pa rin ang makakapagpalagay sa mga loob natin.

This is a fake wedding, I know. Pero kahit hindi ito totoo, sana man lang naranasan kong makatabi si daddy habang naglalakad ako. Sana man lang hindi ako mag isa. Sana kahit isang miyembro ng pamilya ko ay nandito. Kahit isang ka-apelyido man lang sana.

Seryosong nakatingin sa akin si Spike. Umiigting ang panga at ang mga mata'y wala na yatang planong alisin sa akin. Humugot ako ng isang malalim na hininga saka ko nilakasan ang loob ko upang simulan ang paglalakad. Pero hindi ko pa man tuluyang naihahakbang ang mga paa ko ay naglakad na palapit sa akin si Spike. Nanlaki ang mga mata ko. I heard everyone gasped. Imbis na ako ang lumapit ay siya itong lumapit sa akin.

"A-anong ginagawa mo?" tanong ko pagkalapit niya.

Huminto siya sa harapan ko at marahang bumuntonghininga. Ipinasok niya ang dalawang kamay niya sa loob ng belo na suot ko at gamit ang kanyang mga hinlalaki ay pinunasan niya ang mga luha ko.

"Stop crying."

Umiling ako. "I just missed my father," namaos ang boses ko nang sabihin iyon.

Natigilan siya. Ang mga palad niya'y naroroon pa rin sa magkabila kong pisngi habang nakatitig siya sa akin.

Matapos ang ilang sandali ay tinapos niya ang pagpupunas sa mga luha ko at umayos ng tayo. Hinawakan niya ang kamay ko at isinukbit iyon sa braso niya nang humarap siya sa altar ng simbahan.

"Let's walk down the aisle together so you don't feel alone."

Napatingin ako sa kanya. Awtomatiko akong natigil sa pag iyak.

"Spike . . ."

"Let's reach the altar together, Serra," sabay ngiti niya sa akin ng napakatamis na siyang ikinagulat ko. Bahagyang namilog ang mga mata ko.

Hindi pa man ako nakakabawi mula sa pagkakagulat ay nagsimula na siyang maglakad.

**

Hindi ko alam kung paanong pakikisamahan ang mga kamag-anak ni Spike. Lalo na sa mga relatives niya sa mother side na feeling ko mula pa kanina sa simbahan hanggang ngayong nasa reception na kami ay binabantayan ang bawat kilos ko.

"Are you okay?" Mama Rosella checked on me from time to time. Kahit pa nasa tabi lang naman ako lagi ni Spike.

Ngumiti ako sa kanya at tumango. "Yes naman po."

"Pwede ba kitang mahiram saglit? My mother and father wants a nearer view at you."

Nilingon ko si Spike na abala pa rin sa pakikipagusap sa kaibigan niyang si Neo at Dwayne. Marahan kong hinila ang braso niya dahilan upang lingunin niya ako.

Pinagtaasan niya ako ng dalawang kilay. Tiningnan ko si Mama Rosella kaya nilingon din ito ni Spike.

"Your grandma and grandpa wants to meet her, Spike. Pwede ko ba siyang hiramin saglit?" pagpapaalam ni Mama Rosella kay Spike.

"Ah yes, I'll join you two," sabi ni Spike at agad na nagpaalam sa mga kaibigan niya.

Hawak-hawak ako ni Spike sa kamay hanggang sa makarating kami sa table ng grandparents niya. Nandoon rin ang girl bestfriend ni Spike na si Merila at nakikipagtawanan sa mga babaeng kaedaran nito. Kamuntikan pa akong huminto sa paglalakad. Hindi ko alam kung bakit tila ayaw ko talaga sa babaeng ito. Feeling ko may nakatago sa bawat ngiting ipinapakita niya sa akin.

"Spike, hijo! You have such a beautiful bride!" ani lolo niya na siyang ikinatigil ng halos lahat ng nasa mahabang lamesa. Agad na nagtagpo ang mga mata namin ni Merila nang lumingon din siya sa gawi namin. Unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang labi.

"Tell us, how did you guys met each other?" may tipid na ngisi sa labi nito. Doon ko napansing may pinagmanahan pala talaga si Spike. Ngisi pa lang, makikita mo nang nagmana siya sa matandang 'to.

"Rod," saway ng asawa nito pero hindi man lang nito nagawang lingunin.

"I heard she's an orphan. Your cousin Herrex told me."

Oh! I guess talagang hindi lahat ng pamilya tanggap ka. And I understand it pero sana hindi naman ganitong ipapahiya pa yata ako sa harap ng maraming tao. Buti pa 'yong grandparent niya sa father side ay unang tapak ko pa lang sa mansion nila ay ramdam ko na ang mainit nitong pagtanggap sa akin. Pero ito . . . Hindi ko akalaing pati sa pamilyang ito, kailangan kong makisama.

And Herrex? I think I heard that name somewhere. Hindi ko lang tanda kung saan . . .

Unti-unting nanlaki ang mga mata ko kasabay ng unti-unti kong pag angat ng tingin kay Spike. Napagtanto ko agad kung saan ko narinig ang pangalang 'yon.

"H-Herrex?"

Agad na nagbaba ng tingin sa akin si Spike. Nagtaas siya ng isang kilay, tinatanong kong anong binubulalas ko.

"Kasamahan niya ang kumidnap sa akin, Spike."

Unti-unting nagpang-abot ang kanyang mga kilay. "What are you talking about?"

"Isa siya sa mga pinagkakautangan ni daddy," bulong ko.

Mabilis na nilingon ulit ni Spike ang lolo niya. Ngayon ay mas hayag na ang pinapakita nitong ngising aso. Marahil ay satisfied sa nakikitang panlalaki ng mga mata ni Spike.

Ghad! I think his lolo knew something about our plan.