Kabanata 23

"Pagdating pa lang namin dito pansin ko na agad kung gaano siya kagwapo. Naranasan mo na ba ito, Serra? I mean, you had a lot of experiences with boys 'di ba? Have you ever felt like you want to see him more often? Like, everytime yata hahanap-hanapin mo siya. Pati sa pagtulog, napapanaginipan mo 'yong future niyong dalawa.Oh my goodness!"

Sumandal ako saka ipinagkrus ang aking mga braso. "I have never been in love, Miles. I don't know the feeling."

Kumunot ang noo niya habang nakatingin kay Sebastian. Ilang sandali bago siya umayos ng upo at nilingon ako. "Hindi ka pa nai-inlove. Then what about Engineer Spike Guillermo?"

Mabilis na nanlaki ang mga mata ko. Napalunok ako habang sinasalubong ang mga tingin sa akin ni Miles na puno ng katanungan.

"Uhh. . ."

"Don't tell me—"

"Yes. We're not married because of that love thing. We're married because daddy made me his payment for his debts to Spike."

Nanlaki ang mga mata niya. Umawang ang kanyang labi, nagbabalak na magsalita pero nanatiling tahimik. Tila nahihirapang hanapin ang tamang salita.

"But, Miles, it's a secret. We have a contract. I just have to give him a baby and he'll give me the freedom I deserve."

Marahan niyang ipinikit ng mariin ang kanyang mga mata. Saka siya marahas na napabuga ng hangin.

"I knew it. Tama ang hinala kong hindi nga kayo nagmamahalan ni Engineer Spike. And it was so foolish of me to believe for a while na mayroong love sa pagitan niyong dalawa. Because I saw how he cares for you. No'ng inalalayan ka niya kahapon sa kasal? Nakita ko, e. Napaniwala ako. But, god, Serra Madrigal! Bakit ka pumayag?!" she almost shouted at me. I can sense frustration in her trembling voice. Gustong-gusto niyang sumigaw pero dahil nasa public place kami ay sinusubukan niyang pigilan ang pagtaas ng kanyang boses.

"I had no choice, Miles. We're bankrupt. Malaki ang utang na iniwan sa akin ni daddy. Hindi lang kay Spike. Marami. Marami ang gustong kumuha sa akin. I was once kidnapped. Kung hindi ako mananatili sa kanya ay baka mas lalo lang akong mapahamak."

"Still. You're not safe with him. Sooner or later he'll be the worst person you'll ever met! Kasi kung pinapirma ka niya ng kontrata para sa kasal at sa putchang anak niya— Fuck, Serra! Hindi ka ba nag iisip?"

"Miles—"

"Tell me. Magkano ang lahat ng utang na kailangan mong bayaran. I can pay for it."

Yeah. Marami siyang pera. Iyon ang naisip ko dati. Naisip ko ngang hihingi ako ng tulong sa kanya para masulosyunan ko ang lahat ng problemang iniwan ni daddy sa akin. But then I realized that this problem has nothing to do with them. Hindi ko na kailangan pang mandamay ng iba. I just have to marry him. Iyon na lang ang kapalit ng kalayaan ko.

I shook my head. "You don't have to, Miles. I can handle this."

"Mag re-resign na ako sa trabaho. Sasamahan kita dito sa Pilipinas."

Mas lalo akong umiling. "Miles, no! Kaya ko na 'to."

Natigilan siya. Pagkaraan ng ilang sandali ay sunod-sunod na pumatak ang mga luha niya. Nag iwas siya ng tingin sa akin at agad iyong inalis. Matagal bago niya nagawang patigilan ang pagluha niya. She's not showy. At mahirap sa part niya na gusto niyang umiyak pero ayaw niyang makita ito ng kahit sino.

"I'm sorry, Serra. I'm so sorry." Panay ang pag iling niya. Humugot ako ng isang malalim na hininga bago ko inabot ang balikat niya at marahan iyong hinaplos.

"I'll be okay here, Miles. You don't have to worry about me. I can handle this. Isa pa, hindi na ako pinipilit ni Spike na mabuntis. Pumayag siya sa suhestiyon kong mag adopt na lang kami ng baby. Kailangan niya ako para sa mamanahin niya. Siyam na buwan lang naman ang titiisin ko. Kaya ko na ito."

Hindi siya nagsalita. Naghintay ako pero tila nawalan na siya ng ganang magsalita pa. Dumating ang mga order namin pero pati sa pagkain ay nawalan siya ng gana.

Buong araw ay tahimik si Miles. Nawalan siya ng sigla. Kahit kasama namin si Sebastian ay parang wala siyang pakealam. Tila nakalimutan niya 'yong namumuo niyang feelings kay Sebastian dahil sa ginawa kong pag amin sa kanya. We went to different malls. Nag shopping, kumain, naglaro sa arcade pero kita kong hindi siya masaya.

Night came and we finally bid our goodbyes. Isang mahigpit na yakap sa akin ang pinakawalan ni Miles. Nanatili kaming magkayakap sa airport hanggang sa oras na para umalis siya.

"I'll be back. I'll come back for you. I'll rescue you, Serra."

Umiling ako. "Miles—"

"Shh. . ." Kinuha niya ang mga kamay ko. Saka siya naglapag ng cellphone doon. Nilingon ko si Sebastian kung nakita ba niya ang ginawang iyon ni Miles pero nakaharap siya sa cellphone niya at nag te-text.

"This is my phone. I'll buy a new one and I'll call you. So if anything happens, you can call me."

Tipid ko siyang nginitian. "Mami-miss kita, Miles."

"You too. I'll be missing you too. So much, Serra. Kaya babalikan kita. Just hang in there okay?"

Naging malawak ang pagngiti ko saka ako tumango.

"Take care of yourself, Miles."

"Yeah. Don't let him make you pregnant," aniya bago tuluyang kinuha ang maleta niya at pumasok.

Kaninang umaga ang flight pabalik ng Las Vegas ng mga katrabaho namin ni Miles na pumunta dito sa Pilipinas para sa kasal namin ni Spike. Nagpaiwan si Miles para makipag-bonding sa akin kahit isang araw lang. Pero hindi naging masaya ang bonding naming dalawa. I ruined her happy face earlier by telling her about Spike and I's marraige.

"Ma'am Serra, nasa bahay niyo na po si Boss Spike. Hinihintay na po kayo." Tumango ako kay Sebastian saka naglakad na pabalik sa sasakyan.

Pagkapasok ko sa loob ay nanatili pa sandali si Sebastian sa labas at kaharap na naman ang cellphone niya. Ilang sandali lang ay umilaw ang cellphone na hawak ko. May mensaheng pumaloob roon na siyang ikinakunot ng noo ko.

Baste ❤ :

Sorry about last night. Take care, Miles.