บทที่ 1

บทที่ 1

ณ ห้องรับรองแขกของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งที่จังหวัดปทุมธานี

“แม่ดอกแก้ว ฉันต้องการให้เธอเลิกกับลูกชายของฉัน แลกกับการรักษาแม่ของเธออย่างเต็มที่เพื่อต่อชีวิตแม่ของเธอออกไปโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายแม้แต่บาทเดียว” เสียงหนักแน่นของคุณหญิงชญาดา พงษ์วานิช วัยสี่สิบเก้าปีเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่มีชื่อว่า ปริ้นซ์ เมดิคอล ฮอสพิทอล (Prince Medical Hospital) ในจังหวัดปทุมธานี คุณหญิงชญาดากำลังนั่งสนทนาพูดคุยอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่งที่มีชื่อว่า ดอกแก้ว จำปาทอง หรือ แก้ว เธอคือหญิงสาววัยยี่สิบสามปี โดยมีคุณหญิงชลิตา อัครโสพล วัยสี่สิบหกปีผู้เป็นน้องสาวแท้ๆของคุณหญิงชญาดานั่งอยู่ข้างๆกัน ทั้งสามคนกำลังพูดคุยกันอยู่ที่ห้องรับรองแขกของโรงพยาบาล

“คะ?” ดอกแก้วตอบรับด้วยความรู้สึกมึนงง

ย้อนกลับไป15 นาทีก่อนหน้านี้

ดอกแก้วเดินทางมาดูแม่ของเธอที่โรงพยาบาลแห่งนี้ด้วยความรู้สึกทุกข์ใจและเศร้าใจมาก แม่ของเธอล้มป่วยด้วยโรคเนื้องอกในสมองและป่วยด้วยโรคนี้มาเป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว แม่ของเธอต้องเข้าออกโรงพยาบาลมาตลอดจนมาช่วงหลัง แม่ของเธอไม่สามารถไปทำงานได้จนสุดท้ายต้องลาออกจากงานแม่บ้านของบริษัทมาทำขนมไทยขายโดยมีเธอเป็นผู้ช่วย ครั้งนี้แม่ของเธอป่วยหนักอาการปวดหัวกำเริบขึ้นมาอย่างรุนแรงในขณะที่เธออยู่ที่มหาวิทยาลัย โชคดีที่ป้าน้อยซึ่งเป็นเพื่อนบ้านติดกันช่วยเรียกรถพยาบาลให้พาแม่ของเธอไปส่งโรงพยาบาลตามคำบอกของแม่เธอตอนที่แม่ของเธอยังพอที่จะสื่อสารได้และเธอก็ได้รับโทรศัพท์จากป้าน้อยที่โทรมาบอกเธอ แม่ของเธอมีสิทธิ์การรักษาประกันสังคมอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้เพราะถึงแม้ว่าแม่ของเธอจะลาออกจากงานแต่แม่ของเธอก็ยังส่งเงินเข้าประกันสังคมต่อเพื่อรักษาสิทธิ์ในการรักษาพยาบาลและเพราะแม่กลัวว่าเธอจะลำบาก ระหว่างที่ดอกแก้วกำลังยืนอยู่ที่หน้าห้องไอซียูแล้วกำลังมองดูแม่ของเธอที่มีสายระโยงระยางเต็มตัวไปหมดและยังไม่ฟื้น หมอก็เดินออกมาบอกเธอว่าแม่ของเธอจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งเดือน มันทำให้ดอกแก้วรู้สึกช็อกตกใจและก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก เธอไม่สามารถทำใจได้เพราะมันเร็วเกินไปสำหรับเธอ ดอกแก้วถามถึงแนวทางการรักษากับหมอ หมอบอกว่าแม่ของเธออาการหนักมากแล้วแต่ถ้าอยากจะต่อชีวิตให้แม่ของเธอจะต้องใช้ยาที่อยู่นอกบัญชีการรักษาซึ่งสิทธิ์ประกันสังคมที่แม่ของเธอมีอยู่นั้นมันไม่ครอบคลุม ฉะนั้นเธอจะต้องจ่ายเงินค่ารักษาในส่วนนี้เองไม่งั้นแม่ของเธอจะอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งเดือน เธออยากให้แม่ของเธออยู่กับเธอนานกว่านี้มันเร็วเกินไปสำหรับเธอเธออยากให้แม่ของเธออยู่ดูเธอเรียนจบรับปริญญาตอนนี้เธออยู่ปีสี่แล้วเหลืออีกแค่สองเดือนเท่านั้นเธอก็จะเรียนจบอยากเป็นทางการแล้ว ดอกแก้วได้ฟังที่หมอพูดแล้วเธอก็รู้สึกเสียใจเพราะเธอคงไม่มีเงินที่จะจ่ายค่ายาค่ารักษาตามที่หมอบอก หมอบอกให้เธอเก็บไปคิด ก่อนที่หมอจะเดินออกไป ส่วนดอกแก้วเธอก็ยืนร้องไห้แล้วมองไปที่แม่ของเธอที่นอนอยู่ในห้องไอซียูผ่านกระจกกั้นห้อง ดอกแก้วยืนมองแม่อยู่ตรงนั้นสักพัก...จนกระทั่งมีสาวใหญ่วัยกลางคนสองคนที่ดูเป็นผู้ลากมากดีดูสวยสมวัยเดินเข้ามาหาเธอ ทั้งสองคนเดินเข้ามาพูดคุยกับเธอโดยที่คุณหญิงชญาดาแนะนำตัวกับเธอแล้วบอกว่าเป็นเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้และที่สำคัญคุณหญิงชญาดาบอกกับเธออีกว่า เป็นแม่ของ ฟิน รชตะ แฟนหนุ่มรุ่นน้องของเธอ มันทำให้เธอรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยเพราะเธอไม่เคยเจอครอบครัวของแฟนหนุ่มมาก่อนมีแต่แฟนหนุ่มที่บอกกับเธอว่าอยากจะพาเธอไปเจอครอบครัวของเขาและเธอก็ไม่คิดว่าตัวเองจะได้มาเจอกับครอบครัวของแฟนหนุ่มที่นี่ในเวลาแบบนี้ ส่วนคุณหญิงชลิตาก็เช่นกันเธอแนะนำตัวแล้วบอกว่าเป็นน้องสาวของคุณหญิงชญาดาและเป็นน้าของฟิน แฟนหนุ่มรุ่นน้องของเธอก่อนที่ทั้งคู่จะเชิญเธอมาพูดคุยกันที่ห้องรับรองแขกของโรงพยาบาล

กลับมาที่ปัจจุบัน

ภายในห้องรับรองแขกของโรงพยาบาล ที่มีคุณหญิงชญาดา คุณหญิงหญิงชลิตานั่งอยู่ข้างๆกัน โดยมีดอกแก้วนั่งอยู่ตรงกันข้ามกับทั้งคู่

“คะ? เธอตอบว่าคะ ฉันว่าเธอได้ยินสิ่งที่ฉันพูดชัดนะ ฉันบอกเธอแล้วว่าฉันเป็นแม่ของตาฟิน แล้วฉันรู้ว่าเธอกำลังคบหากับลูกชายของฉันอยู่ ฉันพูดชัดๆตรงๆให้เธอฟังอีกครั้งก็ได้ ฉันต้องการให้เธอเลิกกับลูกชายของฉัน แลกกับการรักษาแม่ของเธออย่างเต็มที่เพื่อต่อชีวิตแม่ของเธอออกไปโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายแม้แต่บาทเดียว” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการออกไปอีกครั้ง

“ทำไม......?” ดอกแก้วเอ่ยพูดออกมาด้วยความรู้สึกมึนงงพลางน้ำตาเอ่อคลอ ‘ไหนฟินบอกว่าแม่ของเขาใจดีแล้วยังบอกกับเธออีกว่าจะพาเธอไปพบแม่ของเขาเร็วๆนี้ แล้วทำไม……’ ดอกแก้วคิดในใจ

“ทำไม? เธอคงจะสงสัยสินะ ว่าทำไมฉันถึงขอให้เธอเลิกกับลูกชายของฉัน ฉันขอพูดกับเธอตรงๆเลยนะ เพราะฉันไม่ชอบเธอ ฉันไม่ต้องการให้ลูกชายของฉันคบกับผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลยอย่างเธอ ฉันสืบประวัติของเธอมาหมดแล้ว เธอไม่เหมาะสมไม่คู่ควรกับลูกชายของฉัน ตาฟินควรได้เจอกับผู้หญิงที่ดีกว่านี้ ผู้หญิงที่เหมาะสมทัดเทียมกัน” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพลางมองไปที่ดอกแก้วอย่างสำรวจ ‘ลูกชายของเธอเคยมาบอกกับเธอว่ามีผู้หญิงที่รักและกำลังคบหาเป็นแฟนกันแล้วอยากจะพามาพบ ตอนแรกเธอก็คิดว่าจะเป็นลูกสาวของผู้ลากมากดีที่ไหนที่ตาฟินไปตกหลุมรัก แต่ที่ไหนได้เธอให้คนไปตามสืบทุกอย่างจนรู้ว่า ตาฟินดันไปตกหลุมรักผู้หญิงบ้านๆจนๆที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าไม่มีอะไรเลยอย่างผู้หญิงคนนี้ที่เป็นแค่ลูกสาวของแม่บ้านและแม่ค้าขายขนมธรรมดาๆ ไม่มีอะไรทัดเทียมเหมาะสมกับลูกชายของเธอเลยสักนิด แล้วอีกอย่างแม่ดอกแก้วคนนี้ก็อายุมากกว่าลูกชายของเธอสองปีแล้วก็เคยเป็นพี่รหัสของลูกชายเธอด้วย สำหรับเธอผู้หญิงจนๆพวกนี้มันคงจะหวังรวยทางลัดคงจะมาเกาะมาหลอกลูกชายของเธอเพื่อยกระดับตัวเอง ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงไม่รู้จักเจียมตัว หึ’ คุณหญิงชญาดาคิดในใจ

“คุณพี่” คุณหญิงชลิตาเอ่ยพูดขึ้นเพื่อปรามพี่สาวของตัวเอง เธอไม่ค่อยเห็นด้วยกับพี่สาวของเธอสักเท่าไรที่ทำแบบนี้แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้

“ทำไมล่ะตา พี่พูดความจริง แล้วก็พูดกันตรงๆนี่แหละ ฉันไม่ชอบเธอแม่ดอกแก้ว ผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่มีชาติตระกูล ไม่มีอะไรเหมาะสมกับลูกชายฉัน ฉันไม่ต้องการให้เธอคบหากับลูกชายของฉัน เธออายุมากกว่าลูกชายของฉันถึงจะมากกว่ากันไม่กี่ปีแต่ลูกชายของฉันก็ยังเด็กอายุก็แค่ยี่สิบเอ็ดคงจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมผู้หญิงอย่างเธอ ฉันไม่ต้องการให้เธอเข้ามาหลอกล่อลูกชายของฉัน”

“หนูไม่เคยหลอกอะไรฟินเลยนะคะ ไม่เคยคิดจะทำแบบนั้นด้วย หนู...หนูรักฟินจริงๆแล้ว...แล้วฟินเองเขาก็รักหนู......” ดอกแก้วเอ่ยพูดออกไปทั้งน้ำตา แล้วก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรต่อเธอก็ถูกคุณหญิงชญาดาพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นมาซะก่อน

“รักเหรอ เพ้อเจ้อ! ฉันไม่เชื่อหรอก! ผู้หญิงจนๆอย่างเธอมันไม่คู่ควรกับลูกชายของฉัน เธอคงหวังจะรวยทางลัดซะมากกว่า ออกไปจากชีวิตลูกชายของฉันไม่ต้องมาอ้างเรื่องความรักบ้าๆบอๆแบบเด็กๆของพวกเธอ อย่าทำให้ฉันต้องหมดความอดทน!” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูด

“แต่หนู.....” ดอกแก้วเอ่ยพูดขึ้นทั้งน้ำตา

“เงียบ! แล้วฟังฉัน! ฉันไม่อยากเสียเวลาคุยกับคนอย่างเธอไปมากกว่านี้แล้ว เอาเป็นว่า ฉันต้องการให้เธอออกไปจากชีวิตลูกชายของฉันแลกกับการรักษาแม่ของเธอ ออกไปจากชีวิตตาฟิน เลิกกับตาฟิน ไปบอกเลิกลูกชายของฉันซะ! ตัดขาดจากลูกชายของฉัน ออกไปจากชีวิตตาฟินให้เร็วที่สุด พรุ่งนี้เลย ไปบอกเลิกลูกชายฉันพรุ่งนี้เลย จริงๆเท่าที่ฉันรู้พรุ่งนี้ก็เป็นวันสอบวันสุดท้ายแล้ว เธอเองก็อยู่ปีสี่แล้วก็คงจะเรียนจบ แล้วก็คงไม่ต้องเจอกับลูกชายของฉันอีก”

“แล้วถ้าคุณ...คุณป้า รู้แบบนั้น รู้ว่ายังไงหนูก็จะเรียนจบแล้วยังไงก็คงไม่ต้องเจอกับฟินแล้ว แล้วคุณป้าจะให้หนูไปบอกเลิกฟินทำไม ให้หนูหายไปเลยไม่ดีกว่าเหรอคะ” ‘เธอไม่กล้าไปบอกเลิกเขาหรอก ความสัมพันธ์ของเรากำลังดีๆ อยู่ๆจะให้เธอไปบอกเลิกเขา เธอจะทำได้ยังไง เธอทำไม่ได้หรอก’ ดอกแก้วคิดในใจ

“ไม่ได้! ถ้าเธอหายไปเฉยๆยังไงตาฟินก็ต้องตามหาเธอ ฉันรู้ว่าตาฟินรักเธอมากแล้วฉันก็รู้ว่าตาฟินรู้ว่าบ้านของเธออยู่ที่ไหนเพราะเขาเคยเล่าให้ฉันฟังว่าเขาเคยไปส่งเธอที่บ้านแล้วอยากจะพาเธอมาหาฉัน ฉันต้องการให้เธอไปบอกเลิกกับลูกชายของฉันให้เด็ดขาด ไม่ให้เหลือเยื้อใยต่อกันอีกลูกชายของฉันจะได้ไม่ต้องตามหาหรือติดตามเธออีก แล้วถ้าเธอไม่ทำตาม ฉันจำเป็นจะต้องจัดการขั้นเด็ดขาด”

“จัด...จัดการขั้นเด็ดขาด คุณ...คุณป้าจะทำอะไรคะ”

“แล้วเธอคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ แม่ของเธออยู่ในกำมือของฉัน” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดพลางยกยิ้มมุมปาก

“คุณพี่....เราต้องมีจรรยาบรรณนะคะเราทำธุรกิจโรงพยาบาล เราไม่ควรเอาชีวิตคนมาต่อรองแบบนี้นะคะ” คุณหญิงชลิตาเอ่ยพูดด้วยความรู้สึกตกใจที่พี่สาวของตัวเองไปขู่หญิงสาวรุ่นลูกแบบนั้น

“เงียบ!ยัยตา”

“ใช่ค่ะ คุณป้าต้องมีจรรยาบรรณสิคะ แม่ของหนูมีสิทธิ์รักษาที่นี่นะคะ คุณป้าจะไม่รักษาแม่ของหนูเหรอ”

“หึ ฉันมีจรรยาบรรณเสมอแหละแม่ดอกแก้ว แต่ฉันก็ทราบอาการแม่ของเธอจากหมอแล้ว ว่ามันหนักหนาสาหัสขนาดไหน แม่ของเธอจะอยู่ได้อีกไม่เกินหนึ่งเดือนหากไม่ได้ยานอกบัญชีที่อยู่นอกเหนือจากสิทธิ์ในการรักษาซึ่งเธอจะต้องจ่ายเงินเอง เธอมีปัญญาไหมล่ะ” คุณหญิงชญาดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“คุณป้า....” ดอกแก้วเอ่ยพูดพลางมองหน้าคุณหญิงชญาดาด้วยความรู้สึกเจ็บใจ

“หึ ไม่มีสินะ ฉะนั้นทางที่ดีเธอควรทำตามที่ฉันบอก ไปบอกเลิกลูกชายของฉันซะ ฉันต้องการให้เธอเลิกกับลูกชายของฉัน แลกกับการรักษาแม่ของเธออย่างเต็มที่เพื่อต่อชีวิตแม่ของเธอโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายสักบาท นี่พูดกันดีๆนะแม่ดอกแก้ว ถ้าเธอรับปากฉัน ฉันสัญญาว่าแม่ของเธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกอย่างน้อยก็ห้าปีถ้าได้รับการรักษาอย่างเต็มที่ แล้วฉันจะให้หมอรักษาแม่ของเธออย่างเต็มที่โดยไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆ นี่! มันเลือกไม่ยากหรอกนะระหว่างชีวิตแม่ของตัวเองกับผู้ชาย หรือเธอจะเห็นผู้ชายดีกว่าแม่ของตัวเอง” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูด

ดอกแก้วมองหน้าคุณหญิงชญาดาด้วยน้ำตานองหน้า ‘ยังไงเธอก็ต้องเลือกแม่ของเธออยู่แล้ว....เธอคงไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆใช่ไหม....ไม่สิ เธอไม่ควรจะคิดลังเลอะไรทั้งนั้นยังไงเธอก็ต้องเลือกแม่ของเธอ ถ้าเธอจะได้อยู่กับแม่ของเธอได้ดูแลแม่ของเธอได้ต่อชีวิตแม่ของเธอให้เธอได้อยู่กับแม่ต่อไปไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรมันก็คุ้ม’ ดอกแก้วคิดในใจพลางปาดเช็ดน้ำตาก่อนที่เธอจะเอ่ยพูดออกไป

“ค่ะ ตก...ตกลง หนูจะทำตามที่คุณป้าต้องการ”

“ดีมากจ๊ะดอกแก้ว พรุ่งนี้เธอไปเลิกกับลูกชายของฉันได้เลยแล้วก็ตัดการติดต่อกับลูกชายของฉันนับตั้งแต่วินาทีนี้เลยยังไงพรุ่งนี้พวกเธอก็สอบเป็นวันสุดท้ายแล้ว ทำทันที แล้วฉันสัญญาว่าฉันจะให้หมอดูแลแม่ของเธออย่างดี อ้อ...แล้วเธออย่าคิดเอาเรื่องที่ฉันคุยกับเธอวันนี้ไปบอกตาฟินเด็ดขาดไม่งั้นฉันก็จะจัดการกับเธอและโดยเฉพาะแม่ของเธอตามที่ฉันเห็นสมควร เข้าใจไหมจ๊ะ” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดขู่ดอกแก้วพลางยกยิ้มมุมปาก

“ค่ะ หนูจะทำตามนั้น งั้นขอตัวไปดูแม่ก่อนนะคะ” ดอกแก้วเอ่ยพูดทั้งน้ำตา

“จ๊ะ” คุณหญิงชญาดาเอ่ยพูดพลางยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

ดอกแก้วยกมือไหว้คุณหญิงชญาดากับคุณหญิงชลิตาทั้งน้ำตาก่อนที่เธอจะเดินออกมาจากห้องรับรองแขกของโรงพยาบาล