INICIAR SESIÓNยอมรับว่าเขาอยากแก้แค้นเธอจนตัวสั่น แต่ความจริงอีกฟากก็คือ เขาแม่งโคตรอยากได้เธอจน ... สั่นเช่นกัน! เธอรักหมดใจ... เธอ...มอบทั้งร่างกายและวิญญาณให้เขา เขา...กำลังหัวเราะเยาะเธออยู่ในเกมที่มีแค่เขาคนเดียวที่รู้กติกา! เมื่อรักแท้ถูกแลกด้วยคำลวง เมื่อคนที่ไว้ใจที่สุด...กลายเป็นคนที่เหยียบหัวใจเธอจนแหลกไม่มีชิ้นดี! . รักครั้งนี้...ไม่มีพื้นที่สำหรับ "คนโง่" มีแต่ "ผู้แพ้" ที่ต้องเจ็บจนจำ! ถ้าเคยเชื่อในคำว่า รักแท้ ต้องอ่าน! ถ้าเคยเจ็บจากการ โดนหลอก ห้ามพลาด! ถ้าอยากรู้ว่า...ระหว่างความรักกับความแค้น อะไรจะชนะ ห้ามกะพริบตา! #เสือร้าย #กระต่ายกล้าหาญ #เกมหัวใจที่ไม่มีผู้ชนะ #แค้นฉิบหายสุดท้ายก็พ่ายแพ้
Ver másAfter completing my thoughts, I checked my surroundings, seeing that I was already at the park. It was empty, as usual. I only see people walking their dogs or exercising here once in a while, but it’s always the same people. You see the same faces almost every week.
While walking, I took the time to admire the beauty around me. The bright green on the trees, the flowers blooming into vivid colors, the grass freshly cut not too long ago. I stop for a moment and close my eyes to take in the fresh air, and the wind gently blowing through my hair. The cold breeze traveling around me made me feel calm and safe. In a few seconds, I open my eyes to see something out of the ordinary.
Out in the distance, at least 20 feet away, I could see a man, sitting against a tree with his eyes closed. His clothes were dirty and torn, his blonde hair was messed up with mud on it making it look like highlights, while his face looked sore from being beaten. He looked like a model who wanted to run away from fame but yet failed. He looks too young to be sleeping here.
I slowly walked towards him to get a closer look. Before I could take another step, I stepped on something, causing it to snap in half. I looked down to see the twig I stepped on. When I looked back, I noticed the man staring at me. I took some steps closer but before I could get any closer he yells, “S-stop right there!” he continues, “I don’t know you! Please go away!” He backs up, maintaining a distance between us. I took some deep breaths calming my rapid heartbeat.
“I’m not going to hurt you,” I say, raising my arms. “I just want to know if you’re okay.” As I slowly took small steps towards him.
“I’m fine, thank you.” Before I could take another step, he stood up and ran away. I guess he was scared. My heart was telling me to run but my mind was telling me to enjoy the scenery. Before I could decide my feet started running towards directions the man ran off to.
As soon as I see him, I yell, “Excuse me, sir! Please stop!” He turned around to see me chasing at full speed which made him sprint even faster. I guess today is a good day for a run.
It feels like we’ve been running for hours. Finally, he stops to take a breath before noticing I was behind him. I stopped a few feet away from him to keep a gap between us. I can feel my sweat gliding off my face to the pavement. “Sir... Do… You have…. Somewhere to….Live?” I asked, trying to catch my breath.
“No, ma’am,” he responds, trying to hide his tiredness.
“Well, then you can stay with me,” I say, still panting.
“No, I’m fine. I’m not going to bother a pretty lady like you,” he says, causing me to blush, slightly. He can’t see it due to the redness of my face from the run.
“Thanks for the compliment, but it would be much better if you live with me. I can’t sleep knowing that a man is sleeping without shelter,” I spoke.
”Thank you for your concern but I’m fine. Besides, you might not be able to afford an extra mouth,” he uttered. He turns around to walk away.
“I promise that I can provide everything you need. I may be a stranger, but I’m a good one if that makes anything better. Just trust me,” I say, making him stop. He took a deep breath and agrees, “Fine, but if it gets hard for you I’m immediately leaving.”
I smile at him and say, “Deal. I’ve been lonely these days at home, so you’re really doing me a favor. You’re saving a part of my mental health.” He smiles back a bit and without hesitation, I grab his hand and start to lead him to his new home.
It was a long walk but all I could think of was a new friend who is willing to get to know me rather than use me. It’s not easy to get one after everything that has happened.
Once we arrived, I was about to unlock the door until he yanks his hand away from me, causing me to turn around.
“You’re rich? I thought you lived in an apartment or a condo since you look so… casual,” he muttered, pointing out what I’m wearing.
“So? Is there a problem with being rich? It’s not like money matters to me or anything. It’s just green paper that has numbers on it,” I say, turning back around trying to remember where my keys were.
“You live in a mansion! Who would let a poor man live here? No one! No one in their right mind!” he yells at me. I stop for a second but continue to unlock the door.
“So? I live in a mansion. I don’t want to, but I have to. It’s not like I have a choice. So, I’m sorry, but you’re going to live here whether you like it or not” I say, pushing him through the door.
The moment I entered I slam the door shut and lock it.” Now you can’t leave, sort of,” I stated as I throw my keys back in my pocket and take off my shoes before heading further into the house. I walk towards the living room.
“Oh, and make sure to take off your shoes. I don’t like dirt on my floors.”
“อื้ม คงอยากจะเจอหลานมั้ง น้องครีมทำอะไรเอ่ยให้พ่อช่วยไหมคะ” คนเป็นพ่อรีบเปลี่ยนเรื่องด้วยการหันไปสนใจลูกสาวที่กำลังระบายสีอย่างเพลิดเพลินแบบเนียน ๆ“คุณพ่อระบายสีแดงนะคะ” เด็กน้อยยื่นดินสอสีแดงให้พ่อ“เอ...อาทิตย์นี้พ่อยังไม่ซื้อของเล่นให้เราเลยใช่ไหม” คีตะนิ่งไปเมื่อนึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้เขายุ่ง ๆ กับเรื่องงานจนไม่มีเวลามองหาของเล่นมาเอาใจลูกสาวทุกอาทิตย์เหมือนอย่างเคย“ไม่เป็นไรค่ะ อาทิตย์นี้น้องครีมไม่อยากได้อะไร” น้องครีมเจื้อยแจ้วตอบเสียงใสคำตอบของลูกทำให้คนเป็นแม่ลอบยิ้มพลางพยักหน้าเห็นด้วย นี่เป็นสิ่งที่เธอไม่ได้สอนสั่ง ทว่าครีมเรียนรู้ได้ด้วยตัวเองว่าของเล่นที่มีอยู่ตอนนี้ก็เต็มบ้านจนเล่นแทบไม่ทันแล้ว“แน่ใจ?” คีตะย้ำถาม“งุยยย จริง ๆ ครีมอยากได้ลาบูบู้ค่ะ แต่คุณครูบอกว่ามันแพ้งแพง”“อะอ้าว ไหนบอกว่าไม่อยากได้อะไรไงคะลูก” คุณแม่อ้าปากเหวอทันที“ก็มีแค่ลาบูบู้ที่อยากได้ แต่มันแพงมากกก” เจ้าตัวน้อยลากเสียงยาวพลางทำตาปริบ ๆ“ไม่ได้แพงขนาดนั้นหรอกน่า เดี๋ยวพ่อจัดให้เลยดีไหมคะ” คนเป็นพ่อยักไหล่ราวกับเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก เขาหยิบโทรศัพท์มือถือเตรียมจะส่งข้อความสั่
“แหวะ!”“ไหวไหมเค้ก...” ชายหนุ่มลูบหลังปลอบคนรักที่กำลังก้มตัวอาเจียนจนหมดไส้หมดพุงสาบานเลยว่าคีตะโคตรจะโกรธเกลียดตัวเอง ทำไมกันนะก่อนหน้านี้เขาทำบ้าอะไรอยู่ เขาควรจะดูแลคีรติช่วงตั้งท้องสองสามเดือนแรกให้ดี ๆ ดูซิว่าอาการแพ้ท้องเล่นงานหญิงสาวหนักขนาดไหน!หนักขนาดไหนน่ะเหรอ...ก็ชนิดที่ว่ากินอะไรไม่ได้ พานเหม็นจนคลื่นไส้ไปหมด ลุกขึ้นยืนเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็หน้ามืดวิงเวียนศีรษะ ถ้าเลือกได้เขาอยากจะแพ้ท้องแทนเธอเสียจริงตั้งแต่ตั้งครรภ์เข้าเดือนที่สี่ เธอก็ยิ่งแพ้ท้องหนักขึ้นจนกินอะไรไม่ได้ ต้องกินแค่อาหารอ่อน ๆ หรืออาหารรสจัดเท่านั้น แถมสภาวะอารมณ์ก็ไม่ค่อยปกติเท่าที่ควรอันที่จริงอาการแพ้ท้องควรจะหายไปได้แล้ว ไม่รู้เหตุใดคีรติถึงยังคงแพ้ท้องอยู่ ราวกับว่าลูกในท้องอยากให้พ่อเห็นใจแม่เยอะ ๆแต่แม่ก็เหนื่อยนะ...“ไม่เป็นไรค่ะ คุณกลับไปกินข้าวต่อเถอะ เค้กชินแล้—” พูดยังไม่ทันจบหญิงสาวก็โก่งคออาเจียนเป็นรอบที่เท่าไรของวันแล้วก็ไม่รู้เป็นเรื่องปกติที่อารมณ์คนท้องจะแปรปรวน คีรติรู้ตัวทว่าไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ หลายต่อหลายครั้งที่เธอเผลอหงุดหงิดใส่คีตะ แต่พอได้สติก็ต้องรีบไปขอโทษชายหนุ่มทัน
ก็ไม่ได้ผิดคาดสักเท่าไร...ผู้เป็นพ่อถอนหายใจ แต่ถึงอย่างไรสิ่งที่คีตะทำเมื่อคืนก็ไม่ถูกต้องนัก“เค้ก มานั่งข้างป้ามา” นิษฐาเรียกลูกเลี้ยงพลางจับแขนหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง คีรติกำลังตั้งครรภ์อยู่ เธอไม่อยากให้เรื่องเครียดกระทบกระเทือนจิตใจเจ้าตัวมากนัก“มึงคิดว่าสิ่งที่มึงทำมันถูกต้องไหม” ฐานทัตจ้องคีตะเขม็ง“ไม่ครับ ผมรู้ว่าทำไม่ถูกที่พาเค้กไปแบบนั้น แต่ผมไม่มีทางเลือกจริง ๆ ถ้าผมไม่ทำ คุณกับไอ้เขตก็คงไม่ให้ผมเจอเค้กง่าย ๆ” คีตะตอบตามตรง ยอมรับว่าผิด แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เขาก็จะยังทำเช่นเดิมต่อให้คีรติไม่ใจอ่อนยอมคืนดีด้วย อย่างน้อย ๆ ครั้งหนึ่งเขาก็ได้พยายามจนสุดชีวิตเพื่อจะเปิดอกพูดคุยกับเธอแล้ว เขาไม่เสียใจเลยกับสิ่งที่ทำลงไป“มึงเลยใช้วิธีแบบพวกไม่มีการศึกษา ลักพาตัวน้องกูเนี่ยนะ” เขตคามเข่นเขี้ยว“ถ้ามันทำให้กูดีกับเมียได้ ต่อให้โดนด่าว่าไร้การศึกษา ทำตัวเหมือนสวะข้างถนน กูก็ยอม”“มึงนี่เหมือนพ่อมึงไม่มีผิด ช่างยึดมั่นถือมั่นในเป้าหมายเสียจริงนะ” ชายวัยกลางคนกระตุกยิ้มเมื่อหวนนึกถึงบุคลิกของตฤณภพ ที่ดู ๆ ไปก็เหมือนลูกชายหัวดื้อของมันอยู่“...”ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบอีกครั้
เช้านี้ไม่เหมือนหลายวันที่ผ่านมา...คีรติตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดอบอุ่นของคีตะ เมื่อคืนเป็นคืนแรกที่เธอได้นอนหลับสนิท เพียงเพราะเรื่องราวค้าง ๆ คา ๆ ที่ทำให้กังวลใจมาตลอดหลายเดือนถูกปลดล็อกจนเคลียร์ การให้อภัยชายหนุ่มและให้โอกาสตัวเองได้รักเขาอีกครั้ง เป็นเสมือนยาวิเศษที่ช่วยเยียวยาจิตใจเธอได้ในชั่วข้ามคืน“แอบมองผมแบบนี้ อยากได้อะไรครับ” คีตะปรือตาถามด้วยน้ำเสียงงัวเงียคีรติพอรู้ตัวว่าโดนจับได้ก็ทำท่าจะรีบผละกายออกจากอ้อมอกเขา เสียแต่ว่าคนมือไวแถวนี้คว้าร่างเปล่าเปลือยของเธอไปกอดแนบชิดยิ่งกว่าเดิม“คุณคีย์ ปล่อยนะคะ” หญิงสาวเขินจนหน้าแดงรีบท้วง ในใจไพล่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้...หลังจากเธอใจอ่อนยอมให้คีตะจูบ ไหนเลยเขาจะยอมจบแค่จูบเพียงครั้งเดียว คนเจ้าเล่ห์ใช้ประสบการณ์รักที่คุ้นเคยมาชักจูงเธอ ยั่วยวนเธอ จนเธอยินยอมมอบกายให้ ที่สำคัญเธอเองก็โหยหาเขาไม่ต่างกัน สุดท้ายก็พลาดท่าเสียตัวให้เขาอีกจนได้ โชคยังดีที่คนของขาดมานานนึกขึ้นได้ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์อยู่ คีตะละเมียดละไมกลืนกินเธออย่างอ่อนหวาน นุ่มนวล จนเธอหลงระเริงไปกับเขา“ไม่ปล่อย นุ่ม ๆ หอม ๆ ขนาดนี้ใครปล่อยก็บ้าแล้ว” คีตะแย้มยิ้มแ
บาร์เทนเดอร์สาวมองลูกค้าหนุ่มด้วยสายตาไม่พอใจกี่ครั้งแล้วที่เขาใช้วิธีสวมรอยเป็นคนอื่น เพื่อจองคิวเข้ามาใช้บริการที่บาร์ของเธอ ไม่ว่าบทเรียนที่ผ่านมาจะหนักหนาแค่ไหน สุดท้ายคีตะก็ยังใช้วิธีเดิม ๆ ตลอดเลยสินะวิธีหลอกลวงเธอน่ะ!คีรติไม่เสียเวลาคุยให้มากความ ด้วยรู้ดีว่าเขาคงไม่ยอมล่าถอยเป็นแน่ หญิงส
“น้องกูไม่ออกมาเจอมึงหรอก เลิกพยายามได้แล้ว ส่องกระจกดูน้ำหน้าตัวเองบ้างว่าตอนนี้มึงน่าสมเพชแค่ไหน” เขตคามมองคีตะที่หน้าตาหล่อเหลาของมันคงใช้ตกผู้หญิงที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว เพราะรูปร่างที่ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัดทำให้คีตะดูทรุดโทรมมากเหอะ! คงจะตรอมใจจนแดกอะไรไม่ลง เหมือนที่น้องสาวเขาเคยเป็นสินะ“ถ้ามึ
“จากนี้ไปคุณไม่ต้องมาเจอฉันแล้ว ปล่อยให้เรื่องของเราจบลงแค่นี้เหมือนที่คุณตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกเถอะนะคะ” หญิงสาวพยายามห้ามใจไม่ให้หวั่นไหว การเอ่ยปากขอจบความสัมพันธ์กับคีตะแต่ละครั้งมันไม่ง่ายเลยจริง ๆ ต่อให้พูดแบบนี้อีกกี่รอบก็ไม่มีสักครั้งที่เธอจะไม่เสียใจ“ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้เลยเค้ก โอเค..
น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงจากหางตา เธอปาดมันทิ้งอย่างรวดเร็วราวกับไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอกำลังอ่อนแอ“แต่สุดท้าย คนที่ทำลายกำแพงนั้นจนพังยับก็คือคุณ คุณทำให้ฉันรู้สึกไร้ค่า วัน ๆ เอาแต่วิ่งตามคุณ พยายามง้องอน พยายามขอความรัก อ้อนวอนให้คุณกลับมา มันน่าสมเพชแค่ไหนคุณรู้บ้างไหม” เธอกัดฟันแน่น กลั้นเสียงสะอื้น











