Chapter 2: Blended Family

Bumungisngis pa si Ada, sa kabila ng kanyang mga ngiti biglang gumuhit ang sakit sa kanyang mga mata. Bigla niyang naalala ang ama. Humapdi ang mga mata niya. Hindi na napigil ang mapaluha. Kung buhay lang ito at kasama nila, tiyak na sinamahan siyang maligo sa ulan. Hindi sana siya mag-isang nagtatampisaw ngayon doon.

“Oh? Himalang tapos ka ng maligo?” ang ina ng bumungad siya sa likod ng kusina.

“Nilalamig na ako, Mama.” dahilan niya pero ang totoo ay nalulungkot na naman siya.

“Ayan, sinasabi ko sa’yo hindi ba? Ang tigas-tigas ng ulo mo!”

Sa totoo lang, masasaya ang mga alaalang iniwan sa kanya ng ama tuwing tag-ulan. Sa maikling panahon nito na kanyang nakasama, alam niyang sulit ang lahat ng iyon. Sampung taon siya ng pumanaw ang ama. Musmos pa at wala pang alam. Ang tanging alam niya lang ay hindi na niya makakasama sa kanyang paglaki ang ama. Hindi na nito matutupad ang kanyang mga binitawang pangako, dahil biglang nagpahinga siya.

“Kailangan natin tanggapin ang nangyari, Ada. Marahil ay hanggang doon lang ang buhay na ibinigay ng Maykapal sa iyong ama. Narito pa naman ang Mama, anak eh.” 

Batid ni Ada na inaalo lang siya ng ina upang huwag ng umiyak, ngunit ang totoo kung nasasaktan siya ay mas nasasaktan din ang kanyang ina. Wala kasing sign ang ama na aalis, ni hindi nito nagawang magpaalam nang maayos. Basta na lang nangyari lahat.

“Hindi ka iiwan ng Mama, hanggang sa lumaki ka…”

Tinupad naman iyon ng kanyang ina, lagi itong naka-suporta sa kanya. Hindi rin siya hinayaan nitong magutom. Lahat ng pangangailangan niya ay kanyang ibinigay. Ang tanging hindi niya lang makuha ay ang pagmamahal ng ama kahit di nagkulang ang ina.

“Anak, kung pipiliin ng Mama na muling magka-partner sa buhay okay lang sa’yo?”

Nasa hapag silang mag-ina noon ay kumakain ng hapunan nang banggitin ito ng ina. Tumigil sa kanyang pagkain si Ada. Binitawan na ang hawak na tinidor at saka kutsara. 

“Magpapaalam sana ang Mama, pero kung ayaw mo naman hindi kita pipilitin.”

Naging malikot na ang mga mata ng ina. Pilit ang ngiting pinapakita sa kanya. 

“Ma, mahal mo ba?” 

Tumango ang kanyang ina. Hindi na siya hiningan pa ni Ada ng ibang paliwanag. Matagal na panahon na rin mula ng mawala ang kanyang ama. Sa kanyang palagay, panahon na rin ng ina upang maging maligaya. Hahadlangan niya pa ba ang nais nito?

“Mahal ka ba?” 

Ilang segundong hindi nakasagot ang Ginang. Nagkaroon ng ilang pag-aalinlangan.

“Kung mahal ka niya gaya ng pagmamahal sa’yo ni Papa, papayagan kita.” 

Ang Ginang naman ang natigilan. Naburo na ang mga mata sa mukha ng anak.

“Sigurado kang pumapayag ka anak?”  

“Oo naman, Mama. Basta mahal ka niya, papakasalan ka at hindi ka sasaktan.”

Nakahinga nang maluwag ang Ginang, ngunit panandalian lang iyon. Itinuloy ni Ada ang kanyang pagkain. Napakunot na ang noo ng makitang di pa rin kumakain ang ina.

“Kaklase ko siya noong highschool kami. Crush ko na siya bago ko mahalin ang Papa mo. Noong college na kami, nag-migrate sa ibang bansa ang mga magulang niya at doon na sila tumira. Doon na rin siya nag-aral. Muli lang kaming nagkita nitong magkaroon ng reunion ang batch namin after ng ilang dekada. We reconnect, Ada.”

Kumislap ang mga mata ni Ada nang marinig ang kanilang kwento. Fan siya ng mga ganitong love story. Hindi naman siguro magagalit ang kanyang ama sa pagpayag niya.

“Wow, Ma? Haba ng hair natin ah?” biro niya na mahinang ikinatawa lang ng Ginang.

Pabirong inirapan siya ng ina na namumula na ang mukha. Panandalian lang iyon. 

“Kaya lang anak, mayroon din siyang anak. Matanda sa’yo ng ilang taon. Gaya ng Papa mo ay nagpahinga na rin ang kanyang asawa. Gusto niya ng fresh start dito sa bansa.”

Napaisip na si Ada, kung may anak ito ibig sabihin ay may instant siyang kapatid. Sa isiping iyon ay mas naging excited si Ada. Ibig sabihin ay hindi na siya mag-iisa pa.

“Ma, mas okay lalo sa akin. Instant mayroon akong kapatid.”

“Hindi nga anak—”

“Oo naman, Ma. Ano ba ang anak niya? Babae o lalaki?” 

Kapag babae, may instant Ate na siya at kung lalaki agad may instant Kuya na siya.”

“Lalaki.” 

“O ‘di may Kuya na pala ako agad. Gusto ko ‘yun. Mayroon na akong kapatid.” 

Walang pagsidlan ang kaligayahan ng Ginang nang marinig ang opinyon ng anak. At least hindi na siya mahihirapan na magpaliwanag. Napalaki niya talaga si Ada ng ayos.

“Kailan sila pupunta dito para naman makilala ko?” 

“Nasa ibang bansa pa sila, inaayos ang kanilang mga papers upang bumalik ng bansa.”

Nagpatuloy sa pagkain ang mag-ina.

“Wait Ma, kung nasa ibang bansa sila ibig sabihin ay kailangan kong mag-aral ng english? Alam mo naman Ma, pinaka-hate kong subject iyon. Mababa ang grades ko…”

“Don’t worry anak, narito ang Mama na magiging back up mo.” 

Nakakaintindi naman siya ng english, ang mahirap lang kay Ada ay kapag diretsong nag-uusap na. Tiyak na magbubuhol-buhol na ang kanyang dila. Iyong matigas na bigkas, nagiging malambot sa kanya. Iyong malambot naman ay nagiging matigas na.

“Sana marunong siyang mag-tagalog para hindi mahirap makipag-usap sa kanya.” 

Mula noon ay pinanabikan na ni Ada ang makilala ang magiging bagong member ng pamilya nila. Nagawa na niyang makita ang picture nila at masasabi niyang gwapo ang kanyang bagong kapatid, mana ito sa kanyang ama. Hindi na kataka-taka na nagustuhan pa rin ito ng kanyang ina. Ilang beses na rin nakausap ni Ada ang amain sa videocall. Nagta-tagalog ito kung kaya ay umaasa siyang magiging madali rin ang lahat.

“Ma, next week na sila darating?” 

Umupa ng maglilinis ng kanilang buong bahay ang ina nang sa ganun ay matiyak na malinis ang bawat sulok. Bilang paghahanda iyon sa pagdating ng bago nilang pamilya.

“Oo, next week na. Naasikaso ko na rin ang papers ng magiging simpleng kasal namin.” 

Intimate wedding lang ang plano ng kanyang ina. Hindi kailangan ng malaking handaan, maraming bisita o ano pa. Silang pamilya lang ang kakain sa labas after ng kasal sa Mayor. Matanda na raw sila upang magpabongga pa. Isa pa, introvert daw ang anak ng lalaking mapapangasawa ng kanyang ina kaya sila-sila na lang. Pabor din iyon kay Ada. Ayaw niyang maging laman ng usap-usapan sa kanilang barangay ang kanyang ina. Marami pa rin sa kanilang tsismosa kahit sa pwesto nila ay layo-layo ang bahay.

“Susunduin natin sila sa airport?”

“Oo, sumita na ako ng van na ating sasakyan.”

Ngumiti lang si Ada na nang malaman iyon ay lalong hindi na mapawi ang mga ngiti.

“Ma, excited na ako sa set up ng blended family natin. Magiging mabait akong kapatid.”

Niyakap ng Ginang muli ang anak. Laki ng pasasalamat niya na hindi ito humadlang.

“Maraming salamat, Ada.”