บทที่ 11

"หนูยังไม่ตอบตอนนี้ก็ได้ ฉันแค่พอใจในตัวหนู เดี๋ยวมีโอกาสฉันจะแนะนำลูกชายให้รู้จัก"

"เอ่อ..ค่ะ" ตกใจหมดเลยอยู่ดีๆ  ก็แนะนำลูกชายให้เรา

มัวแต่คุยกับท่านพอหันออกไปมองดูวิวแม่น้ำเจ้าพระยาก็ทำให้ข้าวปุ้นถึงกับตกตะลึงในความงาม

"สวยใช่ไหมล่ะ ฉันไม่ได้มาล่องเรือแบบนี้นานแล้วล่ะ ก่อนสามีจะป่วยเลยมั้ง"

ท่านคงรักและซื่อสัตย์กับสามีมาก ผู้ชายแบบนี้ไม่น่าเอามาทำพันธุ์เลย

"พอสามีฉันเสีย ฉันก็ไปอยู่ต่างประเทศเพิ่งกลับวันนี้แหละ"

"อ้าวหรือคะ"

"ลูกๆ ยังไม่รู้นะเนี่ย" ท่านหมายถึงลูกชายทั้งสองคนของท่านยังไม่รู้ว่ากลับมาแล้ว

ลูกของท่านโชคดีจังเลยที่มีแม่อบอุ่นแบบนี้

"ฉันได้ยินเราบอกว่าทำงานโซนบาร์หรือ"

"ใช่ค่ะ"

"โรงแรมนี้มีบาร์แล้วเหรอ"

"เจ้าของโรงแรมบอกว่าอยากยกระดับบาร์ให้เป็นสถานบันเทิงค่ะ" เธอเล่าเรื่องที่คุยกับอัคคีให้ท่านฟัง และท่านก็ถามมาประโยคหนึ่ง ท่านถามว่าเจ้าของโรงแรมคนพี่หรือคนน้องเหรอที่ขอให้เธอมาช่วยงาน ข้าวปุ้นไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ทำแจกันแตก แต่เธอก็บอกว่าเคยทำงานสถานบันเทิงมาก่อน เจ้าของที่นี่เป็นเพื่อนกับเจ้านายเลยขอตัวเธอให้มาช่วยงาน

"ข้าวไม่แน่ใจว่าพี่หรือน้องแต่ชื่อคุณอัคคีค่ะ"

"อ้อ"

"คุณป้ารู้จักหรือคะ"

"ก็พอรู้จักบ้าง ฉันว่าหนูชมบรรยากาศก่อนดีกว่าเวลานี้กำลังสวยเลย"

"ข้าวไม่เคยมานั่งล่องเรือแบบนี้สักทีค่ะครั้งแรกเลยนะคะเนี่ย"

"ถ้าหนูชอบก็มากับฉันสิ"

"ได้หรือคะ"

"ไหนๆ ฉันก็ไม่มีใครอยู่แล้วมีหนูมาเป็นเพื่อนก็ดี" เพราะลูกชายมัวแต่ยุ่งกับการทำงานคงไม่มีเวลามานั่งเรือเป็นเพื่อนแม่หรอก

จนเวลาผ่านไปทั้งสองก็แยกย้าย ก่อนจากลานางก็ได้ขอเบอร์โทรของข้าวปุ้นไว้

ข้าวปุ้นกลับมาห้องพักก็เห็นว่าในห้องไม่มีใคร เธอไม่รู้ว่าเขาอยู่ในห้องนอนหรือออกไปข้างนอกแต่ก็ไม่ได้สนใจ พอเข้ามาในห้องนอนก็หลับเป็นตายแถมห้องนี้สะดวกสบายทุกอย่างเลย

ช่วงดึกๆ ของคืนนั้น อัคคีได้รับข้อความไลน์จากพี่ชายเลยรีบกลับไปที่บ้าน

"แม่กลับมาทำไมถึงไม่บอกล่ะครับ"

"แม่เห็นพวกเรายุ่งงาน เลยจัดการอะไรเองทุกอย่าง"

"คิดถึงแม่จังเลยครับ" อัคคีเดินเข้าไปกอดแม่ไว้แน่น ท่านขอไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศเพื่อไม่อยากจำเรื่องที่ทำร้ายจิตใจ

"เราไม่กลับมาพักบ้านเลยเหรอ"

"งานที่โรงแรมยุ่งมากครับผมเลยพักที่นั่น"

"พักกับสาวหรือเปล่า"

"คุยกันไปนะครับเดี๋ยวผมจะขึ้นนอนแล้ว" เพลิงนั่งคุยกับแม่ได้ครู่ใหญ่แล้วพอน้องชายมาเขาก็เลยจะขึ้นไปนอน เพลิงไม่ได้ไปค้างที่โรงแรมกับน้องชายหรอกเพราะไม่อยากทิ้งบ้านไว้

"พรุ่งนี้ผมจะให้คนจัดงานเลี้ยงต้อนรับแม่กลับบ้านนะครับ" เขาไม่ได้ตอบเรื่องที่แม่ถามว่าพักกับสาวหรือเปล่า

"ตามใจเราสิ" นางไม่ใช่ตาสีตาสาเป็นถึงผู้ร่วมหุ้นรายใหญ่ของโรงแรม กลับมาเลยต้องจัดงานจะได้พูดคุยกับผู้ร่วมหุ้นและผู้บริหาร "แม่มีผู้หญิงคนหนึ่งอยากให้มาร่วมงานด้วย"

"ผู้หญิงที่ไหนครับ เดินทางมากับแม่เหรอครับ"

"เปล่าหรอกเธออยู่ที่ประเทศเรานี่แหละ"

"แม่รู้จักที่ไหน"

"ที่โรงแรมนั่นแหละ"

"แม่ไปโรงแรมมาแล้วหรือครับ"

"แม่ไปล่องเรือ" เพลิงที่บอกว่าจะขึ้นบ้านได้ยินน้องพูดถึงเรื่องงานเลี้ยงเลยรอฟังดูก่อน

อัคคีกลัวว่าแม่จะเจอ 18 มงกุฎเลยต้องถามหน่อย แต่ไม่เป็นไรถ้าท่านจะให้มาร่วมงานด้วยพรุ่งนี้เดี๋ยวเขาก็คงเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นเอง

คืนนี้อัคคีค้างที่บ้านเพราะแม่กลับมา จนถึงเช้าของวันต่อมาเขาถึงได้รีบออกไปที่โรงแรม เพราะต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับแม่อีก

หุ้นส่วนและผู้บริหารทุกคนได้รับเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยง รวมถึงเพื่อนๆ ของแม่ที่อยู่ในประเทศ

วันนี้ช่วงเช้าข้าวปุ้นยุ่งกับงานที่เธอมารับผิดชอบ จนถึงตอนเที่ยงเธอเลยคิดว่าจะออกไปหาอะไรทานนอกโรงแรมสักหน่อย เพราะคงไม่มีปัญญาทานข้าวในโรงแรมหรอก

"หนูจะไปไหนเหรอ" ตอนที่เธอเดินออกไปป้าคนเมื่อคืนมองเห็นพอดีเลยเดินตามมา

ข้าวปุ้นไม่แปลกใจหรอกที่เจอท่าน เพราะคิดว่าท่านก็คงพักอยู่โรงแรมนี้เหมือนกัน "ข้าวกำลังจะออกไปทานข้าวค่ะ"

"หนูไปทานข้างนอกเหรอ"

"ใช่ค่ะ"

"ในนี้ก็มีห้องอาหารไม่ใช่เหรอ"

ก่อนจะตอบท่านข้าวปุ้นมองซ้ายมองขวาเหมือนกลัวว่าใครจะมาได้ยิน

"มีอะไรเหรอจ๊ะ"

"รู้แล้วป้าอย่าไปบอกใครนะคะ โรงแรมนี้อาหารแพงมาก"

"หึหึ.. ฉันไม่บอกใครหรอก แล้วนี่หนูจะไปทานอะไร"

"ข้าวชอบทานส้มตำค่ะว่าจะไปลองทานหน้าโรงแรมดู"

"ส้มตำเหรอจ๊ะ?"

"ป้าเคยทานไหมคะ"

"เคย"

"งั้นดีเลยเราไปเซอร์เวย์ร้านแถวนี้ด้วยกันดีกว่าค่ะ" ข้าวปุ้นเอื้อมไปจูงแขนของคุณป้าแล้วเดินตามออกมาจนถึงร้านไก่ย่างส้มตำ

"......" นางมองดูอาหารที่ข้าวปุ้นสั่งมาที่บอกว่าเคยทานคือเคยทานตำไทยไม่ใช่ตำปูปลาร้าแบบนี้

"ป้าทานได้ไหมคะ"

"คงได้" นางไม่ค่อยทานส้มตำหรอกเลือกทานแค่ไก่ย่างกับข้าวเหนียว และในระหว่างที่นั่งทานข้าวด้วยกันนางเลยชวนเธอไปร่วมงานเลี้ยง

"งานเลี้ยงเหรอคะ ข้าวไม่กล้าไปหรอกค่ะ"

"งานนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับฉันกลับมาจากต่างประเทศ เพื่อนคนแรกที่ฉันรู้จักก็คือหนูจะไม่ไปร่วมได้ยังไง"

"เพื่อน?" ท่านให้เกียรติเธอเป็นเพื่อนเลยเหรอ

"หนูคงไม่คิดว่าฉันแก่เกินไปที่จะเรียกว่าเพื่อนได้นะ"

"ไม่ได้คิดแบบนั้นเลยค่ะ..ตกลงค่ะข้าวจะไปร่วมงานเลี้ยงด้วย"

"อีกไม่กี่ชั่วโมงงานเลี้ยงก็จะเริ่มแล้วงั้นเราไปช้อปปิ้งดูเสื้อผ้ากันหน่อยไหม"

"แต่ข้าวต้องกลับไปทำงานค่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอกน่าไปเป็นเพื่อนฉันหน่อย"

"....ค่ะ" เธอมีนิสัยอย่างหนึ่ง ปฏิเสธคนไม่ค่อยเป็น และครั้งนี้ก็เช่นกัน

[ห้างสรรพสินค้า]

เข้ามาในห้างนางก็พาเธอเดินตรงไปที่ร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนม

ข้าวปุ้นก็เดินตามเข้าไป ระดับท่านก็คงจะไม่ไปซื้อร้านโนเนมหรอก

"หนูไปลองชุดนี้ดูสิ"

"ข้าวไม่ซื้อหรอกค่ะ"

"ฉันจะซื้อให้"

"ข้าวไม่กล้ารบกวนท่านหรอกค่ะ"

"เราเป็นเพื่อนกันแล้วไม่ใช่เหรอ"

"แต่นี่มันราคาแพงเกินไปค่ะ" ข้าวปุ้นเห็นสีหน้าท่านแล้วเลยใจอ่อนยอมลองชุดที่ท่านส่งมาให้

เกิดมาไม่เคยใส่ชุดแบบนี้สักที แล้วเธอจะกล้าใส่ไปออกงานเหรอ

"เสร็จหรือยังหนูข้าวปุ้น"

"เสร็จแล้วค่ะ"

"ออกมาให้ฉันดูหน่อยเร็ว"

"เอ่อคือ"

"ออกมาเถอะน่า" นางมองผู้หญิงคนนี้ไม่ผิดจริงๆ ถ้าแต่งหน้าทำผมขึ้นอีกหน่อยส่งประกวดได้เลยนะเนี่ย "ฉันเอาทั้งหมดนี้เลย" นางไม่ได้เอาแค่ชุดที่ข้าวปุ้นลอง ยังเอากระเป๋ารองเท้าที่เข้าชุดกัน แถมมีเครื่องประดับเพิ่มมาอีก

ข้าวปุ้นพยายามปฏิเสธ เธอคงไม่มีเงินมาคืนท่านหรอก

"ผู้ใหญ่ให้ของก็ต้องรับไว้สิ"

"ขอบคุณท่านมากนะคะ" หลังจากที่ไหว้ขอบคุณท่านแล้วเธอก็หิ้วของที่ได้เดินตามท่านออกมาจากร้านแบรนด์เนมหรู และมาหยุดอยู่ที่ร้านเสริมสวยไม่ไกลกันนัก

"เอาให้สวยจนจำไม่ได้เลยนะ"

"คะ?" ทีแรกคิดว่าท่านจะเข้ามาเสริมสวยแต่ไม่คิดว่าจะเป็นเธอ

ทั้งสองเสริมความงามไปได้พักหนึ่งก็มีโทรศัพท์เข้ามา

>>{"แม่อยู่ไหนครับงานใกล้จะเริ่มแล้ว"}

   {"เริ่มงานไปก่อนเลยเดี๋ยวแม่เข้าไป"} นางพูดแค่นี้ก็วางสายไป ตอนที่กำลังวางสายมองไปดูผู้หญิงที่มาด้วยกัน ถ้าไม่ได้นั่งเสริมสวยด้วยกันคงจำไม่ได้ว่าเป็นคนคนเดียวกัน

"หนูสวยมากเลยนะ"

"ต้องขอบคุณช่างค่ะ" ข้าวปุ้นมองตัวเองในกระจกแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน

ในเวลาต่อมาที่โรงแรม..

"พร้อมหรือยัง"

"ค่ะ" เธอคิดว่าท่านจัดเลี้ยงกับพวกเพื่อนฝูงของท่าน คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง เลยเดินเข้ามาในงานกับท่านด้วยความมั่นใจ..