บทที่ 13

"คุณทำอะไร!" หญิงสาวที่กำลังจะเอื้อมไปตักอาหารถึงกับทำที่ตักหลุดมือ

"ก็จะช่วยคุณไง"

อึก! จังหวะนั้นข้าวปุ้นไม่รีรอแล้ว เธอแทงศอกกลับหลังจนกระแทกเข้ากับลำตัวของคนที่ยืนเบียดอยู่

ถึงแม้ว่าจะจุกแต่อัคคีก็กัดฟันทำสีหน้าให้เป็นปกติแล้วขยับออกมา

"มีอะไรกันหรือเปล่า" หลังจากที่ทักทายเพื่อนฝูงเสร็จแล้วตะวันฉายก็เดินตรงมาทางลูกชายคนเล็ก

"อัคคีเป็นอะไรไปคะ" เห็นว่าคุณแม่ของอัคคีเดินมาทางนี้ซัมเมอร์ที่รอโอกาสอยู่รีบเดินตามมา

"ไม่มีอะไร"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ" ทั้งสองตอบไปแทบจะพร้อมกัน ข้าวปุ้นเลยหยิบเอาสิ่งที่ทำตกเมื่อครู่ขึ้นมาจากโต๊ะแล้วก็ตักอาหารต่อ

ขณะที่กำลังตักอาหารอยู่ก็นึกถึงตอนที่เธอแอบนินทาโรงแรมว่าอาหารแพง ทำไมเราจุดใต้ตำตอขนาดนี้วะ ดันไปนินทากับเจ้าของโรงแรมโดยตรงเลย

"หนูลองชิมอันนี้ดูสิ อร่อยมากเลยนะ" ตะวันฉายตักอาหารแล้วจ่อไปที่ปากของข้าวปุ้นในท่าป้อน

"ขอบคุณค่ะเดี๋ยวข้าวทานเองค่ะ"

"ฉันตักให้"

"ผู้หญิงคนนี้ต้องทำเสน่ห์ใส่คุณแม่แน่เลยค่ะ" ซัมเมอร์รู้สึกเกลียดขี้หน้าข้าวปุ้นทุกทีแล้ว

อัคคีก็แปลกใจเหมือนกันแม่เพิ่งจะกลับมาทำไมถึงสนิทสนมได้ถึงเพียงนี้ จะว่าเพราะช่วยตอนที่หกล้มมันก็ดูเกินไปไหม

"คุณตะวันฉายจะไม่แนะนำเด็กผู้หญิงคนนี้ให้เรารู้จักหน่อยหรือคะ" เพื่อนคุณหญิงคุณนายเห็นว่าตะวันฉายดูสนิทสนมกับเด็กผู้หญิงคนนี้มาก ถ้าไม่ใช่ญาติก็คงเป็นว่าที่ลูกสะใภ้แน่เลย และถ้าเป็นแบบนั้นก็เป็นข่าวใหญ่ของวงการข่าวหนึ่งเลยล่ะ

"หนูคนนี้น่ะหรือชื่อหนูข้าวปุ้น เป็นเพื่อนฉันเองแหละ"

"ห๊ะ?!" คนที่ฟังอยู่ตกใจแทบจะทุกคน

"เพื่อนต่างวัยน่ะ"

"สวัสดีค่ะ" ข้าวปุ้นยกมือไหว้เพื่อนของท่าน

"ฉันตกใจหมดเลยคิดว่าหนูอายุเท่ากับพวกเรา" เห็นบอกว่าเป็นเพื่อนใครจะไม่ตกใจล่ะ หลังจากที่คุยเรื่องนี้จบเพื่อนๆ ก็อยากจะทัวร์โรงแรม ตะวันฉายเลยนัดเพื่อนมาเจอกันพรุ่งนี้

งานเลี้ยงผ่านไปหลายชั่วโมงบางคนก็ทยอยกลับไปแล้ว

"เธอดูจะสนิทกับแม่ฉันจังเลยนะ" มีโอกาสอัคคีเลยเดินเข้ามาคุยกับข้าวปุ้น

"ฉันหรือคะ"

"เธอรู้ก่อนหน้าไหมว่าท่านเป็นแม่ฉัน"

"ถ้าฉันรู้ก่อนหน้าก็ดีน่ะสิ จะได้ขอให้ท่านปั้นแจกันนั้นขึ้นมาใหม่" เธอเข้าใจว่าที่เขาถามคงคิดว่าเธออยากเข้าหาคนรวย

พูดกับเขาแค่นั้นข้าวปุ้นก็ลุกขึ้นกำลังจะไปลาท่านกลับ แต่พอมองไปก็เห็นว่ากำลังคุยอยู่กับลูกสะใภ้คนเล็กของท่าน เธอเลยไม่เข้าไปหา

"ซัมไม่อยากให้คุณแม่สนิทสนมกับผู้หญิงคนนั้นเลยค่ะ"

"คนไหนเหรอ" นางมองไปก็ไม่เห็นแล้ว

"ก็คนที่คุณแม่พาเข้างานไงคะ"

"หนูข้าวปุ้นน่ะหรือ"

"ซัมคิดว่าผู้หญิงคนนั้นเข้าหาคุณแม่ต้องมีจุดประสงค์แน่เลยค่ะ"

"ฉันชอบนะคนที่เข้าหาแบบมีจุดประสงค์มันดูน่าค้นหาดี"

"คุณแม่ก็เป็นซะแบบนี้"

"หึ.." ตะวันฉายแค่ยกยิ้มเล็กน้อย เพราะนางก็รู้อยู่ว่าลูกสาวหุ้นส่วนคนนี้เข้าหานางก็มีจุดประสงค์ไม่ต่างกัน

"คุณพ่อบอกอยากให้ซัมเข้ามาทำงานค่ะ"

"หนูก็เข้ามาสิ"

"ซัมอยากเป็นผู้ช่วยของคุณอัคคี"

"เรื่องนี้หนูต้องคุยกับตาอัคคีเองแล้วล่ะ"

"คุณแม่ช่วยพูดให้หน่อยสิคะ"

"ฉันจะลองถามให้แล้วกัน"

"ขอบคุณมากค่ะ"

เช้าวันต่อมา..

ข้าวปุ้นก็ลงมาทำงานตามปกติ แรกๆ ก็ดูตื่นเต้นดีอยู่หรอก แต่หลังๆ มามันเหมือนอะไรไม่รู้ ตกลงผู้ชายคนนั้นมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ อยากให้เธอเข้ามาทำงานใกล้ๆ คงไม่ใช่แบบที่เราคิดนะ แว๊บหนึ่งในหัวคิดว่าเขาสนใจตัวเอง แต่มันจะเป็นไปได้หรือ ผู้หญิงรอบกายของเขามีแต่สวยๆ Perfect ทั้งนั้น

"จะย้ายโต๊ะไปทำไมคะ" เดินเข้ามาก็เห็นพนักงานกำลังขยับของที่เธอให้จัดไว้เมื่อวาน

"คุณซัมลูกสาวของหุ้นส่วนบอกว่าตั้งแบบนี้มันดูรกหูรกตาค่ะ"

"เอาไปไว้ที่เดิม"

"แต่ว่า.."

"จุดนี้เป็นงานของฉัน"

"เห็นคำสั่งฉันไม่มีความหมายเลยใช่ไหม" ซัมเมอร์กลับมาก็เห็นว่าพนักงานไม่ได้ทำตาม

"คือว่าคุณข้าวให้เอาไปไว้ที่เดิมค่ะ"

"คำพูดของฉันกับของผู้หญิงคนนั้นใครมีน้ำหนักมากกว่ากัน"

"ขอโทษนะคะที่นี่มันคือที่ทำงานของฉัน เชิญคุณออกไปค่ะ" ข้าวปุ้นได้ยินเสียงเลยเดินออกมาดู

"เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร"

"แล้วคุณไม่รู้หรือคะว่าตัวเองเป็นใคร น่าสงสารจังเลย"

"หึหึ" คนที่เดินเข้ามาได้ยินก็ถึงกับกลั้นขำไม่อยู่

"อัคคีคะ คุณดูผู้หญิงคนนี้สิ นิสัยเสีย" ใช่แล้วคนที่เดินเข้ามาใหม่ก็คืออัคคี พอเห็นว่าเขาเดินมาซัมเมอร์ก็รีบเดินเข้าไปคล้องแขน

"แม่เหล็กชั้นเยี่ยม"

"เธอหมายความว่ายังไง" ซัมเมอร์หันไปถามเพราะไม่เข้าใจความหมาย

"คุณไม่รู้จักแม่เหล็กเหรอคะ มันคงมีฝังอยู่ในตัวของเขา พอมาใกล้ทีไรก็สามารถดูด.."

ที่จริงอัคคีก็ไม่เข้าใจที่เธอพูดเหมือนกันแต่ก็เพิ่งจะมาเข้าใจนี่แหละ เธอคงหมายถึงเขาเป็นแม่เหล็กดูดซัมเมอร์ให้เข้ามา

"คุณไม่ต้องหึงหรอกผมคิดกับซัมเมอร์เป็นแค่เพื่อน" ครั้งนี้อัคคีไม่ได้แกะมือของซัมเมอร์ออก แต่คำพูดนั้นมันกระแทกจิตใจคนฟังมาก

"อัคคี!!" ได้ยินว่าอีกฝ่ายเห็นว่าตัวเองเป็นเพื่อนก็ไม่พอใจ

อีกแล้วนะที่เขาพูดแบบนี้ ทำไมเราต้องหึงด้วย ในเมื่อเราไม่ได้รักเขาสักหน่อย แต่เดี๋ยวนะ หรือว่าเขาจะให้เราเป็นไม้กันหมา??

"ฉันขอคุยอะไรกับคุณหน่อย"

"เธอจะคุยอะไรกับคุณอัคคี"

"คุณเอาเวลานี้ไปคิดดูไม่ดีกว่าเหรอคะว่าคุณเป็นลูกของใคร"

"หมายความว่ายังไง??" ซัมเมอร์ได้แต่ยืนงงว่าแม่นั่นหมายถึงอะไร แต่พอนึกได้คงหมายถึงเรื่องที่ถามว่ารู้ไหมว่าเธอเป็นลูกของใคร เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น "กรี๊ดดดด"

"โชคดีนะออกมาก่อน ไม่งั้นหูแตกแน่เลย" ขนาดออกมาข้างนอกยังได้ยินเสียงกรี๊ดนั้น

อัคคีที่เดินตามออกมาก็พึงพอใจมาก เขาคิดไม่ผิดเลยที่เลือกเธอ

"ยิ้มอะไร" พอมองกลับไปก็เห็นว่าเขาแอบยิ้มอยู่ "คุณบอกความจริงมา"

"ความจริงอะไร"

"คุณไม่ได้ต้องการอยากให้ฉันมาช่วยดูงานใช่ไหม"

"ทำไมถามแบบนั้น"

"ฉันจะถามตรงๆ เลยแล้วกัน คุณจะให้ฉันมาเป็นไม้กันผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม"

"ยังไงนะ?"

"ก็เป็นไม้กันหมาไง"

"คุณฉลาดจังเลย"

"ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ" ว่าแล้วข้าวปุ้นกำลังจะเดินหนีแต่ถูกอัคคีเอื้อมไปคว้าแขนแล้วดึงตัวเข้ามาหา จนร่างของเธอกระเด็นตามแรงเข้ามากระแทกตัวเขา

"ด้านหลังเป็นโซนบาร์ที่เปิดใหม่ ตอนนี้กำลังตกแต่งภายในอยู่ค่ะ" เวลาเดียวกันนั้นตะวันฉายก็พาเพื่อนทัวร์โรงแรม

"มีบาร์ด้วยเหรอคะ"

"เห็นว่าจะยกระดับจากบาร์ให้เป็นสถานบันเทิงค่ะ"

"อยากเห็นจังเลยค่ะเราเข้าไปดูกันไหมคะ"

"ตามมาสิคะ"

"อุ้ยนั่น?" เดินเข้ามาใกล้ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งดูเหมือนว่ากำลังพลอดรักกันอยู่ "ใครคะนั่น"

"อัคคี?"

ทั้งสองที่กำลังสบตากันอยู่หันไปมองด้านหลังแทบจะพร้อมกัน

"แม่?"

"คุณป้า??" ข้าวปุ้นรีบผลักเขาให้ออกห่าง

"ต่อได้เลยจ้ะ เดี๋ยวแม่จะพาเพื่อนไปชมทางอื่นก่อนแล้วกัน"

"คุณป้าคะมันไม่ได้เป็นแบบที่คุณป้าคิดนะคะ" ข้าวปุ้นกำลังจะเดินตามไปอธิบาย แต่อัคคีหันไปเห็นว่าซัมเมอร์เดินตรงมาทางนี้ "อืมมม?" จังหวะที่กำลังจะเดินตามหลังคุณป้าไป ร่างของเธอก็ถูกผู้ชายที่ยืนอยู่ใกล้เมื่อครู่กระชากเข้ามาโน้มจูบ

"อุ๊ย.. หนุ่มสาวสมัยนี้ทำไมไม่เลือกสถานที่บ้างเลยคะ" กลุ่มคนที่กำลังทัวร์โรงแรมอยู่ยังไปไม่ถึงไหน หันกลับมาก็เห็นจังหวะนั้นพอดี