الحلقة 8

ريهام: "هو عنده شغل من الصبح ومشغول، وبعدين هو عنده حالات كتير غير أميره محتاجين وجوده معاهم."

شريف: "سامى، كلم على خليه ييجى يشوف أميره حالا ."

ريهام: "ليه؟ دكتور سليم فى المستشفى جوه."

شريف: "بس هو مشغول دلوقتى، وعلى معندهوش شغل."

هزتله ريهام راسها، لكنها حسِت بجسم بنتها بيرتخى. بصتلها، والخوف جرى فى عروقها.

ريهام: "أميره! بنتى مالك؟ أميره افتحى عيونك اميره بنتى ."

كان جاسم نازل مع صاحبته جنا، وكانوا خارجين، بس شاف والده وجده، فقرب منهم، لكنه بص للبنت اللى فاقده الوعى.

سامى: "جاسم، إنت هنا ليه؟"

جاسم: "أنا مع صاحبتى، بتزور واحده صاحبتها."

شريف: "ساعدنا وشيل أميره."

رحب جاسم بالفكره وشالها تحت نظرات جنا اللى مش فاهمه حاجه، وراحوا كلهم لأوضة أميره.

حطها جاسم على السرير، وكانت ريهام جنبها بخوف.

شريف: "على فين دلوقتى؟"

سامى: "قالى إنه قريب من هنا، دقايق وهيكون عندنا."

وفعلًا، بعد دقايق حضر المدعو على، شاب طويل بملامح جديه شوية، وارثها من والدته.

رحبوا بيه، وقرب من أميره وبدأ يكشف عليها.

ريهام بخوف: "هى كويسه صح؟"

بصلها: "هى كويسه، بس محتاجه إبره..."

سامى: "أبعتلك حد يجيبها..."

وقبل ما يخرج دخل سليم.

سليم باستغراب: "هو فى إيه؟"

ريهام بابتسامه ممزوجه بالخوف: "دكتور سليم، كويس إنك جيت، أميره أغمى عليها من شوية."

قرب سليم منها بخضه، لكن على منعه.

على بجديه: "أنا هشوف مالها."

سليم بتحدى: "أنا دكتورها، وأنا المسؤول عن حالتها محدش هيفهم حالتها قد اللى متابع الروتين اليومى فبعد اذنك خلينى اشوف شغلى ."

سامى: "بس هو كمان دكتور."

سليم: "مع ذلك أنا اللى فاهم هى بتعانى من إيه."

ريهام: "دكتور سليم معاه حق، اتفضل يا دكتور شوف شغلك."

بصلها على، وبعدها جز على سنانه وبعد، وحاول يتحكم فى غضبه.

قرب سليم من أميره وبدأ يعالجها.

سليم: "مدام ريهام، حصل معاها إيه بعد ما نزلتوا لتحت؟"

ريهام: "أولًا، هى كانت عماله تفكر فى جاسم، لأنها كانت بتحاول تفتكره، بس أنا قولتلها إنها متعرفوش وإن ده أول لقاء، وبعدين هى كانت محكمه رأيها فى موضوع ما بينا تحت، وبعد نقاش قالتلى إن راسها وجعاها وأغمى عليها."

سليم: "فهمت، كده مش لازم نضغط عليها، أرجوكم أنا قولتلكم أميره صح فاقت ورجعت لحالتها، بس مش بالكامل، نص نص، والدليل قدامكم أهو، لما حاولت تفكر فى حاجتين فى نفس الوقت تعبت دماغها. حاليًا دماغها زى دماغ الأطفال من حيث المساحه، مش بيستوعب أكتر من حاجه بسيطه. التفكير الزياده حاليًا مش مرغوب فيه، وياريت محدش يقولها على أى حاجه، علشان هى كده هتبدأ تفكر فى حل علشان تقنعكم، والتفكير مش كويس علشانها."

ريهام: "مش هسمح لده يحصل تانى، بس هى هتفوق صح؟"

سليم بابتسامه: "آه طبعًا، بس هى حاليًا محتاجه راحه لعقلها، دقايق وهتفوق."

شريف: "يعنى مش محتاجه لحقنه؟"

سليم باستغراب: "لأ طبعًا، هى مش بتعانى من حاجه فى جسمها، كل الموضوع إننا لازم نحرص إنها متضغطش على نفسها، لأن فى الفتره دى والفتره اللى جايه، لو زاد الضغط أنا مش مسؤول عن أى حاجه ممكن تحصل. لازم نكون حريصين إننا منزعلهاش."

ريهام: "قصدك أى ضغط نفسى ممكن يرجعها تانى لحالتها اللى كانت فيها؟"

سليم: "ده مؤكد، لأنى قولت لحضرتك قبل كده إن سبب حالتها إنها كانت بتهرب من حاجه مخوفاها، فقالت أفضل حل إنها تغيب عن الوجود، بس هى لما لقت إنها فى أمان هنا اختارت تفضل كده بدل ما ترجع للواقع، بس بعد محاولتنا ننشر حواليها الأمان فى كل مكان استجابت، لما حسِت إن فى أمان وإن فى حد حواليها ممكن يحميها."

ريهام بجديه: "أنا كده عرفت أنا هعمل إيه، أوعدك يا دكتور إنى مستحيل أسمح لحد يغصبها على حاجه طول ما أنا عايشه، كل اللى هى عاوزاه هيتنفذ بدون نقاش."

سليم بإيماء: "تمام."

شريف: "الكلام ده أنا موافق عليه، حفيدتى فى حمايتى، وأى حاجه هتعوزها هتتنفذ مهما كان التمن."

كانوا واقفين بعدم فهم... أحم، بتكلم عن جاسم وجنا.

أما على فكان باصلهم بغضب، وبالأخص ريهام وسليم.

هنا فتحت أميره عيونها ببطء.

أميره: "مامى."

راحتلها ريهام بسعاده.

ريهام: "حبيبتى، انتى كويسه يا قلب مامى؟"

أميره: "آه، هو إيه اللى حصل؟ إحنا مش كنا فى الجنينه؟"

وبعدين بصت لسليم وابتسمت، وقامت راحتله ومسكِت إيده.

أميره: "طلعنا علشان ناخد سليم معانا صح؟ إنت خلصت شغل صح قول اه يلا هتيجى معانا؟"

سليم بعد ما بعد إيديها: "مش صح، أنا عندى شغل، بس انتى فقدتى وعيك."

أميره باستغراب: "إمتى ده حصل؟"

شريف: "من شوية يا حبيبتى."

أميره: "أنا مش فاكراه إن ده حصل."

سليم: "انسى كل ده، متفكريش فى حاجه، ماشى؟"

أميره بإيماء: "أوكى... مامى أنا جعانه."

شريف: "يا خبر، بس كده؟ أنا هبعت أجبلك أحسن أكل لأحسن أميره فى الكون."

سليم: "طيب عن إذنكم."

أميره: "ليه؟ ليه؟ رايح فين؟"

سليم: "عندى شغل، وانتى لازم تقعدى مع عيلتك شوية."

ربت على شعرها وراح.

كشرت ملامح وشها وقعدت على السرير بتاعها بغضب.

ريهام: "حبيبتى، زعلانه ليه دلوقتى قالك عنده شغل ؟"

أميره: "من لما خفيت وسليم معدش مهتم بيا، وعلى طول مشغول، أنا مش عاوزه أكون كويسه."

حضنتها ريهام بخوف من كلامها.

ريهام: "لأ، انتى هتكونى كويسه على طول يا قلبى، أنا مش هسمح لحاجه تحصلك أبدًا."

كانت على وشك العياط، لكن قرب منهم شريف ووقف أميره.

شريف وهو باصلها: "الأسبوع الجاى هيكون فى حفله للترحيب بيكى بين عيلتنا، وأنا حاليًا أخدت قرار مهم جدًا، ومتأكد لما تعرفيه هتنبسطى."

أميره بفضول طفولى: "إيه القرار ده ها ايه ايه ؟"

شريف ضحك : "تؤ، مش دلوقتى، يوم الحفله."

هزت راسها ليه.

أميره: "بس أنا مش هحضر غير لما يكون سليم هناك."

هنا بقى الكيل طفح بالنسبه لعلى.

على: "سليم... سليم... إيه؟ هو كان من بقية العيله؟"

بصتله بخوف واستخبت فى حضن جدها وهى ماسكه فيه، وسألتهم بخوف:

"مين الوحش الغضبان ده؟"

شريف بغضب: "إيه؟ وطى صوتك، وبعدين مالك إنت بالموضوع ده؟"

وبعدين شد أميره لحضنه.

على: "أصلها مش صغيره علشان لازقه فى الدكتور بتاعها وكأنه من باقى أهلها."

ريهام هى كمان طفح الكيل بيها من خوفها على بنتها اللى بترتعش فى حضن جدها.

ريهام: "دى حاجه تخصنى أنا وبنتى، ومحدش ليه الحق يتدخل فيها، مين ما كان. أنا لسه عايشه، مموتش علشان حد يدخل فى حياة بنتى. وبعدين شكرًا على تعبك، إحنا تعبناك معانا، تقدر تتفضل."

بصلها بغضب وراح، وكان على وشك يولع نار قدامهم.

سامى: "ليه كده يا ريهام؟"

ريهام من غير ما تسمع كلام حد: "الموضوع يخص صحة بنتى، ومش هقبل هو ولا أى حد غيره يزعلها. إنتوا كلكم سمعتوا كلام دكتور سليم، وأنا هحرص إنه يتنفذ بحذافيره. بابا، لو سمحت، أنا مش هقبل إن حد يتحكم فى بنتى، أرجوك افهمنى."

شريف بإيماء: "أنا معاكى فى قراراتك."

هزت راسها ليه.