บทที่ 3 ตื่นได้เสียที! มาช่วยข้ารื้อซากศพเร็ว (2/2)

นอกจากรูปร่างที่แตกต่าง ทั้งเครื่องแบบทั้งอาวุธกลับเหมือนทหารคนอื่นๆ หากแต่ศพร่างนี้ห้อยต่างหูสีดำสนิทไว้คู่หนึ่ง ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มดึงต่างหูข้างซ้ายของศพชายร่างอ้วนท้วนออก เผยปานรูปเต่ากางสี่ขาโผล่หัวโผล่หางสีดำตัวจิ๋ว หากมองไกลๆ คงคล้ายรูเจาะหูหรือไม่ก็ไฝเม็ดโต

"เจอเสียที!" เจียงหยูหยางโห่ร้องยินดี "ว่าแต่พี่ชายเซียนจวินหาศพนี้ทำไมหรือ หรือว่าเป็นญาติท่าน?"

"ข้าบอกเจ้าได้" ผู้บำเพ็ญเพียรเหลือบสายตาเยียบเย็นมองคู่แฝดที่ดูจะชินกับความเย็นชาของเขาเสียแล้ว "แต่หลังจากที่รู้ เจ้าต้องตาย ยังอยากรู้หรือไม่"

เจียงหยูหยางอ้าปาก "ไม่เอาๆ เป็นความลับท่านก็บอกกันดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องขู่ฆ่ากันเลย!" มือเล็กแดงฉานด้วยคราบเลือดโบกปฏิเสธเป็นระวิง

"พบเขาแล้ว เราก็ไปกันได้แล้วใช่หรือไม่?" เจียงหยูหมิง เขกหัวน้องชาย ใครใช้ให้อยากรู้อยากเห็นไปทั่ว

ผู้บำเพ็ญเพียรยืนนิ่ง ดูเหมือนกำลังใช้ความคิด สายตากวาดไปโดยรอบ ก่อนเดินไปที่ศพร่างหนึ่งที่ใส่ชุดม่วงของสำนักมนตราคู่ ร่างสูงก้มลงคว้าถุงเฉียนคุนที่เหน็บอยู่ที่เอวของศพร่างนั้นมา "เจ้า เอาเสื่อมาให้ข้า"

เจียงหยูหมิงดึงเสื่อลงจากไหล่ของตนยื่นไปให้ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่ม

"ห่อ" ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มชี้ไปที่ศพชายอ้วน

"..."

คนอะไร! ดีแต่ใช้งานคนอื่น พูดจาก็สงวนถ้อยคำนัก เงินทั้งบ้านข้ายังซื้อคำพูดประโยคดีๆ จากปากเขาไม่ได้เลยกระมัง!

เจียงหยูหมิงได้แต่กระฟัดกระเฟียดอยู่ในใจ ก่อนจะลากน้องชายไปช่วยกันใช้เสื่อม้วนศพที่ทั้งตัวหนักทั้งเหม็นไส้และเครื่องในที่ไหลออกมา หลังพวกเขาห่อเสร็จผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มจึงนำห่อศพใส่ลงไปในถุงเฉียนคุน

"ไปกันได้แล้ว"

ทั้งสามเดินทางมุ่งหน้าไปยังวัดเสินเจี๋ย หนึ่งชายหนุ่มวัยสวมกวาน สองเด็กแฝดอายุสิบสองปี การเดินทางของทั้งสามเรียกได้ว่าทุลักทุเลยิ่ง ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มเดิมควรไปได้เร็วกว่าปัจจุบันถึงสองเท่า แต่มีสองเด็กน้อยแข้งขาสั้นคอยถ่วงแข้งถ่วงขา ในใจนึกอยากทิ้งไว้นัก แต่เขาไม่คิดจะทิ้งชาวบ้านไม่รู้อีโหน่อีเหน่ไว้ท่ามกลางไฟสงครามที่พวกเขาไม่ได้ก่อ จึงได้แต่อดทนอดกลั้น ก้าวเท้าเดินหน้าต่อไป

"พี่ชายเซียนจวิน ข้าเหนื่อยเหลือเกิน เดินต่อไปไม่ไหวแล้ว!" เจียงหยูหยางกล่าวเสียงยืดด้วยความเหนื่อยล้า

"เซียนจวิน ท่านเอาพวกข้าใส่ถุงวิเศษของท่านเถอะ ข้ายอมเดินทางร่วมกับศพ" เจียงหยูหมิงที่มีความอดทนมากกว่าก็ถึงขีดจำกัดแล้วเช่นเดียวกัน

เส้นเลือดที่ขมับของผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มเต้นตุบๆ "หากทำได้ข้าคงไม่ต้องมาคอยลูกเต่าอย่างพวกเจ้าหรอก พวกเจ้าไม่ใช่ทั้งของตายไม่ใช่ทั้งผู้บำเพ็ญเพียร เอาใส่ถุงเฉียนคุนไม่ถึงชั่วยามก็โดนดูดพลังลมปราณจนหมดร่างตายแล้ว" ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มแค่นเสียงเย็น เขาใช้ความพยายามอย่างล้มหลามเพื่อไม่ให้โทสะระเบิดออกมา

"ไอ้หยา เช่นนั้นก็แย่สิ...แต่ขาข้าไม่มีความรู้สึกแล้ว ไปต่อไม่ได้แล้วจริงๆ" เจียงหยูหยางทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างงอแง

เจียงหยูหมิงนับถือความกล้าของน้องชายจริงๆ อยู่กับคนน่ากลัวขนาดนี้ยังทำตัวงอแงดื้อดึงได้ นี่มันนิสัยของพวกตัวละครเอกไม่ก็ตัวละครแรกที่จะตาย...

"ไม่สู้วันนี้พักกินอาหารเร็วสักหน่อยเถิด น้องชายข้าไปต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ" เจียงหยูหมิงประสานมือคำนับ พยายามทำแววตาให้ดูน่าสงสารที่สุดเหมือนสุนัขจรจัดที่มาขอเศษปลาไปกิน

ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มจนใจ จะให้แบกเด็กสองคนเดินทางตัวเขาก็ไม่ยินยอม จึงได้แต่ถอนหายใจ หาที่หลบซ่อนแล้วนำเสบียงออกมาจากถุงเฉียนคุนสำหรับสามคน เดิมเขาพกเสบียงมาแค่สำหรับตัวเองอยู่ได้สามสี่วัน โชคดีในถุงเฉียนคุนที่ฉวยมาจากศพศิษย์สำนักมนตราคู่มีเสบียงอาหารอยู่ อีกทั้งระหว่างทางหากเจอของที่กินได้ก็จะฉวยลงถุงเฉียนคุนทันที ทำให้ทั้งสามไม่ขาดแคลนเสบียง มีอาหารให้กินครบทุกมื้อ

"แหวะ! กลิ่นเหมือนศพเน่าเลย" เจียงหยูหยางอ้าปากคายหมั่นโถวที่เพิ่งกัดคำแรกไป แม้อาหารของพวกเขาจะไม่ขาด แต่ภายในถุงเฉียนคุนไม่ได้มีเพียงอาหารและข้าวของเครื่องใช้ แต่ยังมีศพเละเทะอยู่อีกศพหนึ่งด้วย

"ห้ามคายทิ้ง! จำที่อาจารย์จงสอนไม่ได้รึไง ห้ามกินทิ้งขว้าง" เจียงหยูหมิงตะปบปากน้องชายไม่ให้คายหมั่นโถวออกมา รอจนกระทั่งเจียงหยูหยางกลืนลงไปจนหมดจึงค่อยคลายมือออก

"หยูหมิง! ทำไมเจ้าชอบอุดปากข้านัก ข้าเกือบหายใจไม่ออกตาย!" เจียงหยูหยางหน้าดำหน้าแดง รีบอ้าปากโกยอากาศเข้าไป

ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มจ้องสองพี่น้องฝาแฝดทะเลาะกันเงียบๆ พลางกล่าวขึ้นอย่างสงสัย "พวกเจ้าเป็นฝาแฝดกัน เจ้าเป็นน้อง เหตุใดเจ้าไม่เรียกเขาว่าพี่ใหญ่"

"มิได้ๆ พี่ชายเซียนจวิน เวลาครึ่งถ้วยชาจะมานับใหญ่นับเล็กได้อย่างไร" เจียงหยูหยางส่ายหน้าไม่ยินยอม

"ความจริงข้าพยายามสอนเขามาตั้งแต่ยังเล็ก แต่เจ้านี่ดันหัวสมองทึบ สอนอะไรไม่เคยจำ โอ้ย! อย่าดึงหน้าข้า!" 

ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มมองสองพี่น้องทะเลาะกันยกใหม่ เป็นเด็กช่างดีนัก ทั่วหล้าลุกเป็นไฟก็มิอาจแผดเผาตัวตนของพวกเขาได้

"พี่ชายเซียนจวิน ท่านมีพี่น้องหรือไม่?" เจียงหยูหยางลูบแก้มแดงเถือกจากการโดนพี่ชายหยิกคืนหันมาชวนผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มคุย

"ข้ามีน้องชายหนึ่งคน"

"งั้นท่านก็เป็นพี่ใหญ่ คงลำบากไม่น้อย ข้าเข้าใจๆ" เจียงหยูหมิงกอดอกพยักหน้าอย่างเห็นใจ ต่างก็เป็นพี่ใหญ่ด้วยกัน มีอะไรให้ไม่เข้าใจเล่า

ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มจึงได้นั่งมองสองฝาแฝดตีกันอีกยก

วันเวลาแห่งการเดินทางผ่านไปเช่นนี้ จนในวันที่สิบสี่ของการเดินทาง ทั้งสามย่างก้าวเข้าสู่เขตเมืองหลวงแห่งเกาะกุยเหว่ยในที่สุด สภาพของที่นี่ดูดีกว่าทุกที่ที่พวกเขาผ่านมา สิ่งปลูกสร้างทั้งหลายล้วนยังตั้งตระหง่าน ต้นไม้ใบหญ้ายังไม่ถูกเผาทำลาย เห็นทีสถานการณ์แนวหน้าที่สะพานทางฝ่ายเกาะกุยเหว่ยจะได้เปรียบ จึงยังไม่มีกองทัพแคว้นเสวียนอู่เข้ามาถึงเมืองหลวงได้สักนาย ผู้ร่วมทางทั้งสามไม่ต้องค่อยหลบซ่อนอีก การเดินทางในเมืองหลวงจึงเป็นไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ถึงวัดเสินเจี๋ย ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มพาฝาแฝดเดินเข้าไปในอารามแห่งหนึ่ง ลึกเข้าไปที่หลังของพระพุทธรูปองค์ใหญ่มีทางเดินลับเข้าสู่ที่หลบภัยใต้ดินอยู่

"ไปหาบิดามารดาของพวกเจ้าเสีย"

"ขอบคุณพี่ชายเซียนจวินมาก! หากไม่มีท่านพวกข้าคงไม่รอดมาถึงที่นี่แน่"

"เซียนจวิน ขอบพระคุณท่านมาก บุญคุณครั้งนี้ ข้าและน้องชายจะไม่มีวันลืม!"

สองฝาแฝดคำนับผู้มีพระคุณแล้วเดินลงไปในทางเดินลับ

ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มยิ้มมุมปากอย่างนึกขัน

แม้แต่ชื่อแซ่ก็ไม่ถาม จะตอบแทนบุญคุณได้อย่างไร

เจียงหยูหมิงหันมาเห็นผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มยืนเปิดประตูลับอยู่ที่เดิม "เซียนจวิน ท่านไม่มาด้วยกันหรือ?"

ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มส่ายหน้า "ไปเถอะ ข้ามีธุระต้องไปจัดการ"

เจียงหยูหมิงพยักหน้ารับ คาดว่าเซียนจวินคงต้องไปรวมตัวกับเพื่อนร่วมสำนักเป็นแน่ ก่อนหันกลับไปจึงกุมหมัดคำนับอีกรอบ "ขอให้ท่านปลอดภัย"

ประตูปิดลง ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มมองพื้นลวงที่เด็กฝาแฝดเดินเข้าไป ฝาแฝดจากไปแล้ว ช่วงเวลาอันสงบสุขของเขาจากไปแล้วเช่นกัน จากนี้ไปไม่มีโอกาสพักกินอาหารเหม็นหืน ดูเด็กไม่ยอมโตทะเลาะกันอีก

"เจ้าก็เช่นกัน"

ดวงตาสีดำสนิทหม่นแสง คิ้วคมเข้มดุจดาบเหล็กกล้าด้ามงามขมวดมุ่น เขาหันหลังเดินออกไปจากอาราม เสียเวลามานานได้เวลาทำสิ่งที่ควรต้องทำเสียที