บทที่ 4 หลังไฟสงคราม (1/2)

บทที่ 4

หลังไฟสงคราม

สงครามล่วงผ่านมาแล้วสี่ปี

ครานั้นแคว้นเสวียนอู่ตีตราว่าเมืองท่ากุยเหว่ยเป็นกบฏ จึงปิดสะพาน ตัดขาดสัมพันธ์ ทางด้านเจ้าเมืองลั่วทนเห็นชาวเมืองลำบากยากเข็ญ ผู้ใหญ่ค้าขายไม่ได้ เด็กเล็กอดอยากไม่ไหวก็ระเบิดสะพานใหญ่ตั้งตัวเป็นเกาะกุยเหว่ย แยกขาดจากแผ่นดินใหญ่เสวียนอู่ตลอดกาล

แคว้นเสวียนอู่แบ่งพื้นที่เป็นหกเขตหลัก แผ่นดินใหญ่คือส่วนหัวและกระดอง ส่วนขาทั้งสี่ และส่วนหาง เหล่าขุนนางเห็นว่าหางเต่าเทียบกับแคว้นใหญ่ทั้งพื้นที่และประชากรมีไม่ถึงหนึ่งในสิบของตัวแผ่นดินใหญ่ ขุนนางโฉดกษัตริย์ชั่วจึงดูแคลนไม่ให้ความสำคัญ ส่ง 'หลี่หวาง' ผู้ใช้ชีวิตสำราญไปวันๆ ดาบไม่เคยจับ ม้าไม่เคยขี่ แม้แต่ยศถาบรรดาศักดิ์ยังตั้งไม่ชัดเจน ได้เบี้ยเลี้ยงเทียบเท่ากั๋วกง ภายหลังออกทำศึกจึงแต่งตั้งยศกลวงๆ ให้ขึ้นเป็นหลี่หวาง

หลี่หวางผู้นี้นำกองทัพแคว้นเสวียนอู่กว่าสองหมื่นนายลงมาปราบปรามกบฏหางเต่า แคว้นใหญ่มากคนมากเรื่องราว ต่างฝ่ายจ้องจะโกงกิน จ้องเล่นงานตลบตะแลงกัน สุดท้ายพ่ายแพ้ต่อกองทัพทหารเกาะกุยเหว่ยเพียงสามพันนายที่ผนึกกำลังร่วมกับผู้บำเพ็ญเพียรพรรคมารสำนักมนตราคู่อีกหลายพันคนอย่างราบคาบ แคว้นใหญ่เสวียนอู่สูญเสียกองกำลังเกือบทั้งหมด หลี่หวางสิ้นใจในแดนศัตรู ไร้ศพหวนคืนสู่แดนมาตุภูมิ

ด้านเกาะกุยเหว่ยได้รับชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ ตั้งตนเป็นอิสระ สลัดหางเต่าออกมาจากกระดอง สถาปนาราชวงศ์กุ่ย เริ่มรัชศกใหม่ ขณะเดียวกันไฟสงครามสร้างความเสียหายต่อภายในเกาะอย่างหนัก กองกำลังทหารก็สูญเสียเกินกว่าครึ่ง ทางการร่วมกันกับชาวบ้านเร่งฟื้นฟูบ้านเมือง เคราะห์ดีจุดปะทะส่วนใหญ่อยู่ที่ประตูเข้าเมืองเก่าที่เชื่อมสะพานใหญ่ และอ่าวจอดเรือทิศตะวันออกที่หลี่หวางนำกองกำลังหวังตัดความช่วยเหลือจากสำนักมนตราคู่ ผ่านไปเพียงสองปีก็สามารถเปิดเกาะต้อนรับพ่อค้าผู้ลงทุน พอดีกันกับภัยหนาวที่ถูกปัดเป่าไปพร้อมกับไฟสงคราม คลื่นทะเลไร้แผ่นน้ำแข็งมาปิดกั้นอีก เศรษฐกิจเดิมซบเซาค่อยๆ ฟื้นสภาพจนกลับมาดีดังเดิม

ทางด้านสำนักมนตราคู่เดิมขอตั้งสำนักงานใหญ่แห่งใหม่กลางน่านน้ำเป่ยไห่ติดฝั่งท่าจอดเรือ เพื่อหวังอาศัยพื้นที่เศรษฐกิจเหมาะแก่การค้าขาย สร้างทั้งความร่ำรวยทั้งดึงดูดผู้คน สำนักมนตราคู่ไม่เหมือนสำนักอื่นที่ชอบขึ้นเขาสูงปลีกวิเวกจากผู้คนตรงที่สำนักนี้ต้องการผู้คน แถมยังต้องการผู้คนมากหน้าหลายตาอีกด้วย เหตุเพราะสำนักมนตราคู่ฝึกมรรคาบำเพ็ญคู่เสริมหยินหยาง สร้างเป็นลมปราณ จึงถูกจัดอยู่ในสำนักพรรคมาร การได้มีอิทธิพลในพื้นที่ที่สามารถเป็นแหล่งการค้าขนาดใหญ่จึงเป็นประโยชน์อย่างมาก ทำให้สำนักมนตราคู่ให้ความช่วยเหลือเกาะกุยเหว่ยในสงครามแยกแผ่นดินและให้ความช่วยเหลือในการฟื้นฟูบ้านเมือง บัดนี้ถนนโคมแดงกลายเป็นถนนที่คึกคักที่สุดในเกาะกุยเหว่ยไปแล้ว

บ้านสกุลเจียงยามนี้คึกคักเสียยิ่งกว่าถนนโคมแดง บ้านหลังเล็กมอซอถูกกองทัพแคว้นเสวียนอู่ทำลายสิ้น ปีแรกได้แต่ซ่อมแซมด้วยเศษไม้พังๆ นอนตากลมหนาวที่มุดรูไม้เข้ามา ต่อมาหลังเปิดเกาะ เกาะกุยเหว่ยโฉมใหม่ได้มีสินค้าขึ้นชื่อขึ้นมาใหม่มากมาย หนึ่งในนั้นคือ 'กระดาษแดงใบเฟิง' เรียกสั้นๆ ว่ากระดาษเฟิง กระดาษที่สองฝาแฝดทำเล่นกับอาจารย์จงเมื่อครั้งก่อนสงครามปะทุ

หลังสงครามหยุดลง คนทั้งสี่เหมือนเห็นการทำกระดาษเป็นสิ่งบันเทิง เวลาว่างจากการซ่อมบำรุงเมืองก็จะนำมาทำกระดาษ ยิ่งทำยิ่งหมกมุ่น เที่ยวไปเก็บเศษวัสดุบ้าง ไปขอตามบ้านบ้าง เพื่อนำมาทำกระดาษแข่งกัน หัวข้อเดียวที่มีร่วมกันคือ ทำมาจากใบเฟิงบ้านอาจารย์จง จนสุดท้ายได้มาเป็นกระดาษสีแดงจาง ไม่เข้มเกินไปจนเขียนหนังสือไม่เห็น ไม่อ่อนเกินไปจนดูซีด ยามต้องแสงแดดเจือสีแดงสดแลดูเป็นสิริมงคลยิ่ง เนื้อกระดาษเรียบเนียน บางเฉียบ ให้สัมผัสที่ฝืดมือเล็กน้อย ยามตวัดพู่กันไม่ลื่นจนเกินไป ไม่ฝืดเคืองจนลากพู่กันไม่ออกพ่อค้าจากนอกเกาะถูกใจยิ่งนัก กลายเป็นสินค้าส่งออกยอดนิยมใหม่แห่งเกาะกุยเหว่ย

บ้านสกุลเจียงและสกุลจงยกระดับกลายเป็นเรือนหลังใหญ่ สำนักศึกษาผันตัวกลายเป็นโรงงานทำกระดาษ ชาวบ้านที่หลังสงครามกลายเป็นคนว่างงานถูกจ้างมาไม่ทำกระดาษก็ดูแลสวนต้นเฟิง ทั่วทั้งถนนมองไปทางไหนไม่เห็นกระดาษตากอยู่ก็เห็นแต่ใบเฟิง ชาวบ้านจึงเรียกกันติดปากว่า 'ถนนเฟิง'

แต่สิ่งที่ทำให้กระดาษแดงใบเฟิงโด่งดังและทำให้บ้านสกุลเจียงคึกคัก ต้องย้อนกลับไปช่วงเกาะเพิ่งเปิดใหม่ๆ วันนั้นเป็นวันจัดพิธีสวมกวานขององค์ชายรองแห่งราชวงศ์ใหม่ เจ้าเมืองลั่วยามนั้นบากบั่นเพื่อชาวเมืองมากมาย ยามนี้ตั้งตัวเป็นกษัตริย์จึงเป็นที่รักเคารพของราษฎรเกาะกุยเหว่ย ท้องถนนทั่วทุกเมืองอัดแน่นไปด้วยผู้คนที่ออกมาเฉลิมฉลอง อวยพรให้กับองค์ชายรอง สองแฝดยังอยู่ในบ้านสกุลเจียงมอซอหลังเดิม ที่ชั้นสองพวกเขานำกระดาษเฟิงที่เริ่มเข้ารูปเข้ารอยมาปึกหนึ่ง บรรยากาศเฉลิมฉลองพาไปทำให้เกิดอยากเขียนบทกลอนเนื้อหาอวยพร หากแต่พวกเขาไร้การศึกษา อาจารย์จงก็ไม่ได้สอนสิ่งเหล่านี้เท่าใดนัก

"หยูหมิงเจ้าเขียนสวย เจ้าเขียนมาเยอะๆ เราจะได้นำไปห้อยตกแต่งประตูบ้าน" เจียงหยูหยางฝนน้ำหมึกที่อาจารย์จงให้พวกเขามา

"เขียนสวยจะไปมีประโยชน์อะไร ในหัวข้าหาได้มีคำดีๆ ไม่ เสียของเปล่า" เจียงหยูหมิงอยากเขียนแต่ก็จนใจที่นึกอย่างไรก็นึกถ้อยคำสลักสลวยออกมาไม่ได้สักประโยค

"เขียนๆ ไปเถอะ ไม่งั้นเจ้าลองเขียนพวกคำทำนายดีๆ ที่เจ้าเคยอ่านให้พวกเด็กผู้หญิงฟังในฝันดีหรือไม่?" เจียงหยูหยางถาม พวกเขายังคงฝันอยู่ ตัวตนในฝันก็โตขึ้นตามพวกเขาไปด้วย เพียงแต่วันเวลาผ่านไป ระยะเวลาในการฝันดูจะลดลง แต่ทั้งสองกลับจำรายละเอียดได้ชัดเจนขึ้น

"อย่ามาเสียดายเอาภายหลังก็แล้วกัน" เจียงหยูหมิงคิดอย่างอื่นไม่ออก จึงทำตามอย่างที่น้องชายว่า

เขียนไปเขียนมากระดาษก็ยังไม่หมด ทั้งถ้อยคำที่ดูดี คำด่า ชื่อคน ตัวเลข คำบอกทาง ก็เขียนลงไปแล้ว พลันมีสายลมหอบใหญ่พัดผ่านถนน แทรกเข้ามาในรูรั่วของแผ่นไม้หอบเอากระดาษที่วางเกลื่อนกระจายเต็มพื้นปลิวออกจากหน้าต่าง ร่วงโรยกระจายไปทั่วท้องถนน

"เฮ้ย!" สองพี่น้องตกใจ มือคว้าได้เพียงปลายลม ทั้งสองยื่นหน้าออกไปดูนอกหน้าต่าง กระดาษแผ่นเท่าฝ่ามือดุจห่าฝน กระทบแสงอาทิตย์สะท้อนสีแดงสดชวนตาพร่าลาย ค่อยๆ ตกลงไปยังผู้คนที่ออกมาเฉลิมฉลองเต็มถนนเบื้องล่าง

"หมิงเอ๋อร์ หยางเอ๋อร์ พวกเจ้าเล่นอะไร!" เจียงฟูเหรินที่ตั้งโต๊ะแจกโจ๊กปลาอยู่หน้าบ้านตะโกนขึ้นมา พลางขอโทษขอโพยชาวบ้านที่โดนกระดาษตกแปะเต็มหน้า

ผู้คนบนท้องถนนเห็นกระดาษสะท้อนสีแดงปลิวว่อนก็นึกว่าเป็นกระดาษมงคลร่วมเฉลิมฉลอง บ้างก้มเก็บ บ้างโดนกระดาษปลิวไปหา เด็กเล็กกระโดดแย่งชิงกันสนุกสนาน

'ลาภยศมั่งมี สดุดีชั่วลูกชั่วหลาน'

'สุขภาพที่ย่ำแย่ ดังต้องแสงชำระล้าง'

'กิจการที่ทำอยู่ล้วนโดนโกง'

'สุขสันต์วันปีใหม่'

'เสี่ยวเวยป๋อ[1]'

'เจ้ามาผิดถนน! เดินไปทิศเหนืออีกสองซอยให้เลี้ยวขวา จุดหมายอยู่สุดถนน'

'เจ้ามันคนสันโดษ อยู่คนเดียวไปซะ'

'ความเปลี่ยนแปลงคืบคลานมา ขอเพียงเจ้าเยือกเย็นจึงจะผ่านไปได้ด้วยดี'

'หลิงหลิงอี[2]'

"..."

"ใครเล่นพิเรนทร์อันใด!"

"เจ้าว่าใครสันโดษ!"

"นี่มันกลางปีแล้ว มาสุขสันต์วันปีใหม่อะไร!"

"นี่คือตัวเลขอะไร..."

เสียงก่นด่าเริ่มดังระงม เจียงหยูหมิงรีบปิดหน้าต่างหับบานทันที

วันต่อมากลับมีแขกมาเคาะประตูบ้านสกุลเจียงไม่ขาดสาย

"เจียงฟูเหริน! คำอวยพรที่ลูกเจ้าเขียนดียิ่งนัก สามีข้าป่วยมานานแรมปี เมื่อวานมีกระดาษแดงลอยมาทิ่มตาเขียนไว้ว่าเขาจะหายป่วย วันนี้สามีข้าตื่นมาหน้าตาแจ่มใสวิ่งรอบบ้านได้สามรอบแล้ว!"

"เจ้าพวกลูกปลาน้อย ขอบใจเจ้านักที่เตือนข้า ข้าริสู้อุตส่าห์ใช้เงินเก็บทั้งชีวิตไปลงทุน นึกไม่ถึงเจ้าคนชั่วแซ่หม่ากลับขนครึ่งหนึ่งไปไว้ที่บ้าน!"

"แม่นางเหยียนหาได้มีใจให้ข้า เจ้าพูดถูกข้ามันควรอยู่คนเดียว!"

"ข้าก็ว่ากลางปีเช่นนี้ใครเขาเขียนสุขสันต์วันปีใหม่กัน! ที่แท้ข้ากลับไปถึงบ้าน ภรรยาเดินมาบอกข้าว่าตั้งครรภ์แล้ว!"

เหตุการณ์เช่นนี้ยังคงมีมาไม่ขาดสายแทบทุกวันจนกลายเป็นเรื่องโด่งดัง โรงเตี๊ยมเถ้าแก่หวังยังมีเซียนเซิง[3]เอาไปเล่าในโรงน้ำชา กระดาษแดงใบเฟิงเมื่อวันนั้นก็โปรยได้งดงามนัก อาจารย์จงถูกซักถามจนต้องผลิตขายตั้งแต่นั้นมา

ชาวบ้านลือกันไปลือกันมา เริ่มมีคนกล่าวว่าสองแฝดสกุลเจียงเป็นร่างทรงของเทพพยากรณ์ลงมาจุติ บังเอิญวันนั้นมีชายผู้หยิบได้ใบที่เขียนว่า 'ทำการค้าอย่าลังเล ทุ่มสุดตัวเสียจะมั่งมี' จึงกลับไปทุ่มเงินทุกก้อนที่มีกับบ่อเกลือที่เดิมลงทุนไปเพียงครึ่งเดียว จากนั้นบ่อเกลือแห่งนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก ชายผู้นั้นกลายเป็นเศรษฐีใหม่ จึงย้อนกลับมาตกรางวัลให้ร่างทรงเทพพยากรณ์ก้อนใหญ่ เจียงหยูหยางเห็นหนทางรวย เจียงหยูหมิงเห็นหนทางหย่าขาดกับโจ๊กปลา จึงบูรณะบ้านสกุลเจียงใหม่ เรือนหน้าเปิดสำนักเทพพยากรณ์ซวงหยู เจียงจิ้งผู้เป็นบิดาเลิกหาปลามาทุ่มเทให้กับการบริหารสำนักเทพพยากรณ์ซวงหยู เจียงเจินผู้เป็นมารดาคอยจัดการเรื่องการนัดหมาย ป้ายลำดับ และบริการผู้มารับคำทำนายด้วยโจ๊กปลา

ด้วยเหตุนี้ ทุกวันจึงมีคนต่อแถวมาจากบ้านสกุลเจียงยาวเหยียดเลยไปยังทางเข้าถนนเฟิง