บทที่ 4 หลังไฟสงคราม (2/2)

"สิบลำดับสุดท้าย! สิบลำดับสุดท้าย! เทพพยากรณ์ใกล้กลับสวรรค์แล้ว สิบลำดับสุดท้าย!" เจียงฟูเหรินเดินแจกป้ายลำดับ นางยัดป้ายไม้เขียนว่า '51' ให้ชายหนุ่มร่างสูง "นี่เป็นลำดับสุดท้ายของวันนี้แล้ว พ่อหนุ่มช่างมีวาสนานัก แถมยังหน้าตาหล่อเหลาเอาการ มา ข้าให้โจ๊กปลาเจ้า" เจียงฟูเหรินหันไปโบกมือเรียกคนใช้ที่ถือหม้อโจ๊กปลาเดินตามหลังให้มาตักให้พ่อหนุ่มลำดับสุดท้ายหนึ่งชาม

"เจียงฟูเหริน ท่านทำแบบนี้ไม่ได้ ปกติท่านเทพพยากรณ์กลับสวรรค์ยามโหย่ว[4] มิใช่รึ นี่เพิ่งยามเว่ย[5] ท่านก็จะไล่คนเสียแล้ว!" ชายวัยกลางคนที่ต่อหลังชายหนุ่มที่ได้ลำดับสุดท้ายโวยขึ้นมา เวลานี้ร้านค้าที่เขาเปิดกิจการซบเซา ทุกครั้งที่เป็นเช่นนี้เพียงมาที่ซวงหยูให้เทพพยากรณ์ทำนายแล้วซื้อเครื่องรางไปสักชิ้นสองชิ้น กิจการก็จะกลับมาคึกคักใหม่ เป็นเช่นนี้มาสามสี่ครั้งแล้ว ครั้งนี้เขาตั้งใจปิดร้านเพื่อมาต่อคิวแต่เช้าจนเลยเวลาอาหารเที่ยงแต่กลับชวดลำดับสุดท้ายไป ตัวเขาไม่ยินยอม!

"จริงด้วย เจียงฟูเหริน ข้าเดินทางมาไกลมาต่อแถวแต่เช้า แล้วนี่จะให้กลับไปมือเปล่าหรือ" คนในแถวหลังจากลำดับสุดท้ายเริ่มโวยวายต่อๆ กันไปเรื่อยๆ

"ทุกท่านโปรดใจเย็น! วันนี้เทพพยากรณ์เป็นผู้บอกเองว่าจะกลับไปพักผ่อนให้เร็วขึ้นหน่อย เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ท่านต่อๆ ไปจะได้ลำดับของวันพรุ่งนี้ตั้งแต่ตอนนี้ พรุ่งนี้มาได้เลยตามลำดับไม่ต้องต่อแถวรอ!" เจียงฟูเหรินจัดการผู้คนอย่างชำนิชำนาญ สั่งให้คนใช้แจกป้ายลำดับของวันถัดไปพร้อมกับขอโทษขอโพย จะให้นางทำอย่างไรได้เล่า วันนี้มีขุนนางจองให้หมิงเอ๋อร์ หยางเอ๋อร์ เอ้ย ท่านเทพพยากรณ์ไปทำนายชะตาให้เป็นการส่วนตัวที่จวน นั่นมิใช่ได้เงินเท่ากับยี่สิบสามสิบคนเลยรึ! นางจึงต้องตัดลำดับให้สั้นลงอย่างช่วยไม่ได้

"เจ้าแน่ใจ? ดูอย่างไรก็ลัทธิหลอกเอาเงินคน" ชายหนุ่มผู้ได้ลำดับสุดท้ายถามผู้ติดตาม

"หากเป็นตามที่เสี่ยวอี้รายงาน เป็นที่นี่ไม่ผิดแน่" ผู้ติดตามหนุ่มกระซิบตอบจากข้างหลังด้วยท่าทีเคารพ

"หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น"

ตะวันเริ่มร่วงคล้อย แสงสุดท้ายของวันมาเยือน ชายหนุ่มที่เลื่อนจากยืนต่อแถวมานั่งในลานพักรับรอง จนเจียงฟูเหรินวนเวียนเอาโจ๊กปลามาให้เขากับผู้ติดตามสามรอบแล้ว ในที่สุดผู้ที่ได้ลำดับที่ห้าสิบก็เดินออกมาจากเรือนหน้า

"เชิญลำดับที่ห้าสิบเอ็ดเจ้าค่ะ!"

ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินตามคนใช้เข้าไปในเรือน ทางเดินจากลานรับรองเป็นเส้นตรงนำไปสู่เรือนหน้าหลังย่อม สาวใช้เคาะประตูไม้ดำขลับไร้เงาฉาบด้วยกระดาษแดงใบเฟิงอันเป็นจุดขายของสำนักสร้างบรรยากาศให้ดูลึกลับ เหนือประตูมีป้ายแผ่นใหญ่เขียนด้วยหมึกไม้สนฝนจนดำสนิท ตัวอักษรที่เขียนทั้งฉวัดเฉวียน ลงน้ำหนักหัวปลายดูทรงพลังงาน มีความแตกที่ปลายพู่กันเล็กน้อยทำให้ดูขลัง เขียนไว้ว่า 'สำนักเทพพยากรณ์ซวงหยู'

ด้านในบานประตูยังคงไร้เสียงตอบรับ คนใช้มองด้วยความสงสัย แต่ชายหนุ่มและผู้ติดตามเป็นผู้ฝึกวรยุทธจึงได้ยินบทสนทนาข้างใน

"ท่านแม่! ไหนท่านว่าวันนี้รับเพียงห้าสิบลำดับแล้วจะไปบ้านขุนนางใหญ่เล่า ลำดับที่ห้าสิบเอ็ดนี่คืออะไร"

"เอาเถิดน่า หมิงเอ๋อร์ ก็แม่เห็นพ่อหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาปานเทพสวรรค์แล้วสงสาร เพิ่มแค่ลำดับเดียว ถือเสียว่าทำเพื่อแม่นะลูกรัก"

"..."

ชายหนุ่มชักสีหน้าไม่ดี "เจ้าเตรียมบทลงโทษเสี่ยวอี้ไว้ให้ดี แล้วไปหามาว่า 'ขุนนางใหญ่' ที่ว่าคือใคร งมงายเช่นนี้..." ชายหนุ่มกระซิบให้ผู้ติดตามที่เหงื่อชุ่มหน้าผากด้วยความหวาดกลัวเจ้านายของตน ยังสั่งไม่ทันหมดประตูก็เปิดออก "เจ้าไปเถอะ เล่นละครเสียหน่อย ข้าเสียเวลามามากพอแล้ว"

"มาๆๆ คุณชายท่านนี้ ขอโทษที่ให้รอเสียนาน เอาอย่างนี้ ให้ท่านได้คุยกับเทพพยากรณ์นานหน่อยดีหรือไม่? หรือให้ถามหนึ่งคำถามไม่คิดเงินดี?" เจียงฟูเหรินเดินมาคล้องแขนชายหนุ่มที่กำลังจะปลีกตัวกลับ เรี่ยวแรงของแม่นางร่างเจ้าเนื้อไม่ใช่ธรรมดา แขนที่คล้องไว้ก็เหนียวแน่นเหมือนโซ่คล้องกุญแจ หากเขาออกแรงดึงแขนออกมากกว่านี้กลัวจะทำให้คนบาดเจ็บ ชายหนุ่มจึงได้แต่กัดฟันเดินตามนางไปด้วยความไม่ยินยอม ผู้ติดตามหนุ่มรีบเดินตามไปด้วยเกรงว่าเจ้านายจะระงับโทสะไม่อยู่ทำร้ายคน

เจียงฟูเหรินจูงชายหนุ่มเข้าไปในเรือน ภายในมืดมน หน้าต่างทุกบานถูกหับปิด ควันกำยานลอยคลุ้งจนแทบสำลัก แสงสว่างเดียวในห้องมาจากหลังฉากกั้นที่มืดจนมองไม่ออกว่าเป็นลวดลายอะไร เจียงฟูเหรินปล่อยแขนของชายหนุ่ม ผายมือให้เขาเข้าไปหลังฉากกั้นด้วยท่าทางสำรวมนิ่งขรึม ท่าทางที่เปลี่ยนแปลงฉับพลันเพียงแค่ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูทำให้ชายหนุ่มอดแค่นหัวเราะเย้ยหยันในใจไม่ได้ การแสดงปาหี่ไม่กี่อย่างกลับสามารถหลอกผู้คนได้มากมายถึงเพียงนี้

ชายหนุ่มกับผู้ติดตามเดินข้ามฉากกั้นเข้าไป หลังฉากกั้นพบร่างทรงเทพพยากรณ์สองคนนั่งอยู่หลังโต๊ะตัวใหญ่ ร่างทรงสวมผ้าคลุมปิดถึงศีรษะทำให้คาดเดารูปร่างยาก คนหนึ่งสีขาวคนหนึ่งสีดำ คนขวาที่สวมผ้าคลุมขาวสวมหน้ากากสีดำ ส่วนคนที่ใส่ผ้าคลุมสีดำสวมหน้ากากสีขาว แลดูเหมือนหยินหยาง มองดูอีกครั้งคล้ายตัวหมากบนกระดาน

"เชิญนั่ง" ร่างทรงเสื้อคลุมดำผายมือ เสียงที่ออกมาจากหน้ากากอู้อี้ลึกลับ ยากจะคาดเดาเสียงที่แท้จริง

จะทำให้ยุ่งยากทำไม เดินเข้ามาในบ้านสกุลเจียง ทุกคนรู้ดีว่าร่างทรงเทพพยากรณ์คือบุตรสกุลเจียง ปิดหน้าแปลงเสียงแล้วจะทำให้เจ้าเหมือนเทพพยากรณ์มากขึ้นรึ?

ชายหนุ่มผู้ไม่เชื่อเรื่องงมงาย คิดว่าทุกอย่างช่างเป็นเรื่องโง่งม แต่เพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกตจึงต้องเล่นละครตามน้ำ เดินนำผู้ติดตามไปนั่งตรงข้ามร่างทรง

"คุณชายท่านนี้ มีอะไรอยากให้เทพพยากรณ์ชี้แนะ" ร่างทรงคนเดิมถาม

"เจ้าเป็นร่างทรงท่านเทพพยากรณ์?"

"ถูกแล้ว"

"แล้วเขา?" ชายหนุ่มพยักพเยิดไปทางร่างทรงคลุมผ้าขาว

"เขามิใช่ร่างทรง หากแต่เป็นผู้ดูแลของวิเศษที่ได้รับมาจากเทพพยากรณ์" น้องชายข้าโง่งมเช่นนี้ จะหลอกเอาเงินท่านได้อย่างไร มิสู้ให้ข้าพูดเองให้หมด

"ของวิเศษ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

"ถูกต้อง ของวิเศษเหล่านี้ หากท่านได้รับคำพยากรณ์ที่เลวร้ายเอาไปจักช่วยบรรเทา บางอย่างช่วยปกป้องตัวท่านและคนรอบข้าง หากท่านได้รับคำพยากรณ์ที่ดีอยู่แล้ว ของวิเศษจะช่วยส่งเสริมดวงชะตาให้ดียิ่งๆ ขึ้นไป" ขณะที่ร่างทรงผ้าคลุมดำกล่าว ร่างทรงผ้าคลุมขาวก็หยิบ 'ตัวอย่างสินค้า' ขึ้นมาวางเรียงบนโต๊ะ ในนั้นมีทั้งยันต์เส้นยึกยือน่าเกลียด ลูกประคำ สร้อยและกำไลห้อยจี้สัญลักษณ์เดียวกับหน้ากากของร่างทรง ถุงผ้าสีแดงใบเฟิงปักคำว่า 'สำนักเทพพยากรณ์ซวงหยู' ร่างทรงชุดขาวยังคงหยิบสิ่งของไร้ค่าประเภทต่างๆ ออกมาไม่หยุด

"ของเหล่านี้จะช่วยข้า?" ชายหนุ่มถามด้วยความเหลือเชื่อ เขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมชาวบ้านถึงเทิดทูนบูชายอมต่อแถวยาวเหยียดเต็มถนนแต่เช้าเพื่อมาซื้อของเล่นไร้ค่าเหล่านี้

"จะช่วยท่านได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าท่านต้องการให้ช่วยอะไร" ร่างทรงชุดดำกล่าว ฉับพลันทั่วทั้งร่างสั่นเทิ้ม ใต้โต๊ะแอบเตะขาน้องชายที่นั่งข้างๆ ร่างทรงชุดขาวเปิดฝากล่องที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ ภายในบรรจุธูปหลายสิบดอกที่จุดจนเหลือไม่ถึงครึ่งด้ามแล้ว ควันธูปอัดแน่นอยู่ภายในกล่องครั้นถูกปลดปล่อยจึงพรั่งพรูออกมาตามท่อไม้ไผ่ที่เชื่อมต่อผ่านใต้ผ้าคลุมดำออกไปทางหน้ากากสีขาว ร่างทรงผ้าคลุมดำปิดปากกลั้นหายใจไม่ให้สูดควันธูปเข้าไป ควันเทาลอยออกมาจากรูปากบนหน้ากากสีขาว คล้ายดวงวิญญาณหลุดลอย

ซักไซ้ยืดยาด! เห็นทีข้าต้องช่วยเร่งให้เจ้าแล้ว

ร่างทรงผ้าคลุมดำเห็นควันลอยออกมาพอสมควรแล้วก็เตะขาน้องชายให้ปิดฝากล่อง ร่างที่สั่นเทิ้มพลันหยุดนิ่งคอตก ก่อนจะสะดุ้งเหยียดหลังตรงขึ้นมา ไม่ลืมใช้ลิ้นสับกลไกภายในหน้ากากก่อนที่จะพูด "เจ้าหนุ่ม ข้าเห็นสิ่งที่อยู่ในตัวเจ้า" เสียงที่ผ่านกลไกฟังดูกึกก้องพิลึกพิกล ชวนให้คนขนหัวลุก

"..."

นี่มันการแสดงปาหี่อะไร!

เส้นเลือดที่ขมับชายหนุ่มเต้นตุบๆ

"เจ้ามีความทะเยอทะยาน มีสิ่งที่ปรารถนาให้สมหวังดั่งใจ" ร่างทรงผ้าคลุมดำยังคงแสดงต่อ "ความสามารถของตัวเจ้านั้นล้นหลาม หากแต่ไม่สามารถหาสิ่งสุดท้ายที่จะนำพาเจ้าไปสู่ความสำเร็จได้"

พวกคนที่มากะลองของแล้วเอาไปประกาศให้ชื่อเสียงสำนักเสียหาย ส่วนใหญ่มั่นอกมั่นใจในตัวเองเสียทั้งนั้น แต่ก็ยังมาเสี่ยงดวงทั้งที่ไม่เชื่อเพราะมีสิ่งที่คนไร้ความสามารถอย่างเจ้าทำไม่ได้อย่างไรเล่า ฮ่าๆๆๆ

ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย แล้วจึงคิดได้ว่าสิ่งที่ร่างทรงพูดมีเพียงความคลุมเครือ พูดกับคนสิบคนก็ตรงไปแล้วแปดคน "งั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งนั้นคืออะไร"

ร่างทรงผ้าคลุมดำไม่ตอบ เป็นร่างทรงผ้าคลุมขาวยื่นกระดาษเฟิงให้เขาปึกหนึ่ง กระดาษเฟิงปึกนี้ทำมาพิเศษ หนึ่งแผ่นหนาเท่ากระดาษปกติห้าแผ่น แต่ละชิ้นเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเท่ากันประมาณฝ่ามือ ร่างทรงผ้าคลุมดำวางปึกกระดาษเฟิงลงบนโต๊ะพลางคลี่กางออกเป็นครึ่งวงกลม

"เชิญท่านเลือกกระดาษเฟิงมาให้ข้าสิบใบ"

ชายหนุ่มทำตาม ส่งกระดาษเฟิงที่เลือกไปให้ร่างทรงชุดดำสิบใบ ร่างทรงนำกระดาษเฟิงไปวางเรียงเป็นสัญลักษณ์ประหลาด ก่อนจะพลิกกระดาษเฟิงแผ่นแรกขึ้น

"กงล้อแห่งโชคชะตา"

ร่างทรงผ้าคลุมดำอ่านสิ่งที่เขียนอยู่ด้านหลังกระดาษเฟิง ชายหนุ่มไม่มั่นใจเป็นเพราะความมืดหรือเป็นเพราะควันธูป ควันกำยานที่ลอยฟุ้งอยู่ ทำให้เขาเห็นน้ำหมึกจากกระดาษแผ่นนั้นลอยเข้าไปในมือที่คีบกระดาษอยู่ของร่างทรงชุดดำ ทว่าตัวร่างทรงเองก็ดูจะตกใจไม่ต่างกันจนเผลอสะบัดกระดาษแผ่นนั้นออก ร่างทรงเสื้อคลุมขาวรีบคว้ากระดาษเฟิงแผ่นนั้นไว้ก่อนที่มันจะกระเด็นออกนอกโต๊ะ ทันใดนั้นชายหนุ่มก็เห็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่า กระดาษผสานรวมหายเข้าไปในมือของร่างทรงชุดขาว

โครม!

แสงสว่างจากข้างบนทำให้ตาที่ชินกับความมืดมานานพร่ามัว ชายหนุ่มรีบกะพริบตามองที่มาของแสง กลับพบหลังคาถูกพังเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่!

[1] Platform online ชื่อดังในจีน

[2] ตัวเลข 001

[3] แปลว่า สุภาพบุรุษ ใช้เรียกคนที่อายุมากกว่าหรือคนที่มีความรู้ในเรื่องต่างๆ

[4] ยามโหย่ว คือ 17.00 – 18.59 น.

[5] ยามเว่ย คือ 13.00 – 14.59 น.