บทที่ 5 เอาน้องข้าคืนมา! (1/2)

บทที่ 5

เอาน้องข้าคืนมา!

เจียงหยูหมิงตกใจ

ที่ผ่านมาเขาลอกเลียนเนื้อหาการทำนายจากไพ่ในความฝัน ในฝันนั้นตัวเขาชอบนำไพ่ทำนายของแม่ไปเล่นที่โรงเรียนเพื่อดึงดูดสหายหญิงในโรงเรียน แรกเริ่มในวัยสิบสี่ปี เป็นครั้งแรกที่เจียงหยูหมิงลอกเลียนเอาถ้อยคำทำนายจากในฝันมาใช้ เขาพยายามนึกออกมาอย่างทุลักทุเล โดยได้รับความช่วยเหลือจากแฝดน้องเจียงหยูหยางที่ในฝันมักร่วมดูเขาเล่นไพ่ทำนายด้วยทุกครา

นานวันเข้า ทั้งคู่เริ่มจดจำความฝันได้แม่นยำมากขึ้น ทำให้การเปิดสำนักเทพพยากรณ์ซวงหยูเป็นไปด้วยดี เพียงแต่ดูท่าตัวเขาในฝันจะศึกษาวิธีการละเล่นมาเพียงผิวเผิน จึงไม่เพียงพอต่อการนำมาทำนายทายทักผู้คนที่เข้ามาหาสำนักเทพพยากรณ์ซวงหยูกว่าร้อยคนต่อวัน

"การละเล่นปาหี่ หลอกเอาเงินคนของพวกเจ้าใช้ได้ที่ไหนกัน ไม่สมเป็นวิญญูชน! ช่างเถอะๆ นับเป็นส่วนช่วยให้กิจการกระดาษแดงใบเฟิงรุ่งเรือง ขอให้เจริญรุ่งเรือง! ขอให้เจริญรุ่งเรือง!" จงหลินอี้ที่กำลังง่วนอยู่กับการตากกระดาษกล่าวกับสองแฝดที่มานั่งเล่นในลานบ้านสกุลจงก่อนเวลาเปิดสำนัก

"ถุย! พ่อค้าเต็มตัวอย่างเจ้าจะมาวิญญูชนอะไรอีก พี่อี้ เจ้าเองก็มาช่วยพวกข้าคิดหาหนทางหน่อยเถิด หากสำนักเทพพยากรณ์ล้มละลายไป นั่นคือรายได้หนึ่งในสามของโรงงานกระดาษเฟิงเชียวนะ" เจียงหยูหมิงนอนแทะแป้งทอดอยู่บนตั่งกลางลานบ้านอย่างเกียจคร้าน ท่าทางไม่ได้กังวลใจอะไรแต่กลับมาขอความช่วยเหลือชวนให้จงหลินอี้หงุดหงิดนัก

"พี่อี้ ดูสิ่งนี้ เจ้าว่าเหมือนของวิเศษหรือไม่?" เจียงหยูหยางที่ปากยังคาบซาลาเปาไส้เนื้อ ถือกระดาษเฟิงพับเป็นรูปร่างน่าตาประหลาดเดินมาหา

จงหลินอี้พิจารณาของในมือแฝดน้อง จะว่าเหมือนสามเหลี่ยมก็ไม่ใช่ จะว่าเหมือนว่าวก็ไม่เชิง "นี่คืออะไร?"

"ข้าเรียกมันว่าเครื่องบินกระดาษ"

"เครื่องบิน?"

"หยูหยาง เรียกอย่างอื่นเถอะ ให้ฟังดูรู้เรื่องและให้ดูศักดิ์สิทธิ์เสียหน่อย เดี๋ยวหลอกคนไม่ได้กันพอดี" เจียงหยูหมิงแทะแป้งทอดต่ออย่างไม่ใส่ใจ

"..."

"..."

เจียงหยูหยางคิดอยู่สักพัก ทักษะการตั้งชื่อหลอกคนของเขาดีขึ้นมากหลังจากนั่งประดิษฐ์ของวิเศษ ของแก้บน ของเสริมดวงต่างๆ ไปขายให้เหล่าสาวกมานานแรมปี "เครื่องร่อนชำระทุกข์เป็นไง?"

"ฟังดูประหลาดไปนิด แต่มีคำว่า 'ชำระทุกข์' ถือว่าผ่าน"

"..." จงหลินอี้จนใจกับสองพี่น้องนักต้มตุ๋น "เหตุใดจึงเรียกเครื่องร่อน?"

"พี่อี้ เจ้าดูนี่" เจียงหยูหยางจับที่ปลายใต้ท้องเครื่องร่อน ออกแรงสะบัดข้อมือส่งเครื่องร่อนพุ่งโฉบไปตามแรงลมจนไปปักอยู่ที่ยอดต้นเฟิงต้นใหญ่กลางลานบ้าน ซึ่งเป็นต้นเดิมกับที่อาจารย์จงพาพวกเขาเก็บใบที่ร่วงมาทำกระดาษครั้งแรก

"วา...ใช้ได้นี่!" จงหลินอี้ตาลุกวาวด้วยความนึกสนุก

"ใช่ไหมเล่า ทีนี้เพียงแค่บอกให้ไปร่อนที่ทะเลหรือที่หน้าผา เปรียบเสมือนร่อนความทุกข์โศกให้มลายหายไป เท่านี้ก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแล้ว!" เจียงหยูหยางยิ้มยิงฟัน สองมือเท้าสะเอวด้วยความภาคภูมิใจ

"สมแล้วที่เป็นหัวหน้าฝ่ายขายของสำนักเรา นับถือๆ" เจียงหยูหมิงเห็นน้องชายกำลังได้ใจต้องรีบใส่ฟืนใต้กองไฟ กุมหมัดคำนับรัวๆ

"เช่นนั้นเทพพยากรณ์อย่างพวกเจ้าคงต้องถูกพระแม่ธรณีกับเทพวารีเข้าฝัน ข้อหาไปสร้างขยะให้พวกท่านแล้ว" อาจารย์จงเดินออกมาจากเรือน ในมืออุ้มตำราสูงถึงคาง วางทับด้วยกล่องเครื่องเขียนด้านบนอีกที

"พ่อบุญธรรม ข้าช่วยท่าน" จงหลินอี้รีบเข้าไปช่วยแบ่งของในอ้อมแขนพ่อบุญธรรม นำไปวางบนตั่งที่เจียงหยูหมิงนอนเอกเขนกอยู่

"อาจารย์จง นี่ท่านจะย้ายห้องหนังสือหรือ?" เจียงหยูหมิงวางแป้งทอดลงแล้วช่วยทั้งสองคนจัดวางของ

"ข้าได้ยินพวกเจ้าคุยกัน เห็นว่ากำลังถึงทางตัน หลังเกาะเปิดข้าได้ตำรามาใหม่หลายเล่ม ไม่สู้เจ้าก็ลองเอาไปคัดคำดีๆ ไว้เป็นตัวอย่างแก้ขัดก่อน" บัณฑิตวัยกลางคนที่ผันตัวมาเป็นพ่อค้าหน้าเลือดอย่างเต็มตัว ชุดบัณฑิตมอซอตัวเก่าบัดนี้ตัดเย็บด้วยผ้าไหมชั้นดี ข้างเอวห้อยหยกหนึ่งชิ้นเข้าคู่กันกับปิ่นปักผมหยก แลดูเหมือนเรียบง่ายสมถะ แต่หยกนั้นเป็นหยกขาวเนื้อดีราคาแพงหูฉี่ แถมยังเลี่ยมขอบด้วยทองอีกต่างหาก แม้แทบไม่เหลือคราบปัญญาชนในอดีต แต่ชาวบ้านในละแวกก็เรียกเขาว่าอาจารย์จงจนเคยชินแล้ว อีกทั้งเจ้าตัวยังรับลูกหลานแรงงานในโรงงานกระดาษเฟิงมาสอนหนังสือระหว่างวันตามความเคยชิน ทุกคนจึงเรียกเขาว่าอาจารย์โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ

"ยังคงเป็นอาจารย์จงที่คิดถึงเรา!" เจียงหยูหมิงไม่รอช้ารีบคว้าตำราเล่มที่ใกล้ที่สุดมาเปิดดู

"ดี ดี! เช่นนั้นพวกเจ้าดูกันไปก่อน ข้าขอตัวไปเตรียมเปิดสำนักศึกษาก่อน" อาจารย์จงเดินกลับเข้าไปในเรือน ทิ้งสามสหายนั่งสุมหัวอยู่บนตั่งท่ามกลางกองตำราเปิดวางกระจัดกระจาย

"ประโยคนี้ดี! 'เมื่อความรอบรู้และความเฉลียวฉลาดเกิดขึ้น ความหน้าไหว้หลังหลอกก็ติดตามมา'[1] เอาไว้พูดกับพวกพ่อค้า คหบดีขี้ระแวงได้!" จงหลินอี้ส่งตำราไปให้สองแฝดโดยไม่ได้เข้าใจในเนื้อหาที่ตนเองพูดแม้แต่น้อย

"เหตุใดจึงมีแต่ เต้าเต๋อจิง[2] จวงจื๊อ[3] ทั้งนั้น อาจารย์จงจะให้เราคัดลอกข้อความไปหลอกคน หรือให้เราอ่านเต๋าจนบรรลุเซียนเลยเล่า" เจียงหยูหยางเอนหลังทิ้งตัวลงบนตั่งอย่างหมดแรง เรื่องน่าปวดหัวพรรค์นี้เขาถนัดเสียที่ไหน!

"พ่อบุญธรรมให้พวกเจ้าคัดลอกเพื่อเอาไปเป็นแนวคิด หาใช่เอาไปใช้ตรงๆ ไม่ เจ้าสมองปลา!"

"ของแบบนี้หากเป็นชาวบ้านทั่วไปก็พอหลอกได้อยู่หรอก หากเป็นคนมีการศึกษาหน่อย เคยอ่านผ่านหูผ่านตาก็ดูออกแล้ว" เจียงหยูหมิงถอนหายใจ มือยังคงถือพู่กันเริ่มเขียนคัดลอกประโยคที่จงหลินอี้ส่งมาให้ลงบนกระดาษ เมื่อเขียนเสร็จสิ้นกลับพบว่าเขียนผิดไปตัวอักษรหนึ่ง นิ้วเล็กจิ้มบดบี้ตัวอักษรนั้นใจหวังให้เส้นตรงเปลี่ยนเป็นโค้งด้วยความเสียดายกระดาษ ถึงตอนนี้เกาะเพิ่งเปิดไม่นานพวกเขาก็เรียกได้ว่ามีกินมีใช้ไม่ขาดแคลน แต่ความข้นแค้นที่เคยประสบทำให้เขาติดนิสัยเสียดายข้าวของทั้งหลายไม่ว่าเล็กน้อยเพียงใด

เจียงหยูหมิงกะพริบตา ตัวอักษรที่บี้พลันเกิดการเปลี่ยนแปลง เหมือนน้ำหมึกยักย้ายตัวเองจากเส้นตรงกลายเป็นโค้ง เจียงหยูหมิงแทบไม่เชื่อสายตา ทันใดนั้น ตัวอักษรทุกตัวในประโยคกลับมีสายน้ำหมึกเจือจางลอยเป็นสายขึ้นมารวมกันเป็นเส้นเดียว เส้นน้ำหมึกค่อยๆ ทะยานไปอย่างพลิ้วไหวเหมือนกระแสน้ำพุ่งไปยังหน้าผากของจงหลินอี้

"..."

"มองข้ามีอะไร?" จงหลินอี้เห็นเจียงหยูหมิงทำตาโตจ้องหน้าตัวเองอย่างกับมองสุนัขมีเขางอกที่หน้าผาก สองมือตบๆ ใบหน้าตัวคลำหาสิ่งผิดปกติแต่ก็ไม่พบสิ่งใด

"เจ้าไม่เห็น?" เจียงหยูหมิงถาม

"เห็นอะไร แมลงเกาะหน้าข้ารึ?" จงหลินอี้โบกมือปัดแมลงออกจากหน้า

เจียงหยูหมิงตะลึงงัน พลันเหลือบสายตาเห็นหน้ากลมใสเหมือนทารกของเจียงหยูหยางที่อ้าปากตาโตกำลังจ้องสลับระหว่างนิ้วที่ยังคงจิ้มกระดาษอยู่ของเขากับหน้าผากของจงหลินอี้ ตากลมโตสีดำสนิทช้อนขึ้นมองสายตาของพี่ชาย ชั่วขณะนั้นสองฝาแฝดจึงเข้าใจตรงกัน

มีเพียงพวกเขาสองคนที่มองเห็นสิ่งนี้

หลังจากวันนั้น เจียงหยูหมิงเพียงแค่แตะกระดาษ ข้อความที่เขียนอยู่บนนั้นจะลอยไปหาผู้คนที่มีลักษณะตรงกันกับข้อความ หรือมีดวงชะตาต้องกันกับข้อความนั้นๆ เวลาเขียนตัวอักษรผิดก็สะดวกยิ่งนัก เพียงใช้นิ้วจิ้มๆ เขี่ยๆ ก็แก้ไขได้แล้ว 

อ้างอิงจากในความฝันคู่แฝดสรุปข้อความออกมาเป็นแผ่นกระดาษทั้งหมดเจ็ดสิบแปดแผ่น เจียงหยูหมิงค้นพบว่าในทั้งเจ็ดสิบแปดแผ่นนั้นจะมีแผ่นที่เส้นน้ำหมึกพุ่งเข้าหน้าผากของคนคนหนึ่งไม่มากก็น้อย แต่ที่น่าประหลาดคือทุกแผ่นล้วนถูกคนผู้นั้นหยิบออกมาอย่างแม่นยำดั่งต้องดวงชะตา ทำให้การทำนายเป็นไปอย่างราบรื่น

ด้านเจียงหยูหยางผู้ผลิตของวิเศษออกมาหลอกขายอยู่เนืองๆ หากพบของสิ่งใดที่เข้าได้กับคนผู้นั้น ก็จะเห็นคล้ายประกายแสงเรืองรองสีขาวสว่างเชื่อมโยงสิ่งของกับคนผู้นั้น แต่ที่น่าแปลกคือของทุกอย่างต้องมีส่วนประกอบของกระดาษ ยิ่งถ้าเป็นกระดาษแดงใบเฟิงยิ่งดี ด้วยเหตุนี้ทั้งคู่จึงมีแนวทางในการทำนายโชคชะตาและแก้ปัญหาต่างๆ ของบรรดาผู้คนที่มาสำนักเทพพยากรณ์ซวงหยู

ทว่าทั้งเส้นน้ำหมึกและของวิเศษเรืองแสง กลับไม่เคยมีปฏิกิริยาต่อสองพี่น้องฝาแฝดเลย

ไม่ใช่ว่าทั้งคู่จะไม่เคยสงสัยเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นนี้ ในวัยเด็กทั้งคู่เชื่อว่าตนมีพลังวิเศษบางอย่าง เพราะว่ามีเพียงพวกเขาสองคนที่เห็นสิ่งเหล่านี้ ยิ่งนานวันยิ่งหลอกผู้คนมากมายยิ่งต้องหลอกตัวเอง ทำให้เชื่อหมดใจว่าตนได้รับพรจากเทพพยากรณ์จริงๆ