บทที่ 5 เอาน้องข้าคืนมา! (2/2)

"หยูหมิง เมื่อคืนเจ้าฝันอะไร" เจียงหยูหยางถามแฝดผู้พี่ในเช้าวันหนึ่ง ขณะนั้นทั้งคู่มีอายุได้สิบห้าปี

เจียงหยูหมิงลืมตาตื่นมาพบภาพอันคุ้นเคย "ข้าฝันว่าได้ของเล่นใหม่มา ไม่สิ ความจริงพ่อข้าซื้อไว้ให้ข้าใช้ติดต่อสื่อสาร แต่พอข้าได้มาก็เอาไปเล่นเสียเป็นส่วนใหญ่ อีกส่วนนำไปขอข้อมูลติดต่อจากแม่นางในห้องเรียน"

"ข้าจำได้ เจ้าวิ่งไปหาแม่นางทุกคนในห้องเรียน ตลกมากเชียว" เจียงหยูหยางหัวเราะเสียงใส ก่อนลืมตากลมสีดำสนิท "หยูหมิง เจ้าว่าไม่แปลกหรอ?"

"แปลกอะไร?" เจียงหยูหมิงเลิกคิ้วสงสัย

"เหตุใดพวกเราในความฝันไม่เคยพูดถึงตัวเราในตอนนี้เลยเล่า เหมือนที่เรากำลังทำอยู่ตอนนี้ มันเหมือนกับว่า...ตัวเราในความฝันไม่ได้ฝันถึงเราในตอนนี้" นัยน์ตาสีดำมืดมิดเบือนมองออกไปนอกหน้าต่าง มองหาอะไรตัวเจียงหยูหยางเองก็ไม่แน่ชัด เหมือนกับว่าเขาต้องการที่จะมองทะลุผ่านท้องฟ้า ทะลุผ่านโลกใบนี้ ทะลุผ่านความฝัน มองไปยังนัยน์ตาสีดำสนิทอีกคู่หนึ่ง...

"...ที่เจ้าพูดมา น่าคิดยิ่งนัก" คิ้วเรียวโก่งของเจียงหยูหมิงขมวดมุ่นเป็นปมขณะคิดตามคำพูดของน้องชาย

บทสนทนายามเช้าที่ควรยืดยาวกลับหยุดลง สองฝาแฝดต่างมีความคิดเป็นของตน ยิ่งคิดยิ่งถลำลึก ทว่ากลับมิเคยได้รับคำตอบกลับมา...

ทั้งเรื่องความฝัน ทั้งเรื่องพลังวิเศษ ไม่มีคำอธิบาย สองฝาแฝดเคยให้ผู้บำเพ็ญเพียรสำนักมนตราคู่ที่มารับคำพยากรณ์ตรวจดูก็ไม่พบพลังลมปราณแม้เพียงนิด จุดชี่และจุดตันเถียนไร้ซึ่งพลัง อีกทั้งสองแฝดก็ไม่เคยฝึกฝนวรยุทธ สุดท้ายหาคำอธิบายไม่ได้ อีกทั้งไม่เคยนำไปบอกกล่าวกับผู้ใด จึงฝืนเชื่ออย่างไม่เต็มใจว่าเป็นพลังแห่งเทพพยากรณ์

บัดนี้สองฝาแฝดโตขึ้นแล้ว ใกล้เข้าสู่วัยสวมกวานเต็มที ความคิดอ่านก็มีมากขึ้น ทั้งคู่ตัดสินใจที่จะเชื่อว่าเป็นพลังที่เกิดมาจากจินตนาการของพวกตน ครั้งแรกที่พวกเขาค้นพบเส้นน้ำหมึกและของวิเศษเรืองแสงประหลาดนี้การทำนายหลอกคนของพวกเขากำลังเข้าสู่ทางตัน จึงหาสิ่งทดแทนเพื่อสร้างหนทางไปต่อ เกิดเป็นมโนภาพที่มีร่วมกันของพวกเขาสองคน เมื่อคิดได้ดังนั้นการพยากรณ์ก็ไม่ได้สนุกอีกต่อไป กลับเป็นดั่งภาระงานเสียมากกว่า ทุกๆ วันสองฝาแฝดต้องคลุมชุด สวมหน้ากาก แสดงละครปาหี่ คอยมองหาพลังวิเศษตามมโนภาพของตน ปิดฉากหลอกเอาเงิน ซ้ำๆ วนเวียนไป...

……….

โครม!

เสียงดังสนั่น บัดนี้ บนหลังคาเรือนหน้าบ้านสกุลเจียงที่สองฝาแฝดใช้เป็นสำนักเทพพยากรณ์กลับมีรูขนาดใหญ่บนหลังคา มองขึ้นไปเห็นเป็นเงาสะท้อนของคนผู้หนึ่งที่ค่อยๆ ยกเท้าออกจากการกระทืบกระเบื้อง...

บางทีอาจจะไม่ใช่คนผู้หนึ่ง เพราะบนศีรษะของผู้นั้นมีหูจิ้งจอกสีขาวสองข้าง! ผมยาวปล่อยสยายเป็นสีขาวเงินเฉกเช่นเดียวกับใบหู แสงที่ตกกระทบมาไม่ถึงทำให้มองไม่เห็นใบหน้าลึกลับดวงนั้น หากแต่มีดวงตาสีฟ้าคู่หนึ่งสะท้อนประกายเยียบเย็นมองลงมา สายตาจดจ้องไปยังสองร่างทรงเทพพยากรณ์ในชุดคลุมขาวดำ

ชั่วพริบตา เจียงหยูหมิงมองไม่เห็นถึงการเคลื่อนไหวใด รู้ตัวอีกทีมนุษย์หูจิ้งจอกขาวก็อยู่ในระยะประชิดตัวห่างจากพวกเขาเพียงแค่คืบ กรงเล็บแหลมคมกางออกมาจากมือที่เหมือนมนุษย์ทุกประการหากแต่ขาวซีดดุจร่างไร้โลหิต

เคร้ง!

ภาพตรงหน้าเจียงหยูหมิงถูกบดบังไปด้วยแผ่นหลังกว้างภายใต้ชุดสีดำของชายหนุ่มที่มารับคำพยากรณ์ ในมือของชายหนุ่มยกดาบสกัดกั้นกรงเล็บของมนุษย์หูจิ้งจอกไว้ มนุษย์หูจิ้งจอกที่ถูกสกัดการโจมตีไว้ได้มิได้ถอยหนี มืออีกข้างยื่นออกไปคว้าตัวร่างทรงในชุดคลุมสีขาวมารวบไว้ในอ้อมแขนแกร่ง จากนั้นจึงกระโดดขึ้นหลังคาผ่านรูเดิมที่ตนสร้างไว้หายลับไปในทันที

"หยูหยาง!" ทันทีที่ได้สติ เจียงหยูหมิงตะโกนเรียกน้องชายดังลั่น ไม่สนมาดร่างทรงที่แสดงมานาน สองขาออกวิ่งผลักประตูเรือนมองขึ้นไปบนหลังคา

บนนั้นไม่มีใครอยู่อีกแล้ว...

เจียงหยูหมิงหันไปมองบริเวณโดยรอบ สายตาสั่นไหวส่ายหาร่างของมนุษย์หูจิ้งจอกขาวที่เอาตัวน้องชายของเขาไป

"หยูหยาง! บัดซบเอ้ย!! เอาหยูหยางคืนมา!" เจียงหยูหมิง มองไปที่ใดกลับไร้วี่แวว ทำได้เพียงตะโกนหาอย่างเจ็บใจ สองขาเริ่มออกวิ่งหวังจะตามตัวน้องชายกลับมา

         ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี...หยูหยาง เจ้าอยู่ที่ใด ไอ้หูจิ้งจอกบัดซบนั่นพาเจ้าไปที่ใด...

เสียงตะโกนเรียกสั่นเครือ ความหวาดกลัวเข้าครอบงำ ไม่ว่าจะตอนอยู่ในครรภ์มารดา ยามเกิด ยามเป็นทารก ยามเติบโต ยามสงคราม ยามทำกระดาษเฟิง ยามสร้างสำนักเทพพยากรณ์ ยามกิน ยามนอน แม้กระทั่งในความฝัน พวกเขาสองคนก็ไม่เคยแยกจากกัน เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด ตื่นขึ้นมาแต่ละวันต้องเห็นหน้ากลมขาว เสียงเจื้อยแจ้วน่ารำคาญถามเขาว่า 'หยูหมิง เมื่อคืนเจ้าฝันอะไร' จู่ๆ มีตัวอะไรก็ไม่รู้มาเอาตัวหยูหยางไป เอาตัวน้องชายฝาแฝดของเขาไป! ตัวเขาไม่ยินยอม!

สองขาเพิ่งเริ่มก้าว กลับมีมือแกร่งมาคว้าแขนเขาเอาไว้

"ปล่อย! ข้าจะไปหาหยูหยาง!" 

"ไม่ทันแล้ว พลังลมปราณของเขาหายไปแล้ว คาดว่าคงใช้อาคมเคลื่อนย้ายบางอย่าง ไม่ทิ้งร่องรอยเลยสักนิด"

"แล้วจะให้ทำอย่างไร น้องชายข้าหายไปจะให้ข้าอยู่เฉยรึ? ปล่อย!" เสียงหลังคาถูกทำลายและเสียงเอะอะโวยวาย เรียกให้คนในเรือนแห่กันมา เห็นเจียงหยูหมิงหน้ากากหลุดออกไปตอนใดไม่ทราบ ผ้าคลุมหัวเองก็หล่นลงมา ตาหงส์แดงก่ำมีน้ำตาคลอ สีหน้าทั้งเดือดดาลและหวาดกลัว แขนยังถูกชายหนุ่มผู้มารับคำพยากรณ์เป็นลำดับสุดท้ายจับเอาไว้

"นี่ท่านทำอะไร! ปล่อยลูกข้านะ หมิงเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้น!" เจียงฟูเหรินรีบวิ่งพาร่างเจ้าเนื้อตรงมาแงะมือใหญ่แข็งแรงออกจากแขนลูกน้อยของนาง

"ท่านแม่! หยูหยาง...หยูหยางถูกพาตัวไป มนุษย์หูจิ้งจอกสีขาวพาตัวหยูหยางไป!" เจียงหยูหมิงเห็นมารดาน้ำตาก็ยิ่งคลอหน่วย เขากล้ำกลืนมันลงไปพยายามอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้มารดาฟัง

"อะไรนะ! ใครพาตัวหยางเอ๋อร์ไป? หมิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นๆ ก่อน" เจียงฟูเหรินโอบกอดลูกชายคนโตของนางไว้ หมิงเอ๋อร์แต่ไหนแต่ไรมา ทำตัวสมกับเป็นพี่ใหญ่ ไหนเลยจะเคยมีสภาพพังทลายเช่นนี้ให้นางเห็น

"เรียนเจียงฟูเหริน เมื่อครู่ขณะพวกเราอยู่ในเรือนหน้า มีคนรูปลักษณ์ประหลาด...พังหลังคาลงมาแล้วพาคุณชายรองเจียงไป จากนั้นใช้อาคมเคลื่อนย้าย บัดนี้สูญหายไร้ร่องรอย" ผู้ติดตามที่มากับชายหนุ่มยกมือคำนับ เล่าเหตุการณ์ให้เจียงฟูเหรินฟังอย่างใจเย็น

เจียงฟูเหรินยิ่งฟังหน้ายิ่งเปลี่ยนสี มีตรงใดที่นางเชื่อได้บ้าง ทั้งมนุษย์มีหูจิ้งจอกบ้างล่ะ ทั้งอาคมเคลื่อนย้ายบ้างล่ะ อย่าเห็นว่านางเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ทุกวันทำการค้าขายปะปนกับผู้บำเพ็ญเพียรสำนักมนตราคู่ที่อยู่ถัดไปแค่สองช่วงถนน อาคมเคลื่อนย้ายที่นางรู้จักอย่างมากก็เคลื่อนไปได้ไม่กี่สิบจั้ง[4] จะไร้ร่องรอยได้อย่างไร! แต่เมื่อนางมองลูกชาย อีกฝ่ายกลับไม่แย้งสักคำ ผิดวิสัยปกติของลูกชายที่หากไม่เห็นด้วยแม้เพียงนิดก็จะโวยวายขึ้นมาทันที หากแต่นางยังไม่เชื่อสนิทใจ เนื่องจากมือข้างนั้นยังไม่ปล่อยออกจากแขนลูกชายนาง!

"ได้ๆ คุณชายสองท่านนี้ ข้าเชื่อแล้ว ท่านก็ปล่อยแขนหมิงเอ๋อร์ก่อนเถิด ดูสิ ลูกข้าสั่นไปหมดแล้ว"

"ข้าคงทำตามที่ฟูเหรินบอกไม่ได้" ชายหนุ่มกล่าว

"?!"

เจียงฟูเหรินงงงวย ในหัวผุดคำขอร้อง อ้อนวอน ประนีประนอมมากมาย ขณะกลั่นกรองคิดหาถ้อยคำอยู่ ถุงเงินหนักๆ ก็ถูกโยนออกมาเอวของชายหนุ่ม

"?"

"ระหว่างนี้ คงทำให้ท่านขาดทุน ขออภัย" ชายหนุ่มกล่าว "หลิวจิ่นเหอ ไป"

สิ้นคำสั่งผู้เป็นนาย ผู้ติดตามหนุ่มก็วางมือบนพื้นโคจรลมปราณวาดวงแหวนร่ายอาคมใต้เท้าของทั้งสามในชั่วพริบตา ทั้งชายหนุ่ม ผู้ติดตาม และเจียงหยูหมิงร่วงหล่นลงไปในอาคมเคลื่อนย้ายทันที

"หมิงเอ๋อร์!! เจ้า เป็นพวกเจ้า! อาคมเคลื่อนย้ายไร้ร่องรอยกับผีสิ! เป็นพวกเจ้า เอาลูกชายสองคนของข้าคืนมานะ!" เบื้องหน้าไร้วี่แววลูกชายฝาแฝดของนาง ทิ้งไว้เพียงเสียงร้องทรมานปวดใจของเจียงเจินกับคนใช้บ้านสกุลเจียง

[1] ประโยคจากคำสอนลัทธิเต๋า 'เมื่อสัจธรรมแห่งเต๋าเสื่อมโทรมลง ความถูกต้องและความดีงามก็เกิดขึ้น เมื่อความรอบรู้และความเฉลียวฉลาดเกิดขึ้น ความหน้าไหว้หลังหลอกก็ติดตามมา เมื่อความสัมพันธ์ระหว่างเครือญาติทั้งหก ไม่เป็นไปโดยปรกติสุข ก็เกิด "บิดาใจดี" และ "บุตรกตัญญู" เมื่อประเทศชาติอยู่ในภาวะยุ่งเหยิง คุณค่าของขุนนางภักดีก็เกิดขึ้น' 

[2] คัมภีร์เต้าเต๋อจิงของเล่าจื๊อ เป็นคัมภีร์ลัทธิเต๋า มุ่งเน้นสภาวะ "อู๋เหวย" ได้แก่ ความเป็นธรรมชาติ ความเรียบง่าย ไม่ขัดเกลา และความเป็นอิสระจากแรงปรารถนา

[3] คัมภีร์จวงจื๊อ เป็นคัมภีร์ลัทธิเต๋า มุ่งเน้นสภาวะ "อู๋เหวย" เช่นเดียวกันเต้าเต๋อจิง

[4] 1 จั้ง ยาวประมาณ 3.33 เมตร