บทที่ 1/2

“คุณหนู!!” หลิงหลิงที่ออกไปเอาขนมเมื่อกลับมาก็เห็นเจ้านายมีเรื่องกับน้องสาวก็ทิ้งของที่นำมาหมายจะเข้าไปช่วยเจ้านาย แต่ก็ถูกสาวใช้ของหลัวซูอิงจับเอาไว้ก่อน จึงได้แต่ร้องบอกให้สาวใช้ที่เหลือให้เข้าไปช่วย “พวกเจ้าทำอันใดกันอยู่ รีบเข้าไปห้ามสิ”

“หากผู้ใดเข้ามายุ่ง ข้าจะลงโทษให้หนัก” หลัวซูอิงที่เห็นว่าตัวเองเป็นฝ่ายได้เปรียบก็ประกาศกร้าว ทว่ายังไม่ทันได้หันกลับมา หลัวไป๋เย่ก็พลิกตัวขึ้นมาแล้วพบหน้าอีกฝ่ายไปหลายที

“เจ้าคิดว่าข้าจะยอมอยู่เฉย ๆ ให้เจ้ารังแกหรือ” พูดจบก็ฟาดมือลงไปที่หน้าของน้องสาวต่างมารดาอีกครั้ง

หลัวซูอิงใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักคนที่ค่อมอยู่บนตัวของตนเองออก แล้วเอ่ยอย่างมีโทสะ “วันนี้เจ้าอย่าได้คิดว่าจะมีชีวิตรอดออกไปเลย”

“เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้ารอดไปได้หรือ”

ขณะที่หลัวไป๋เย่กำลังจะเดินเข้าไปตบน้องสาวต่างมารดา ก็ถูกอีกฝ่ายถีบเข้าให้ แต่นางไม่ยอมตกน้ำลงไปฝ่ายเดียว จึงได้ฉวยจับขาของอีกฝ่ายให้ลงน้ำไปด้วยกัน

“ตายเสียเถิด” หลัวซูอิงกระซิบให้พี่สาวต่างมารดาได้ยินกันเพียงสองคน นางจับหัวของอีกฝ่ายกดลงน้ำ ทว่าอีกคนก็ไม่ยอมถูกกระทำเพียงฝ่ายเดียว พยายามดึงตัวของให้จมลงน้ำไปด้วยกัน ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ในน้ำ ก่อนจะเป็นหลัวไป๋เย่ที่ขึ้นมาได้ก่อน แล้วกดหัวของหลัวซูอิงลงไปในน้ำอีกครั้ง

“พวกเจ้าทำอันใดกันเหตุใดจึงไม่ลงไปช่วย!!” ถังเจี่ยหมิงที่เพิ่งมาถึงก็ตะโกนด้วยความเกรี้ยวโกรธ เมื่อเห็นบุตรสาวถูกกดอยู่ใต้น้ำก็แทบจะเป็นลม นางหลัวไป๋เย่ตัวดีกล้ามากที่มาทำเช่นนี้กับบุตรสาวของนาง

ทั้งสองถูกช่วยขึ้นมาจากน้ำด้วยสภาพที่ดูไม่ค่อยดีนัก ล้วนสะบักสะบอมไม่ต่างกัน

“พาพวกนางไปเปลี่ยนชุดแล้วพาไปโถงบรรพชน” นายหญิงของเรือนสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ก่อนจะเดินออกไปด้วยความเกรี้ยวกราด กล้ามากที่ทำเช่นนี้กับบุตรสาวของนาง เรื่องนี้จะต้องลงโทษหลัวไป๋เย่ให้ได้

เมื่อจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์เรียบร้อย หลัวไป๋เย่ก็ถูกพาตัวไปเข้าในโถงบรรพชนพร้อมกับหลัวซูอิงที่มายืนรออยู่ก่อนแล้ว

“พวกเจ้านั่งคุกเข่าอยู่ในนี้ดี ๆ รอบิดาของพวกเจ้ามาถึงก่อนค่อยตัดสินโทษ” แม้จะเอ่ยไปแบบนั้นแต่ในใจของถังเจี่ยหมิงกลับอยากเป็นผู้กำหนดโทษเสียเอง แต่หากทำเช่นนั้นสามีของนางก็คงจะมองนางไปในทางที่ไม่ดี นางจะให้เขามาตัดสินโทษบุตรสาวตัวดีของเขาด้วยตนเอง

“เจ้าค่ะ” ทั้งสองตอบรับพร้อมกัน ทั้งสองนั่งเงียบ ๆ ไม่มีผู้ใดปริปากเอ่ยขึ้นมาก่อน เพราะกลัวว่าจะถูกลงโทษหนักกว่าเดิม

“นายท่านออกไปนอกเมืองอีกสองสามวันถึงกลับขอรับ” บ่าวที่ถูกใช้ไปแจ้งประมุขของจวนกลับมารายงานด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี เพราะเขารู้เลยว่าหลังจากนี้คุณหนูใหญ่ของจวนจะมีชะตากรรมเช่นไร

“อืม เจ้าไปเถิด” เมื่อได้ยินที่บ่าวรับใช้รายงานถังเจี่ยหมิงก็ยกยิ้มขึ้นในใจ เมื่อเป็นเช่นนี้นางก็สามารถตัดสินโทษหลัวไป๋เย่ได้ตามใจ

เรื่องที่เกิดขึ้นในศาลาบุตรสาวของนางเล่าให้ฟังหมดแล้ว นางจะใช้เรื่องที่หลัวไป๋เย่ด่ามารดาเป็นการตัดสินโทษในครั้งนี้

“ไปที่โถงบรรพชน” นางเดินนำเหล่าสาวใช้ไปที่โถงบรรพชน นี่จะเป็นครั้งแรกที่นางได้ตัดสินโทษลูกเลี้ยงด้วยตัวเอง ที่ผ่านมาล้วนเป็นสามีของนางตัดสินโทษ หนักสุดก็คือกักบริเวณให้อยู่แต่ในเรือนไม่ให้ออกไปข้างนอก

“อิงเอ๋อร์เจ้ากลับไปพักผ่อนที่เรือน เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง” เมื่อมาถึงก็หันไปพูดกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ท่านแม่ ข้าขออยู่ด้วยได้หรือไม่” นางอยากอยู่ดูด้วยว่าหลัวไป๋เย่จะได้รับบทลงโทษเช่นไร ใจจริงนางอยากให้ตาย ๆ ไปเสีย นางจะได้กลายเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของจวนเสนาบดีกรมขุนนาง

“ตามใจเจ้า” แม้จะอยากให้บุตรสาวกลับไปพักผ่อน แต่นางก็เข้าใจว่าบุตรสาวอยากเห็นอีกฝ่ายถูกลงโทษด้วยตาของตนเอง

หลัวไป๋เย่นั่งฟังสองแม่ลูกพูดกันด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง ตอนนี้นางก็พอจะเดาได้แล้วว่าต้องถูกตัดสินโทษโดยแม่เลี้ยง และครั้งนี้ก็คงไม่ใช่เพียงโทษกักบริเวณเท่านั้น

“บิดาของเจ้าออกไปนอกเมืองกะทันหัน คงมาตัดสินทาเจ้าไม่ได้ ข้าที่เปรียบเสมือนมารดาแท้ ๆ ของเจ้าจะเป็นคนตัดสินโทษครั้งนี้เอง” ถังเจี่ยหมิงพูดด้วยใบหน้าที่ร้ายกาจ “เจ้าด่าข้าที่เป็นมารดาของเจ้า ซ้ำยังทำร้ายร่างกายน้องสาว ลงโทษโบยสิบไม้ คุกเข่าที่ศาลบรรพชนสามวันเพื่อเป็นการลงโทษ ซูถิงลงมือ”

“เจ้าค่ะ” ซูถิงตอบรับเจ้านางพร้อมกับยกยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะสั่งสาวใช้ที่ติดตามมาด้วย “จับตัวคุณหนูใหญ่เอาไว้”

เหล่าสาวใช้พากันเข้ามาจับตัวคุณหนูใหญ่ของจวนเอาไว้ตามคำสั่ง แม้จะรู้สึกสงสารแต่พวกนางก็เป็นเพียงสาวใช้ หากไม่ทำตามก็เป็นพวกนางเอกที่ถูกลงโทษ

“ล่วงเกินแล้วเจ้าค่ะ” พูดจบก็ฟาดไม้โบยลงที่กลางหลังของคนถูกทำโทษอย่างไม่ออมแรง ไม่คิดสงสารคนที่ถูกโบยแม้แต่น้อย คิดมาต่อสู้กับเจ้านายของนางย่อมไม่มีทางตายดี