ตอนที่ 5 เจรจาธุรกิจ (ต่อ)

วันนี้ฟองจันทร์ตื่นแต่เช้าเพราะแม่ปลุกตั้งแต่ไก่โห่ ป้านงค์บอกกับลูกสาวว่ามาอยู่บ้านเราจะเหลวไหลขนาดไหนก็เหลวไหลไป แต่สิ่งที่แม่ขออย่างเดียวคืออย่าตื่นสาย เต็มที่ไม่เกินหกโมงเช้า ฟองจันทร์จึงต้องรีบแหกขี้ตาลุกขึ้นมาจัดการธุระส่วนตัว เสร็จแล้วก็มารอใส่บาตรที่แม่เตรียมสำรับกับข้าวไว้ให้แล้ว ใส่บาตรเสร็จก็ช่วยแม่คัดมะม่วงแยกลูกดีลูกเสีย ลูกเล็กลูกใหญ่ไว้ เพราะวันนี้สาย ๆ จะมีคนมารับ ฟองจันทร์ปฏิบัติหน้าที่อย่างแข็งขัน กว่าจะเสร็จก็เกือบแปดโมงเช้า เหลือบมองโทรศัพท์เผื่อเจ้าของปั๊มน้ำมันโทรมาก็ยังไม่มีวี่แวว ถ้าสิบโมงของวันนี้ยังไม่ได้รับการติดต่อมาเห็นทีเธอจะต้องเข้าไปสอบถามด้วยตัวเอง เมื่อคิดได้ดังนี้ก็ลงมือกินข้าวกินปลาเอาแรงไว้ กับข้าวฝีมือแม่นี่อร่อยสุด ๆ ไปเลย

"แม่ไปวัดก่อนนะ อยู่บ้านดี ๆ อย่าซนล่ะ"

ป้านงค์กำชับลูกสาวก่อนจะหิ้วตะกร้าใบเล็กที่มีกับข้าวอยู่ในนั้น พร้อมทั้งขวดน้ำและแก้วน้ำใบเล็กเอาไว้สำหรับกรวดน้ำออกจากบ้านไป ฟองจันทร์หน้ามุ่ย นี่แม่ลืมไปหรือเปล่าว่าเธอน่ะอายุ 30 แล้ว ไม่ใช่เด็กสามขวบเหมือนเมื่อก่อน คิดอะไรเพลิน ๆ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอรีบคว้าโทรศัพท์มาและกดรับสาย

"สวัสดีค่ะฟองจันทร์ค่ะ"

กรอกเสียงลงไป

'จะคุยเรื่องเช่าที่ เข้ามาที่ปั๊มน้ำมันได้เลย'

เสียงเข้มตอบมาตามสาย ฟองจันทร์ดีใจจนตัวลอย เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า คว้ากุญแจรถมอร์เตอร์ไซค์คันเก่าขับออกไป จุดหมายคือปั๊มน้ำมันแห่งนั้น

ประมาณยี่สิบนาทีเธอก็มาถึง สอดส่ายสายตามองหาคนที่มีลักษณะท่าทางพอจะเป็นเจ้าของปั๊มน้ำมัน ก็พอดีผู้ชายคนที่เธอให้เบอร์ไว้เมื่อวานเดินมาหาเธอ

"เข้าไปข้างในกัน"

พูดจบเขาก็เดินนำเธอเข้าไปตรงส่วนที่เป็นสำนักงาน ฟองจันทร์เดินตามเขาเข้าไป

"นั่งรอตรงนี้ก่อน"

พร้อมกับขยับเก้าอี้ให้เธอนั่ง แล้วตัวเขาก็เดินออกไป นั่งรอสักพักก็มีคนเดินเข้ามา พอฟองจันทร์เห็นว่าเป็นใครก็รีบยกมือไหว้

"ป้าอร สวัสดีค่ะ"

ป้าเอมอรเมื่อเห็นว่าเป็นฟองจันทร์ก็รู้สึกแปลกใจ จึงเอ่ยถามเธอ

"อ้าวหนูฟอง ไปไงมาไงนี่"

"หนูมาติดต่อขอเช่าที่ในปั๊มน้ำมัน มีคนบอกให้หนูรอตรงนี้ค่ะป้า"

"อย่าบอกนะว่าเป็นหนูเองที่จะมาขอเช่าเพื่อเปิดร้านกาแฟน่ะ"

"ใช่ค่ะป้า"

แล้วทั้งสองก็พูดคุยสอบถาม ซักถามถึงรายละเอียดในสัญญาเช่า และข้อตกลงต่าง ๆ อยู่ประมาณเกือบครึ่งชั่วโมงจึงแล้วเสร็จ

"หนูขอบคุณ คุณป้าอรมากเลยนะคะ"

พร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

"เดี๋ยวป้าจะรอชิมกาแฟร้านหนูนะ"

เมื่อป้าอรพูดจบฟองจันทร์ก็เดินออกมาจากห้องนั้น ถือสัญญาเช่าอย่างระมัดระวัง ยิ้มอย่างสดใส ค่าเช่าเดือนละ 2000 บาท มัดจำสามเดือน และเธอจะต้องขายให้ครบหกเดือนก่อนถึงจะเลิกขายได้ ซึ่งก็ไม่มีปัญหาสำหรับฟองจันทร์อยู่แล้ว ส่วนจะตกแต่งร้านในแบบใหนก็แล้วแต่คนเช่าแค่อย่าไปรบกวนร้านเช่าร้านอื่น ๆ ก็พอ ต้องปรึกษาเรลี่ในเรื่องออกแบบและตกแต่งร้านเพราะเรลี่มีความคิดสร้างสรรค์ และมีความสามารถในเรื่องนี้

เพราะมัวแต่ดีใจและมัวแต่ก้มมองสัญญาเช่าในมือ ก็เลยไม่ได้ระวัง เดินไปชนกับวัตถุอะไรบางอย่างเข้า ฟองจันทร์กระเด็นกระดอนจนเกือบล้ม ดีที่มีมือใหญ่เอื้อมมาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ได้ทัน พอทรงตัวได้ก็ลูบจมูกป้อย ๆ และก็พอรู้ว่าวัตถุที่เธอชนก็คือหน้าอกของคนที่คว้าข้อมือเธอเอาไว้นั่นเอง เพราะกลิ่นโคโลญจน์สำหรับผู้ชายยังติดจมูกเธออยู่เลย

"ขอบคุณ และ ขอโทษด้วยนะคะ พอดีฟองไม่ทันระวัง มัวแต่ดีใจอยู่"

พูดจบก็เดินเลี่ยงเขาออกมา ฟองจันทร์แอบใจสั่นเล็กน้อย เพราะไม่เคยได้ใกล้ชิดผู้ชายขนาดนี้มาก่อน และอีกอย่างก็คือเหมือนระหว่างเธอกับเขานั้นมันมีกระแสอะไรบางอย่างที่คอยดึงดูดกันอยู่ตลอดเวลา

เมื่อฟองจันทร์เดินลับตาไปแล้ว เพชรถึงได้เดินออกมาจากบริเวณนั้น กลิ่นหอมอ่อน ๆ ซึ่งเขาไม่แน่ใจว่าเป็นกลิ่นของน้ำหอมหรือว่ากลิ่นของน้ำยาปรับผ้านุ่มกันแน่ ยังตรึงอยู่ในจมูกของเขาอยู่เลย ตกลงเธอเป็นใครกันแน่นะผู้หญิงคนนี้ ในใจเขาร่ำร้องอยากรู้จักเธอ เฮ้อ..ถ้ามีวาสนาก็คงจะได้รู้จักกันแหละ เพชรคิดในใจและกระโดดขึ้นรถหกล้อดั๊มป์ เพื่อไปทำงานของเขาต่อ

ครอบครัวของเพชรย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้เมื่อสิบปีที่แล้ว ตอนนั้นเพรชเรียนจบวิศวะยานยนต์ได้ประมาณสามปี ประจวบกับพ่อของเขาต้องมาจากครอบครัวไปด้วยอุบัติเหตุ แม่จึงพาน้องสาว พี่สาวและตัวเขาย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ เพราะลุงพี่ชายของแม่บอกให้มาอยู่ด้วย ท่านไม่มีครอบครัวและท่านก็มีกิจการรับถมที่และมีรถแบล๊คโฮลอยู่หลายคันพร้อมทั้งธุรกิจปั๊มน้ำมันและร้านขายส่งสินค้า เพชรจึงมาช่วยท่านบริหารจนกิจการเจริญเติบโต งานที่เกี่ยวข้องกับการก่อสร้างถนนในจังหวัด ล้วนเป็นบริษัทของเพรชเป็นผู้รับเหมา เพราะการทำงานที่รวดเร็วและมีคุณภาพนั่นเอง และลุงของเขาก็มาจากไปเมื่อหกเดือนที่แล้ว กิจการทั้งหมดจึงตกเป็นของครอบครัวเพชรเพราะถือว่าเป็นทายาทโดยชอบธรรม เพชรมีพี่สาวหนึ่งคนตอนนี้อยู่กับสามีที่กรุงเทพ ฯ และมีน้องสาวหนึ่งคนเป็นหมอเปิดคลีนิคในตัวจังหวัด นี่จึงเป็นสาเหตุให้ป้าเอมอรเดินทางเข้ากรุงเทพ ฯ และไป ๆ มา ๆ ระหว่างบ้านกับตัวจังหวัดบ่อย ๆ

จึงไม่แปลกที่เพชรกับฟองจันทร์จะไม่รู้จักกัน แต่ทั้งสองจะรู้ไหมว่า..ในตอนนี้โชคชะตาและบุพเพกำลังเริ่มต้นทำงานแล้ว