บทที่ 1 ย้ายห้อง

บทที่ 1 ย้ายห้อง

เช้าวันจันทร์ที่ดวงอาทิตย์ทำงานหนักเกินหน้าที่ แสงแดดแผดเผาจนไอร้อนระเหยขึ้นจากพื้นคอนกรีต ภายในห้องพักครูที่ควรจะเย็นสบาย กลับมีเพียงสายลมเอื่อยเฉื่อยจากพัดลมเพดานที่หมุนวนอย่างเหนื่อยหน่าย ‘ต้นหอม’ ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าประตูไม้บานเก่า ใบหน้าขาวใสเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ ดวงตาเรียวรีทอดมองไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมาย

เขามักถูกตราหน้าว่าเป็นพวก ‘เย็นชา’ หรือไม่ก็ ‘หุ่นยนต์’ เพียงเพราะเขาไม่สันทัดในการปั้นแต่งรอยยิ้ม แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ท่าทีนิ่งสงบนั้น คือกลไกการป้องกันตัวเองของคนที่เก็บความรู้สึกเก่งจนกลายเป็นนิสัย

“ต้นหอม ครูมีเรื่องอยากจะวานเราหน่อย”

เสียงของครูประจำชั้นห้องเพชร ห้องที่รวมเหล่าหัวกะทิของโรงเรียน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเกรงใจ ทว่าแววตากลับจริงจังจนคนฟังรู้สึกได้

“ครับ?” ต้นหอมเลิกคิ้วเล็กน้อย เป็นปฏิกิริยาตอบรับเพียงอย่างเดียวที่แสดงออก

“ครูอยากให้เธอย้ายไปอยู่ห้องบ๊วย... ไปช่วยดึงเกรดเฉลี่ยเพื่อนๆ ที่นั่นให้ดีขึ้นหน่อยได้ไหม”

คำว่า ‘ห้องบ๊วย’ เปรียบเสมือนระเบิดลูกย่อมที่โยนลงมากลางวงสนทนา ภาพจำของห้องนั้นฉายชัดขึ้นในหัวทันที ห้องที่ถูกขนานนามว่าเป็น ‘เขตอันตราย’ เสียงตะโกนโหวกเหวกที่ดังลั่นทางเดิน ข่าวคราวเรื่องการใช้กำลังที่มีมาไม่เว้นแต่ละวัน และคะแนนสอบที่ตกต่ำจนน่าใจหาย

“ให้ผม... ย้ายไปอยู่ที่นั่นถาวรเลยเหรอครับ?”

“ใช่จ้ะ ครูอยากให้เธอเป็นต้นแบบให้พวกเขา ครูรู้ว่ามันเหนื่อยและอาจจะอึดอัดไปบ้าง แต่ครูเชื่อว่าพลังนิ่งๆ ของเธอจะกำราบพวกนั้นได้”

ต้นหอมนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง กลิ่นจางๆ ของกระดาษและหมึกพิมพ์ในห้องพักครูดูจะเข้มข้นขึ้นในความรู้สึก เขาไม่ได้กลัวความวุ่นวาย แต่เขากังวลเรื่องการปรับตัวในที่ที่ไม่ใช่ที่ของเขา ทว่าสุดท้าย ความใจอ่อนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ก็ทำให้เขาพยักหน้าตอบรับ

“ได้ครับ... ถ้ามันจะช่วยเพื่อนได้”ต้นหอมขานรับแผ่วเบาแต่หนักแน่นในความรู้สึก เขาไม่ได้ตอบเพื่อเอาใจครู แต่ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าความโดดเดี่ยวในห้องที่สมบูรณ์แบบอย่างห้องเพชร บางครั้งก็น่าอึดอัดไม่แพ้ความวุ่นวายที่เขากำลังจะไปเจอ

ช่วงสายของวันนั้นต้นหอมเดินถือสมุดและปากกาคู่ใจมุ่งหน้าไปยังอาคารท้ายโรงเรียน ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ เสียงตะโกนและเสียงหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตายก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ครูประจำวิชาที่กำลังยืนคุมชั้นเรียนถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมาเห็นผู้มาใหม่

“นักเรียน! เงียบปากกันเดี๋ยวนี้ วันนี้มีเพื่อนใหม่ย้ายมา”

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ สายตาหลายสิบคู่จับจ้องมาที่ร่างโปร่งในชุดนักเรียนรีดเรียบกริบ ทุกตารางนิ้วของต้นหอมดูผิดที่ผิดทางเมื่อเทียบกับสภาพห้องที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนบนโต๊ะและเศษกระดาษ

“นี่คือต้นหอม ย้ายมาจากห้องเพชร จะมาเป็นเพื่อนใหม่ของพวกเธอ”

“สวัสดีครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ” ต้นหอมยกมือไหว้พรร้อมคำทักทายตามมารยาท

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงดินสอเคาะโต๊ะเป็นจังหวะกวนประสาท และเสียงกระซิบกระซาบที่ฟังดูไม่เป็นมิตรนัก

“ไปนั่งตรงนู้นนะ... ที่ว่างข้างหน้าต่าง”

ต้นหอมกวาดสายตาไปตามนิ้วของครู และนั่นเองที่ทำให้เขาเห็น ‘เจ้าที่’ ของมุมห้อง ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนนอนฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม้ที่ดูโยกเยก เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยปลดกระดุมบนออกจนเห็นแผ่นอกรำไร กางเกงขาสั้นเหนือเข่าผิดระเบียบ และทรงผมสกินเฮดที่ดูดุดัน

เขาคือ ‘เตอร์’... หัวโจกที่ใครๆ ก็ต่างเกรงกลัว ข่าวลือเรื่องฝีเท้าในสนามบอลที่ดุดัน พอๆ กับหมัดหนักๆ ที่เคยซัดเด็กต่างสถาบันจนเข้าโรงพยาบาล

ต้นหอมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เดินไปหยุดข้างโต๊ะตัวนั้นแล้ววางกระเป๋าลงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าเสียงขยับเก้าอี้เพียงนิดกลับทำให้คนที่กำลังหลับลึกเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาคมกริบสีนิลมองสบมาอย่างไม่สบอารมณ์ คิ้วเข้มขมวดมุ่นราวกับถูกรบกวนวิมานส่วนตัว

“มานั่งทำไมตรงนี้” เสียงทุ้มต่ำและห้วนจัดถามขึ้น

“ที่ตรงนี้มันว่าง” ต้นหอมตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่ทำได้

เตอร์เลิกคิ้ว มองสำรวจคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่เหมือนสัตว์ป่าจ้องมองเหยื่อทำให้ต้นหอมลอบกลืนน้ำลาย แต่ยังคงรักษาท่าทีนิ่งเฉยเอาไว้

“เออ... อย่ามากวนก็พอ” พูดจบเจ้าตัวก็ฟุบหน้าลงไปตามเดิม ทิ้งให้ต้นหอมนั่งลงท่ามกลางความตึงเครียดที่เริ่มจางลงเพียงเบาบาง เขาค่อยๆ จัดแจงวางสมุดและปากกาลงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมจางๆ จากน้ำยาปรับผ้านุ่มของคนข้างกายลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ดูขัดกับลุคดุดันของเจ้าตัวอย่างประหลาด

ต้นหอมพยายามจดจ่ออยู่กับบทเรียน แต่ดูเหมือนสมาธิของเขาจะถูกรบกวนด้วยจังหวะการหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของคนที่นอนอยู่ข้างๆ ตลอดทั้งคาบเช้า

เวลาพักเที่ยงมาถึงพร้อมความวุ่นวายที่ทวีคูณ เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนภาคเช้าเหมือนเสียงสัญญาณปล่อยสัตว์ป่าออกจากกรง เพื่อนส่วนใหญ่รีบเฮโลกันออกจากห้องเพื่อไปจับจองที่นั่งในโรงอาหาร ต้นหอมยังคงนั่งนิ่ง เขาเลือกที่จะรอให้คนซาลงก่อนเพื่อหลีกเลี่ยงการเบียดเสียด

ขณะที่เขากำลังก้มเก็บเครื่องเขียนใส่กระเป๋า ทันใดนั้นเสียงหัวเราะเยาะแกมแซวจากกลุ่มเด็กหลังห้องที่ยังไม่ยอมออกไปไหนก็ดังขึ้นข้ามหัวเขาไป

“เฮ้ย! ดูดิ เด็กเนิร์ดมานั่งข้างเสือ ระวังโดนเสือคาบไปกินนะเว้ย” หนึ่งในนั้นตะโกนขึ้นพร้อมเสียงตบโต๊ะดังปัง เรียกเสียงฮาครืนจากพรรคพวก

“หรือไม่ก็โดนเก็บค่าเช่าที่ด้วยตีน ฮ่าๆๆ” อีกคนสำลักเสียงหัวเราะพลางถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างยียวน สายตาจ้องเขม็งมาที่แผ่นหลังของต้นหอมอย่างท้าทาย

ต้นหอมทำเป็นหูทวนลม เขาชินกับการถูกเสียดสี แต่ขณะที่กำลังจะเดินพ้นประตูห้อง ร่างของเด็กชายตัวสูงกลุ่มหนึ่งจากห้องอื่นก็เดินมาขวางทางไว้ สีหน้าท่าทางคุกคามอย่างเห็นได้ชัด

“เฮ้ นายชื่ออะไรนะ... ต้นหอมเหรอ? ชื่อน่ากินดีนี่หว่า พอดีพวกเราลืมเอาตังค์มาโรงเรียน ขอยืมซักร้อยสองร้อยดิ” หัวโจกของกลุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดจนต้นหอมต้องผงะถอยหลัง มือหนึ่งของมันแกล้งทำเป็นปัดฝุ่นที่ไหล่เขาอย่างถือวิสาสะ พร้อมรอยยิ้มแสยะที่ดูไม่น่าไว้วางใจ

“ขอโทษนะครับ ผมไม่ให้ยืม” ต้นหอมตอบกลับสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขากระชับสายกระเป๋าเป้แน่น เตรียมจะเอี้ยวตัวเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง

“ขัดใจพวกกูเหรอวะ!” น้ำเสียงตะคอกดังลั่นพร้อมกับมือหนาที่พุ่งเข้าขย้ำไหล่ของต้นหอมอย่างแรง แรงบีบนั้นมหาศาลจนเขาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด กระเป๋าเครื่องเขียนในมือแทบจะร่วงลงพื้น

“มึงมีปัญหาอะไรกับคนของกู?”เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยกระแสกดดันดังขึ้นจากเบื้องหลัง ทุกอย่างรอบตัวพลันเงียบสนิท ต้นหอมหันไปมอง เห็นเตอร์ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางเกียจคร้าน มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกมือหมุนลูกฟุตบอลเล่นไปมา แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเย็นเยียบจนคนมองต้องขนลุก

“ปะ...เปล่าครับพี่เตอร์ แค่หยอกเพื่อนใหม่เล่นเฉยๆ” พวกนั้นรีบปล่อยมือและถอยกรูดออกไปทันที

เตอร์เหลือบสายตามามองต้นหอม แววตาที่เคยดุดันดูอ่อนแสงลงเพียงชั่วครู่จนสังเกตไม่ออก

“ไปซื้อข้าวได้แล้ว”เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินนำออกไป ทิ้งให้ต้นหอมยืนนิ่งอยู่กับที่ ความรู้สึกร้อนวูบวาบแผ่ซ่านไปทั่วอกซ้าย หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มทำงานผิดเพี้ยนไปชั่วขณะ

‘คนของกู’... คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูต้นหอมไม่รู้ว่ามันคือความตกใจหรือความรู้สึกแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยสัมผัส แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า ห้องบ๊วยที่แสนวุ่นวายนี้... อาจจะมีกลิ่นบางอย่างที่ดึงดูดใจมากกว่าที่เขาคิด