บทที่ 61

            หลังจากตรวจร่างกายเสร็จก็ถึงเวลาของการแจกขนม นม และของเล่นให้แก่เด็กทุกคน เด็กเหล่านั้นต่างก็เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเพื่อรอรับของแจก บ่งบอกได้ว่าพวกเขาได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี ใบหน้าของทุกคนมีรอยยิ้มถูกใจกับของแจกที่ได้รับ แม้ว่าของที่พวกเขาได้รับจะไม่ใช่ของเล่นที่หรูหราราคาแพง แต่ก็ทำให้พวกเขามีความสุขอย่างเห็นได้ชัด

            การกระทำของอติรุจสอนให้ทรรศิกาได้เรียนรู้ว่าการเป็นผู้ให้มันสุขใจเช่นนี้เอง กว่าจะกลับออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนั้นก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายสอง เขาขับรถพาเธอแวะทานอาหารกลางวันก่อนจะพาไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ภายในชุมชนแออัด

            ทรรศิกาไม่อยากที่จะเดินเฉียดกายเข้ามาในแหล่งเสื่อมโทรมเหล่านี้ แต่เพราะคำว่าหน้าที่ทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น จำใจต้องเดินหอบของพะรุงพะรังตามเขาไปอย่างหลีกเลี่ยงมิได้ ในขณะที่กำลังจะเดินผ่านเด็กวัยรุ่นชายกลุ่มหนึ่ง เธอก็ได้ยินเสียงผิวปากและเสียงตะโกนถามอย่างคึกคะนอง

            “จะรีบเดินไปไหนจ๊ะคนสวย” จากนั้นพวกมันก็ประสานเสียงหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน

            เด็กหนุ่มสองคนละจากที่นั่งและเดินตรงมายืนดักหน้าเธอ ทรรศิกาพยายามเดินเลี่ยงไปอีกทางเพราะไม่อยากมีเรื่อง แต่ก็ถูกพวกมันยืนขวางทางไว้

            “หลีกไป! อย่ามาเกะกะระรานแถวนี้”

            “ปากดีซะด้วย แบบนี้คงต้องสั่งสอนกันหน่อย”

            เด็กหนุ่มที่เหลือเดินโอบกระชับวงล้อมเข้ามา ทำให้ทรรศิกาตกอยู่ท่ามกลางวัยรุ่นกลุ่มนั้น ความกลัวเริ่มเข้ามาเกาะกุมหัวใจ เพราะไม่คุ้นชินกับการรับมือพวกกุ๊ยข้างถนนซึ่งเป็นคนละระดับกับเธอ

            “เราจะสั่งสอนยังไงดีลูกพี่” หนึ่งในกลุ่มเอ่ยถาม

            “ใจเย็นก่อนโว้ยพวกเรา เดี๋ยวเธอจะตกใจกลัว” หัวโจกตะโกนบอกพวกพ้องก่อนจะหันไปพูดกับทรรศิกา

            “จะไปไหนหรือจ๊ะ ต้องการให้พวกพี่เดินไปเป็นเพื่อนไหม”

            แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นรอง อีกทั้งยังมีความกลัวเป็นทุนเดิม แต่คนอย่างทรรศิกามีหรือที่จะยอมให้ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืน ซึ่งดูเหมือนพวกกุ๊ยข้างถนนมาแทะโลมเธอเล่นง่าย ๆ

            “ไม่จำเป็น เพราะฉันมีบอดี้การ์ดส่วนตัวมาคอยอารักขาอยู่แล้ว เขาอยู่โน่น ข้องใจอะไรก็ไปคุยกับเขาได้” เธอพูดพร้อมกับชี้มือไปที่อติรุจที่เดินนำหน้าเธอไประยะหนึ่ง

            “มีผัวแล้วก็ไม่บอก” หนึ่งในกลุ่มนั้นเอ่ยด้วยความผิดหวัง

            “นั่นสิ นึกว่ายังโสดซิง ๆ ที่ไหนได้ผัวตามมาคุมซะงั้น”

            อติรุจหันกลับมาเห็นทรรศิกาตกอยู่ในวงล้อมของเด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง ทำให้เขารีบเดินย้อนกลับมาเอ่ยถาม

            “เกิดอะไรขึ้นหรือเทย่า”

            “ก็เด็กแว้นกลุ่มนี้สิคะไม่รู้มาจากไหน จู่ ๆ ก็มายืนดักหน้าดักหลังไม่ยอมให้ฉันไป ดีนะที่คุณเดินย้อนกลับมา”

            “มีปัญหาอะไรหรืออ๊อด” อติรุจเอ่ยถามอย่างคนคุ้นเคย เมื่อหันไปเห็นหน้าตาของเด็กวัยรุ่นกลุ่มนั้น

            “เปล่าครับ พวกผมแค่ทักทายเธอเท่านั้น”

            “ทักทายหรือแทะโลมกันแน่”

            “เทย่า!” เขาเรียกชื่อเธอคล้ายจะเตือนสติให้เธอระงับอารมณ์

            “ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง พวกเราไม่รู้ว่าคุณมากับพี่รุจก็เลยแซวเล่น หวังว่าคงไม่โกรธ”

            “ทีหลังก่อนจะทำอะไรก็หัดดูตาม้าตาเรือซะบ้าง ไม่ใช่ปากพล่อยพูดจาคึกคะนองแซวคนเขาไปทั่ว การกระทำแบบนี้มันสร้างความรำคาญให้กับผู้อื่น” ทรรศิกาถือโอกาสสั่งสอนเด็กวัยรุ่นกลุ่มนั้นไปในตัว

            เด็กหนุ่มกลุ่มดังกล่าวยิ้มยั่วยวนกวนประสาทเธอ

            “พี่รุจกำลังไปไหนหรือครับ”

            “ว่าจะไปที่บ้านครูอี๊ด จะเอาขนมไปแจกเด็ก ๆ ที่นั่น”

            “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพวกผมช่วยถือของไปส่งให้” อ๊อดเอ่ยด้วยความมีน้ำใจก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง

            “เฮ้ย! พวกเรามัวยืนชักช้าอยู่ทำไมวะ มาช่วยถือของพวกนี้ไปที่บ้านครูอี๊ดสิวะ”

            “ได้เลยลูกพี่”

            จากนั้นก็เข้ามาดึงของในมือทรรศิกาและของจากมืออติรุจไปถือก่อนจะเดินนำหน้าไปที่บ้านครูอี๊ด ระหว่างเดินตรงไปยังบ้านครูอี๊ดเด็กหนุ่มพวกนั้นก็ซุบซิบกัน

            “ผู้หญิงคนที่มากับพี่รุจเป็นใครน่ะลูกพี่ ใช่แฟนของพี่รุจหรือเปล่า”

            “ก็น่าจะใช่” อ๊อดตอบตามความคิดของตนเอง

            เมื่อไปถึงที่นั่นครูอี๊ดหญิงร่างท้วมวัยกลางคนก็รีบเดินออกมาทักทายอติรุจอย่างนอบน้อม พร้อมกับเชื้อเชิญให้เขาเข้าไปด้านใน อติรุจแนะนำให้ทรรศิการู้จักกับครูอี๊ดซึ่งเป็นคนดูแลเด็กกำพร้ากว่าสามสิบคนในที่นี้ เขาแจกขนม และของเล่น รวมถึงอุปกรณ์การเรียนให้แก่พวกเด็ก ๆ

            ในขณะที่เด็ก ๆ กำลังชื่นชมกับของที่ได้รับ อติรุจได้หันมาสนทนากับครูอี๊ดถึงของที่ยังขาดแคลน โดยมีทรรศิการ่วมวงสนทนาอยู่ด้วย

            “ยังขาดอะไรอีกบ้างไหมครับครู บอกได้เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจ คราวหน้าผมจะได้จัดเตรียมมาให้”

            “นมสำหรับเด็กเล็กและก็ยาบางตัวค่ะ ช่วงนี้เข้าสู่หน้าฝนเด็ก ๆ ไม่สบายกันบ่อย”

            “ผมได้จัดเตรียมยาและของใช้จำเป็นมาให้บ้างแล้วครับ ส่วนเรื่องนมของเด็ก ๆ คราวหน้าผมจะเตรียมมาเพิ่มให้ครับ หรือถ้าเด็กคนไหนป่วยครูอี๊ดก็พาไปรักษาที่คลินิกของผมได้เลยนะครับ”

            “ขอบคุณหมอรุจมากเลยนะคะ ถ้าไม่ได้หมอรุจที่นี่คงแย่”

            “นอกจากครูแล้วใครเป็นคนดูแลและจัดเตรียมอาหารให้เด็ก ๆ คะ” ทรรศิกาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

            “ดิฉันนี่แหละค่ะที่เป็นคนคอยจัดเตรียมทุกอย่างให้เด็ก ๆ พวกนี้ เด็กที่โตหน่อยก็จะมาช่วยดูแลน้องที่ยังเล็กและก็ช่วยทำงานบ้าน ก็เลยพอจะแบ่งเบาภาระไปได้บ้าง”

            “ครูคนเดียวต้องดูแลเด็กเกือบสามสิบคนไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะคะ”

            “เด็กพวกนี้มีชีวิตที่น่าสงสารค่ะ ส่วนใหญ่จะถูกพ่อแม่ทิ้ง ดิฉันสงสารก็เลยเก็บมาเลี้ยง ดีกว่าปล่อยให้ไประหกระเหเร่ร่อนเป็นปัญหาของสังคม”