บทที่ 83

            ในเวลาเดียวกันนั้นเองภายในบริษัทสตาร์ไดมอนด์ก็ได้มีการประชุม เพื่อทำการตัดสินว่าผลงานของใครจะได้รับรางวัลจากสตาร์ไดมอนด์

            ในโปรเจกต์การเฟ้นหาจิวเวลรี่ดีไซเนอร์รุ่นใหม่ไฟแรงที่ทางบริษัทได้จัดทำขึ้น ซึ่งคุณหญิงทิพย์มณีได้สละเวลามาเป็นประธานที่ประชุมในครั้งนี้ด้วย

            แม้จะมีคนส่งผลงานเข้ามามากมาย แต่ผลงานที่มีความโดดเด่นเข้าตากรรมการนั้นมีเพียงไม่กี่ชิ้น ทำให้การตัดสินในครั้งนี้เป็นไปด้วยความรวดเร็ว หลังจากที่ทำการโหวตลงคะแนนก็ได้ผู้ชนะเลิศและรองทั้งสองอันดับ ผลงานของพวกเขาจะถูกนำมาจะทำเป็นเครื่องประดับรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น

            ผู้ชนะการประกวดทั้งสามอันดับและผลงานของพวกเขาจะได้รับเปิดตัวเป็นครั้งแรกในงานฉลองที่บริษัทสตาร์ไดมอนด์ก่อตั้งมาได้ครบครึ่งศตวรรษ ซึ่งจะถูกจัดขึ้นในอีกสองเดือนข้างหน้านี้

            “นอกจากผลงานที่ได้รับรางวัลทั้งสามชิ้นนี้แล้ว ยังมีผลงานชิ้นอื่นที่น่าสนใจอีกบ้างหรือเปล่า” คุณหญิงทิพย์มณีเอ่ยถามโดยไม่เฉพาะเจาะจงว่าถามใคร

            “มีผลงานปริศนาอยู่ชิ้นหนึ่งค่ะที่มีความสวยงามสะดุดตาจนมิอาจมองข้าม แต่เราไม่ทราบว่าผลงานชิ้นนี้เป็นฝีมือการออกแบบของใคร เพราะเขาไม่ได้ยื่นใบสมัครเข้ามา มีเพียงเบอร์โทรศัพท์เขียนไว้ที่หน้าซอง จากการสอบถามทำให้ทราบว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งวานให้พนักงานทำความสะอาดของบริษัทเรา นำซองดังกล่าวมาวางที่โต๊ะของอาร์ต”

            หัวหน้าฝ่ายออกแบบชี้แจงให้ที่ประชุมทราบก่อนจะนำผลงานชิ้นนั้นขึ้นจอมอนิเตอร์

            “นี่คือผลงานที่อาร์ตเอ่ยถึงค่ะ เขาให้ชื่อผลงานชิ้นนี้ว่าหน้ากากเพชร ซึ่งมีทั้งของผู้หญิงและของผู้ชาย”

            ผลงานดังกล่าวเรียกเสียงฮือฮาในที่ประชุม เพราะมันเป็นหน้ากากเพชรที่ความสวยงามโดดเด่นสะดุดตา แต่ที่ไม่ได้รับการพิจารณาให้เป็นหนึ่งในผู้ชนะในครั้งนี้ เพราะเจ้าของผลงานไม่ได้ทำตามเงื่อนไขที่ทางสตาร์ไดมอนด์กำหนดไว้

            “สวย โดดเด่น และสะดุดตา” คุณหญิงเอ่ยชมจากใจ และรู้สึกชื่นชอบผลงานชิ้นนี้ตั้งแต่แรกเห็น

            “อาร์ตรู้ไหมว่าใครเป็นคนออกแบบงานชิ้นนี้”

            “ยังไม่ทราบค่ะ ก่อนหน้านี้อาร์ตเคยโทร.ไปยังเบอร์โทรที่เขาเขียนไว้หน้าซองถึงสองครั้ง แต่ไม่มีคนรับสายและก็ไม่ได้รับการติดต่อกลับมา อาร์ตก็เลยยังไม่ทราบว่าเป็นผลงานของใคร ที่อาร์ตเอาผลงานชิ้นนี้มานำเสนอในที่ประชุมเพราะอาร์ตเห็นว่าการออกแบบของเขาโดดเด่น และคิดว่าเราน่าจะจับตามองดีไซเนอร์คนนี้ค่ะ”

            “ทุกคนมีความเห็นยังไงกับผลงานชิ้นนี้” คุณหญิงทิพย์มณีเอ่ยถามความเห็นในที่ประชุม

            พวกเขาต่างก็ลงมติเป็นเอกฉันท์ว่าชื่นชอบผลงานการออกแบบของบุคคลปริศนานี้ และมีความเห็นว่าน่าจะจัดทำหน้ากากเพชรทั้งสองชิ้นนี้มาโชว์ในงานฉลองครบรอบห้าสิบปีของบริษัท และต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าน่าเสียดายที่เจ้าของผลงานไม่ได้ทำตามกติกาของบริษัท

            มิเช่นนั้นเขาก็อาจจะได้รับรางวัลชนะเลิศในการประกวดครั้งนี้ มีคนเสนอว่าควรเพิ่มรางวัลชมเชยให้กับเจ้าของผลงานชิ้นนี้ ซึ่งคุณหญิงเองก็เห็นด้วย

            “อาร์ตบอกเบอร์โทรของเขามาซิ”

            คุณหญิงทิพย์มณีกดเบอร์ตามที่ลูกน้องบอก แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าเบอร์ดังกล่าวเป็นเบอร์มือถือของนับดาว ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทหลานสาวของตนเอง เมื่อเหลือบมองนาฬิกาก็เข้าใจทันทีว่าทำไมปลายสายถึงไม่รับโทรศัพท์ เพราะเป็นช่วงเวลาที่กำลังสอนหนังสือจึงไม่สะดวกที่จะรับสาย

            “ไม่รับสาย เอาเป็นว่าฉันจะเป็นคนติดต่อเจ้าของผลงานชิ้นนี้เอง ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เลิกประชุมได้”

            เมื่อออกจากห้องประชุมคุณหญิงก็เดินไปที่ห้องทำงานส่วนตัว เพื่อเซ็นเอกสารตามที่เลขาได้จัดเตรียมไว้ให้ ก่อนจะโทรศัพท์กลับไปหานับดาวอีกครั้งในช่วงเที่ยงวัน คราวนี้อีกฝ่ายรับสาย

            “ดาวนี่ย่าเองนะ ดาวพอจะมีเวลามาพบย่าที่บริษัทไหม”

            “เดี๋ยวนี้เลยหรือเปล่าคะ”

            “ถ้าดาวสะดวกนะลูก ย่ามีเรื่องอยากจะคุยกับดาว”

            แม้จะรู้สึกแปลกใจว่าคุณหญิงย่าของเพื่อนรักอยากจะคุยอะไรกับตนเอง แต่ก็ยอมรับปากว่าจะไปพบท่านตามที่ท่านต้องการ โชคดีที่ช่วงบ่ายเธอไม่ต้องเข้าสอนก็เลยสามารถลางานไปได้

            “ได้ค่ะ ดาวไม่มีตารางที่จะต้องเข้าสอนช่วงบ่ายพอดี ดาวจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

            “ย่าจะรอ มาถึงก็ขึ้นมาที่ห้องทำงานของย่าได้เลยนะ”

            “ค่ะคุณย่า” หลังจากวางสายนับดาวก็รีบเดินทางไปที่บริษัทสตาร์ไดมอนด์ทันที