(10)ดูถูก

ดูถูก

หลังจากเทมโปพูดจบก็ไม่มีใครแสดงความคิดเห็นอะไรออกมา ดูแล้วพ่อกับแม่ฉันคงไม่ได้อยากจะไปนั่นแหละ พอทานมื้อเช้าเรียบร้อย พวกเราก็ออกมาจากโรงแรมเพื่อไปนั่งเล่นรับลมริมหาด ระหว่างทางก็ได้เจอกับภิสิงห์ที่กำลังเดินมาพอดี

"สวัสดีครับ"เขายกมือไหว้ทักทายพ่อแม่ก่อนที่จะหันมายิ้มให้ฉัน ในขณะที่เทมโปยืนมองเขาด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

"สวัสดีจ๊ะ"แม่ตอบกลับแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ

"เอ่อ..เรื่องที่ผม..."

"พวกเราไม่ไป"เป็นเทมโปที่แทรกพูดขึ้น

"ยัยแกนอยากไปหรือเปล่าล่ะ"พ่อหันมาถามฉัน โดยไม่ได้สนใจคำพูดของเทมโป

"เอ่อ..."

"ถ้าอยากไปก็ไปเถอะ พ่อกับแม่แก่แล้วไม่ชอบนั่งเรือเวียนหัว"แม่พูดเสริมขึ้น ระหว่างที่พ่อแม่พูดเทมโปก็จ้องมาที่ฉันด้วยสายตาคมกริบแฝงดุดัน

"ไปกับพี่นะ..พี่อยากให้แกนไปด้วย"นั่นเป็นภิสิงห์พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"ไม่ต้องไปนะ"ทุกคนหันขวับไปที่คนพูด

"มันอันตรายผมเป็นห่วงออร์แกนน่ะครับ"เขาหันไปพูดกับพ่อแม่

"ถ้าเป็นห่วงคุณก็ไปด้วยกันสิครับ"เทมโปหันไปที่ภิสิงห์ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

"ทำไมผมต้องไป"

"ถ้าคุณไม่ไปก็อย่ามาห้ามออร์แกนเลย...."พูดจบก็หันไปที่พ่อกับแม่ฉัน

"...ผมสัญญาว่าจะดูแลออร์แกนเป็นอย่างดีครับ"

"ว่าไงยัยแกนจะไปกับพี่เขาไหม"ใจจริงฉันเองก็อยากไปนะ อีกอย่างนาน ๆ จะมาเที่ยวสักทีก็อยากเที่ยวให้สนุกแต่ทว่า..สายตาคมกริบก็จ้องฉันอย่างกดดัน

"แกนอยากไปค่ะ"สุดท้ายแล้วฉันก็ทำความต้องการของตัวเอง เรื่องอื่นค่อยว่ากัน พอพูดจบภิสิงห์ก็คลี่ยิ้มอย่างดีใจ

"อืม..."พ่อขานรับก่อนจะหันไปพูดกับภิสิงห์

"...ฝากดูแลออร์แกนด้วยนะภิสิงห์"

"ครับ"

"จะไปกับเขาไหมเทมโป"แม่หันไปพูดกับชายหนุ่มที่จ้องฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจ พอได้ยินแม่ฉันเอ่ยถามเขาจึงรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"ผมต้องไปดูแลเพื่อน..ในเมื่อออร์แกนอยากจะไป"เขากัดฟันพูดเสียงเข้ม

"ยังไงก็ช่วยดูออร์แกนด้วยล่ะกัน"

"ครับ"

จากนั่นภิสิงห์ก็พาฉันกับเทมโปไปที่เรือสปีดโบ๊ตที่เขาเช่าไว้ก่อนหน้า ระหว่างทางเทมโปเดินมาข้าง ๆ แล้วกระชิบบอกฉันว่า

"ยังไม่เข็ดสินะ"ฉันไม่สนใจคำพูดเขารีบก้าวขาเดินไปหาภิสิงห์ทันที พอมาถึงเรือสปีดโบ๊ต

"แกนมา พี่ใส่เสื้อชูชีพให้"ภิสิงห์เดินมาพร้อมกับถือเสื้อชูชีพสีส้ม

"เป็นง่อยหรือไงถึงใส่เองไม่ได้"นั่นเป็นเสียงของเทมโปที่กำลังเดินขึ้นมาบนเรือ

"ไม่เป็นไรหรอกผมเต็มใจใส่ให้แกนเอง"ภิสิงห์พูดขึ้นแล้วจัดการใส่เสื้อชูชีพให้ฉัน เทมโปหันมามองฉันตาเขม็งก่อนจะเดินไปนั่ง

"แล้วคุณไม่ใส่เหรอ"หลังจากใส่เสื้อชูชีพให้ฉันเรียบร้อยแล้ว ภิสิงห็หันไปเอ่ยถามเทมโปที่นั่งไขว้ห้างกระติกเท้า

"ไม่จำเป็น"ชายหนุ่มมาตอบกลับก่อนจะหันหน้ามองออกไปที่ทัองทะเล

"ป้องกันไว้ก็ดีนะครับ"

"ก็บอกแล้วไงว่าไม่จำเป็น วุ่นวาย!"เขาตวาดใส่อย่างไม่มีมารยาททั้ง ๆ ที่ภิสิงห์มีอายุมากกว่า

"เหอะ"ภิสิงห์กลั้วหัวเราะเบา ๆ โดยไม่ได้ใส่ใจชายหนุ่มก่อนจะหันมาที่ฉัน

"ไปนั่งกับพี่ข้างหน้าไหม"

"...."ฉันขมวดคิ้วจ้องเขาด้วยความสงสัยว่าทำไมต้องไปนั่งด้านหน้านั่งมันสำหรับคนขับไม่ใช่เหรอ

"พี่เป็นคนขับเรือเองน่ะ"

"อ๋อ"ฉันเข้าใจแล้วก็ผงกหัวรับ

"งั้นเราไปกัน"เราสองคนเดินไปที่หัวเรือโดยผ่านเทมโปที่นั่งอยู่

"แน่ใจนะว่าจะขับเอง..."เขาลุกขึ้นยืนขวางเราสองคน

"....ฉันไม่อยากเอาชีวิตมาเสี่ยงกับคนอย่างนายให้คนที่เขาเป็นมืออาชีพขับเถอะ"พูดจบก็เบือนหน้าไปลอบหายใจอย่างไม่สบอารมณ์

"ผมเรียนขับเรือมาสามปี และอีกอย่างตอนที่ผมอยู่เมืองนอกก็ขับออกจะบ่อย"

"ฉันไม่อยากรู้"เทมโปสวนกลับทันที

"ไม่ต้องห่วงหรอกครับผมไม่พาคุณไปตายหรอก"พูดจบภิสิงห์ก็คว้ามือฉันเดินมาที่หัวเรือ

"ไอ้เวรนี่!"ฉันได้ยินเสียงสบถของเทมโปเบา ๆ ถึงกับต้องถอนหายใจอย่างเอือมระอา

ภิสิงห์ขับเรือออกมาจากฝั่ง โดยมีพนักงานขับรถนั่งอยู่ไม่ไกลเพื่อรอสแตนบาย

"วันนี้โชคดีที่อากาศดีไม่มีพายุ"ภิสิงห์พูดขึ้นในขณะที่กำลังขับเรืออยู่

"ใช่ค่ะ"ฉันหันไปยิ้มหวานให้แล้วมองไปที่ท้องทะเลสีครามสวยงามมาก ดูแล้วเพลินตาเพลินใจดี

"แกนชอบทะเล?"

"ใช่ค่ะแกนชอบทะเล..ตอนเด็ก ๆ แกนอยากจะมีบ้านติดทะเลด้วย คิกคิก"พูดจบฉันก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

"พี่มีบ้านติดทะเลที่ภาคใต้"

"จริงเหรอคะ"ภิสิงห์คลี่ยิ้มแล้วผงกหัวรับ

"ดีจัง"

"อยากไปไหม?..."ฉันหันขวับไปที่คนถาม

"...ถ้าอยากไปพี่จะพาไป"

"จะไปไหนกัน"จู่ ๆ ก็มีเสียงแทรกเข้ามาทำใหเฉันกับภิสิงห์หยุดการสนทนาแล้วหันไปที่เจ้าของเสียง

"เทมโป"ฉันพึมพำเบา ๆ

"ฉันหิว...ไปหาอะไรให้กินหน่อย"เทมโปพูดด้วยสีหน้าเรียบ

"ในเรือมีของว่างหยิบทานได้เลยครับ"สิ้นเสียง เทมโปก็หันไปมองที่ภิสิงห์

"ฉันจะให้ออร์แกนหยิบให้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูหงุดหงิด

"แล้วคุณหยิบทานเองไม่ได้?"

"ไอ้เวรนี่..."เทมโปสบถออกมาก่อนที่จะก้าวขาเดินไปที่ภิสิงห์ด้วยสีหน้าเอาเรื่อง ฉันเห็นแบบนั้นก็รีบลุกขึ้นแล้วขวางหน้าไว้ทันที

"หยุดนะเทมโป...แกนจะไปหยิบให้"ฉันคว้าแขนแกร่งดึงเขาออกมาแล้วหันไปพูดกับภิสิงห์

"เดี๋ยวแกนมานะคะ"ภิสิงห์พ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ก่อนจะตอบกลับสั้น ๆ

"ครับ"จากนั่นฉันก็ดึงแขนเทมโปมายังท้ายเรือ

"เทมโปรอตรงนี้นะ แกนจะไปจัดเตรียมของว่างมาให้"

"อืม"เขาตอบกลับ ๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์

ฉันเดินเข้ามารีบจัดเตรียมของว่างให้กับเทมโปทันที ทำไปก็ลอบหายใจไป เมื่อไหร่นะฉันจะได้หลุดพ้นจากเขาสักทีพอเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยก็ยกมาเสิร์ฟให้กับชายหนุ่มผมสีทองที่นั่งรออยู่ท้ายเรือ แล้วยื่นถาดอาหารให้เขา

"รับไปสิ"เทมโปมัวแต่จ้องหน้าฉันไม่รับถาดอาหารไปสักที

"เธอจะไปไหน..."เขาเลิกคิ้วแล้วเอ่ยถาม

"...จะไปหามัน"

"ก็แกน.."ยังพูดไม่จบประโยคชายหนุ่มผมสีทองก็แทรกพูดขึ้น

"อย่ามาทำตัวร่านต่อหน้าฉัน"

"เทมโป!"ฉันตวาดใส่ด้วยความโกรธที่ว่าฉันร่าน

"ทำไม..หรือไม่จริง?"เขาพูดขึ้นพร้อมกับทำสีหน้ายียวน

"จะดูถูกกันเกินไปแล้วนะ"ฉันกัดฟันเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งเพราะรู้สึกโกรธ

"ฉันดูถูกเธอตรงไหน..เห็น ๆ กันอยู่ว่าเธออยากจะนอนแบให้ไอ้เวรนั่นเอาจนตัวสั่น"

"...."ฉันจ้องหน้าชายหนุ่มพร้อมกับกำถาดอาหารไว้แน่น

"ในเมื่อเธอยังเรียนไม่จบก็ต้องให้ฉันเอาได้แค่คนเดียว.จำไว้!"สิ้นเสียงเทมโปก็หยิบแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมายกดื่มก่อนที่จะวางลง

"แล้วก็ห้ามยุ่งกับมัน ไม่งั้นเธอไม่มีที่ฝึกงานแน่"พูดจบก็หยิบครัวซองขึ้นมากัดกิน

สุดท้ายฉันก็โดนบังคับให้นั่งกับเทมโปที่ท้ายเรือโดยไม่เต็มใจ พอเรือจอด ภิสิงห์ก็เดินมาหาฉันที่ท้ายเรือ

"พี่จองร้านอาหารแล้วเราไปทานมื้อกลางวันที่นั่นกัน"

"ค่ะ"ฉันขานรับแล้วลุกขึ้นแต่ทว่าชายหนุ่มผมสีทองยังคงนั่งอยู่

"คุณไม่ลงเหรอครับ"ภิสิงห์จึงเอ่ยถาม

"ชิว์!"เทมโปแสดงอาการหงุดหงิดก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วลงจากเรือนำหน้าฉันกับภิสิงห์

"ทำไมไม่ไปนั่งกับพี่ล่ะ"ภิสิงห์พูดขึ้น

"เอ่อ..."ฉันก็ไม่รู้จะตอบกลับไปยังไง ตอนนี้เทมโปเปรียบดั่งเจ้าชีวิตฉันไปแล้ว

"เพราะเทมโป?"ฉันส่ายหน้าช้า ๆ

"จะลงกันมาได้หรือยัง"เป็นเสียงของเทมโปที่ตะโกนขึ้นมา

"ไปเถอะ"ภิสิงห์จึงไม่ได้ถามอะไรลง เขาพาฉันลงเรือแล้วไปที่ร้านอาหาร

ระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟ

"กินข้าวเสร็จเราไปดำน้ำดูปะการังกัน"

"ค่ะ"ฉันตอบกลับด้วยความดีใจเพราะชอบการดำน้ำดูปะการังมาก

"ฉันไม่ไปนะ"

"งั้นผมไปกับแกนสองคนก็ได้"พอเทมโปพูดจบ ภิสิงห์ก็สวนขึ้นทันที แต่เทมโปไม่สนใจเขาหันมาที่ฉัน

"เธอต้องอยู่กับฉัน"

"แต่แกนอยากไปดำน้ำ..."

"แล้วฉันจะอยู่กับใคร"เทมโปแทรกพูดขึ้น

"ทำไมต้องบังคับให้แกนอยู่กับคุณด้วยในเมื่อแกนอยากจะดำน้ำดูปะการัง"

"อย่าเสือก!"

"เทมโป.."ฉันรีบเอ่ยปรามเขาทันที ก่อนจะหันไปที่ภิสิงห์

"...แกนขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะ"

"ทำไมต้องไปขอโทษมัน"

"ผมว่าคุณพูดเกินไปแล้วนะ"ภิสิงห์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสีหน้าดูไม่พอใจ

"เกินไปตรงไหน"

"ผมอายุมากกว่าคุณ..คุณควรจะให้เกียรติผมบ้าง"

"หึ"เทมโปแค่นหัวเราะในลำคอ

"ดูเหมือนคุณจะยังไม่โต"

"ไอ้..."

"หยุดเถอะ ตกลงแกนจะอยู่กับเทมโป...."ฉันรีบห้ามก่อนที่เรื่องมันจะเลยเถิดไปกว่านี้

"...พี่สิงห์ไปคนเดียวได้นะคะ"

"ถ้าแกนไม่ไปพี่ก็ไม่ไป"

"งั้นกลับ"