(9)ปราบพยศ2 nc++

ปราบพยศ2

"ทะ เทมโป"ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

หึ"เขาแค่นเสียงหัวเราะแล้วปาเสื้อที่ขาดทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะสอดมือเข้าไปที่ด้านหลังของฉัน

หยุดนะ!"ฉันพยายามขัดขืนแล้วตวาดใส่เขา

"เธออยากจะเก็บชั้นในไว้อยู่ไหม หึ้ม?"เทมโปเลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าอย่างผู้ชนะ

"..."ฉันสบตาเขานิ่งด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

"ถ้าอยากจะเก็บมันไว้ก็อย่าขัดขืน...ไม่งั้นฉันก็จะฉีกมันซะ"น้ำเสียงที่แข็งกร้าวและสีหน้าที่เอาเรื่องทำให้ฉันก็ชะงักแล้วปล่อยให้ชายบนร่างจัดการถอดเสื้อผ้าฉันออกมาอย่างง่ายดาย

จากนั้นร่างกายฉันก็เปลือยเปล่าอยู่บนโซฟาด้วยน้ำตาคลอเบ้า ฉันไม่สามารถสู้รบอะไรกับเขาได้เลยจริง ๆ

"อื้อออ"เทมโปใช้ลิ้นร้อนได้หยอกล้อที่ปลายยอดปทุมถันฉันอย่างมูมมามและรุนแรงจนฉันรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ

"เทมโปเบา ๆ หน่อย..."ยังพูดไม่จบประโยคเขาก็ชะงักแล้วช้อนตาจ้องขึ้นมามองฉันด้วยสายตาดุดัน

"ฉันกำลังจะทำให้เธอจำว่าถ้าพยศกับฉันแล้วจะต้องเจอกับอะไร"ชายหนุ่มร่างสูงผมสีทองหยัดกายขึ้นแล้วปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น ด้วยสายตาที่เล้าโลมเรือนร่างฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

"ออร์แกนเธอก็สวยดีนะ..น่าเสียดายที่ฉันมองเธอเป็นได้แค่เพื่อน"พรึ่บ! เสียงเสื้อเชิ้ตที่เขาโยนลงไปที่พื้นหลังจากพูดจบ

ชายหนุ่มผมสีทองกระชากแขนฉันให้ลุกขึ้น แล้วออกคำสั่ง

"ถอดกางเกงให้ฉันหน่อย"เขายืนเต็มความสูงตรงหน้าแล้วคว้ามือฉันไปที่เข็มขัดของเขา และแน่นอนที่ฉันต้องทำตามคำสั่ง ฉันค่อย ๆ ปลดเข็มขัดออกก่อนจะปลดกระดุมกางเกงยีนส์ราคาแพงแล้วรูดซิบลง แท่งร้อนที่อยู่ภายในกางเกงในบ็อกเซอร์เริ่มขยายตัวจนเห็นได้ชัด

"ลูบมันหน่อยสิ"สิ้นเสียง มือบางของฉันก็ค่อย ๆ ลูบลำยักษ์ผ่านกางเกงในบ็อกเซอร์ทันที

"อ่า"เทมโปเงยหน้ามองเพดานแล้วคำรามออกมาเบา ๆ ผ่านตามไรฟัน ก่อนจะผลักฉันนอนราบลง แล้วถอดกางเกงตัวเองจนหมด จากนั้นก็ขึ้นคร่อมขึ้นมาร่างฉันที่ท่อนบน

"โม้กให้หน่อย"เขาจับท่อนเอ็นที่มีขนาดใหญ่เกินมาตรฐานจ่อมาที่ปากฉัน

"ทำให้มันแตก..แล้วฉันจะเบามือกับเธอ"พูดจบก็ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ฉันคว้าท่อนเอ็นลำยักษ์ที่กำไม่มิดเข้ามาในปากแล้วรูดเข้ารูดออกช้า ๆ ก่อนจะใช้ลิ้นตวัด ดูด เลียที่ปลายหัวหยัก วน ๆ ไป

"ซี๊ดดดด เธอยังเก่งเหมือนเดิมอ่าส์..."ฉันใช้ครอบลำยักษ์แล้วปรนเปรอเขาอย่างพึงพอใจ และไม่นาน...

"อ๊ากกกก ออร์แกนนน"น้ำคาวสีขาวขุ่นก็พ่นเข้ามาในปากฉันจนทะลักออกมา ฉันจำใจต้องกลืนมันลงคอเหมือนกับทุก ๆ ครั้ง

เทมโปยกยิ้มอย่างพึงพอพอใจก่อนจะลงจากโซฟาแล้วคว้าแขนฉันให้ลงตาม

"จะทำอะไร"ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเมื่อชายร่างสูงผลักฉันให้หันหน้าเข้ากำแพงซึ่งห้องข้าง ๆ นั่นเป็นห้องที่พ่อแม่พักอยู่

"เทมโป!"ฉันตวาดใส่เขาเบา ๆ อย่างไม่พอใจ แต่เทมโปทำไม่สนใจหยิบถุงยางอนามัยที่อยู่ในกางเกงยีนส์ราคาแพงออกมาแล้วฉีกมันด้วยปากก่อนจะสวมใส่ท่อนเอ็นของตัวเอง

"ไปทำที่เตียงเถอะ"ฉันขยับกายจะก้าวขาเดินแต่มือหนาก็คว้าไว้

"ฉันอยากรู้ว่าห้องนี้มันเก็บเสียงดีหรือเปล่า"พูดจบ ก็จับร่างฉันเอาหน้าเข้ากำแพงแล้วดึงสะโพกฉันตั้งฉากก่อนจะเอาลำยักษ์ตีที่ปั้นท้ายฉันสองสามที จากนั้นก็สอดใส่มันเข้าไปในร้องแคบจนมิดลำในคราเดียว

"อ๊ะ..อื้อออ"มันเจ็บแต่ก็ไม่กล้าเปล่งเสียงร้องออกมาดัง

"หึ"เสียงกลั้วหัวเราะทุ้มดังเข้ามาข้าง ๆ หู พลั่บ พลั่บ พลั่บ

เทมโปขยับสะโพกหนารัว ๆ และรุนแรงราวกับจะทำให้ฉันส่งเสียงออกมา พลั่บ พลั่บ เขาจับเอวคอดของฉันหลาม ๆ แล้วกระแทกกระทั้นเข้ามาไม่ยั้ง.

"อะ...อ๊ะ"มันทั้งเสียวและจุก แต่ต้องกดเสียงร้องไม่ให้ดังออกมาเพราะกลัวว่าห้องข้าง ๆ จะได้ยิน

"เสียวว่ะ ออร์แกน ซี๊ดดด"พลั่บ พลั่บ

"ไปทำบนเตียงเถอะ..อะ อร้าย"สิ้นเสียง..เทมโปหยุดชะงัก

"ก็ได้..แต่เธอต้องให้ทำฉันทั้งคืน"ว่าจบเขาก็ถอนท่อนเอ็นออกแล้วยกฉันอุ้มในท่าเจ้าสาวไปที่เตียง...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ออร์แกน ตื่นหรือยังลูก"ฉันสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นอย่างลนลานเพราะคิดว่าจะมีเทมโปยังนอนอยู่บนเตียง แต่เมื่อกวาดสายตาไปรอบ ๆ ก็ไม่พบร่างชายหนุ่ม จึงตะโกนบอกคนเป็นแม่ที่เรียกอยู่หน้าประตู

"ตื่นแล้วค่ะ..แกนขออาบน้ำแปบเดียวเดี๋ยวจะตามลงไปนะคะ"

"จ๊ะ งั้นพ่อกับแม่รออยู่ที่ห้องอาหารนะ"

"ค่ะ"พอฉันขานรับ เสียงเท้าบางก็เดินไป จากนั้นฉันก็ลงจากเตียงทั้งที่ร่างกายเปลือยเปล่าไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นปกปิด แต่ทว่าพอเท้าได้แตะที่พื้น ขาก็สั่น ๆ จนก้าวไม่ออก จึงฟุบตัวนั่งบนเตียง ภาพเมื่อคืนก็ผุดเข้ามาในหัว กว่าเทมโปจะทำเรื่องอย่างว่ากับฉันเสร็จ ก็เกือบตีห้าจนฉันหมดเรี่ยวแรง แต่ไม่รู้ว่าเขาออกจากห้องไปตั้งแต่ตอนไหน

ฉันกัดฟันลากสังขารที่บอบซ้ำเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวจนเสร็จเรียบร้อย แล้วจึงลงมาหาพ่อกับแม่ที่ห้องอาหาร พอไปถึงก็ต้องหยุดชะงักเมื่อพบว่าเทมโปนั่งดื่มกาแฟและพูดคุยอยู่กับพ่อแม่ฉัน ครืนนน ครืนน

ยังไม่ทันได้เดินเข้าไปเสียงโทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้น จึงล้วงมันขึ้นมาจากกระเป๋าแล้วดูสายที่โทรเข้า

"พี่ภิสิงห์"ฉันพึมพำเบา ๆ ก่อนที่จะกดรับสาย

"ฮาโหลค่ะ พี่สิงห์"

(ทานมื้อเช้าหรือยังครับ)ภิสิงห์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"แกนกำลังจะทานค่ะ"

(อ๋อ..แล้วเรื่องที่พี่จะชวนไปเที่ยวที่เกาะบอกพ่อกับแม่หรือยัง)

"ยังเลยค่ะ แต่แกนจะบอกท่านเดี๋ยวนี้แหละ"

(โอเค)พอสิ้นเสียง ฉันก็กดวางสายแล้วเดินไปยังโต๊ะอาหารที่พ่อแม่นั่ง

"ใครโทรมาเหรอ"แม่เป็นคนเอ่ยถาม

"พี่สิงห์ค่ะ..."ตุบ ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อเทมโปก็วางแก้วกาแฟลงเสียงดังด้วยสีหน้าไม่พอใจใส่ฉัน

"ภิสิงห์โทรมาทำไมเหรอ"แม่มองไปที่เทมโปอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหันมาถามฉันต่อ

"คือพี่สิงห์จะชวนพวกเราไปเที่ยวที่เกาะใกล้ ๆ นี่ค่ะ"

"ไม่ไป!"นั่นเป็นเสียงเทมโปที่แทรกขึ้นมา ทุกคนต่างหันไปที่เขา

"คือตอนนี้ลมแรงคลื่นก็สูงมันอันตรายน่ะครับ"เทมโปก็อ้างไปเรื่อย ทั้งที่วันนี้อากาศค่อนข้างดี เหมาะที่จะล่องเรือด้วยซ้ำ ฉันได้แต่คือในใจไม่อยากพูดอะไร เพราะกลัวว่าเขาจะคิดว่าฉันพยศกับเขาอีก