(6)ขัดคำสั่ง

ขัดคำสั่ง

หลังจากทุกคนเดินออกไป ฉันก็ได้แต่พ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่พร้อมกับก้มมองแฟ้มรายงานนั่นอย่างน่าเบื่อ แล้วภาพวันวานก็ผุดเข้ามาในหัว

'เธอรู้ไหมว่าทำไมเทมโปถึงตามใจฉัน'นั่นเป็นคำพูดของฝนที่เอ่ยขึ้น

'...'ฉันพยายามไม่สนใจ เลือกที่จะเดินหนี แต่ทว่าเธอก็คว้าแขนของฉันไว้

'เพราะฉันกับเทมโปมีความลึกซึ้งมากกว่าคำว่าเพื่อน..."เธอยกยิ้มสีหน้าเย้ยหยันใส่

'...ก่อนเธอด้วยซ้ำ'ฉันก้มหน้าเม้มปากทั้งสองไว้แน่น รู้สึกเจ็บที่ใจเอามาก ๆ คืนนั้นฉันพลาดเองที่บอกรักเขา และทำให้ทุกวันนี้ฉันต้องตกอยู่ในสถานะเบ้และนางบำเรอของเขา

'ฉันไม่โกรธเทมโปหรอกนะที่เขาจะนอนกับใครต่อใคร เพราะสุดท้ายแล้วหลังจากเรียนจบเราจะแต่งงานกัน'

'มีเรื่องจะพูดแค่นี้..ก็ปล่อยแขนฉันได้แล้ว'ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบนิ่ง

'เธอมันก็แค่เพื่อน..ที่ไม่มีค่ากับเทมโปเลย เอ๊ะ! มีสิ มีไว้ใช้งาน คิกคิก'พูดจบ หญิงสาวที่ฉันเคยคิดว่าเป็นเพื่อน ก็ปิดปากหัวเราะชอบใจ ฉันไม่รอให้เธอปล่อยแขนจึงสะบัดออกแล้วรีบเดินออกมา

"เมื่อเรียนจบ..ฉันก็ขออย่าได้พบเจอกับพวกเธอเช่นกัน"ฉันกัดฟันพูดขึ้นแล้วกำหมัดแน่น ก่อนที่จะลงมือตรวจรายงานของชายหญิงสองคนนั้น

หลังเลิกเรียนฉันก็คืนแฟ้มรายงานที่ตรวจเรียบร้อยแล้วให้กับเทมโปรวมถึงของฝนด้วย ติ๊ด! เสียงข้อความดังเข้ามาในโทรศัพท์หลังจากที่เทมโปรับแฟ้มรายงานไป

ฉันกดดูแล้วเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ยืนตรงหน้า

"ค่าตอบแทนที่ตรวจรายงานให้ฉันกับฝน"ชายหนุ่มร่างสูงพูดขึ้นพร้อมกับยกยิ้ม

"ขอบใจ"กล่าวจบ ฉันก็หันหลังกำลังจะก้าวขาเดินออกมา

"เดี๋ยว!"ฉันหยุดชะงักแต่ไม่ได้หันกลับไป

"เสาร์อาทิตย์นี้ฉันมีงานให้เธอ.."

"ฉันไม่ว่าง"ฉันรีบแทรกพูดขึ้นก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ ตึก ตึก ฝีเท้าหนักเดินมาแล้วหยุดยืนตรงหน้า

"ไม่ว่าง?"

"ใช่ ฉันไม่ว่างให้คนอื่นทำแทนเถอะ"ฉันปฏิเสธไปทันที เพราะพรุ่งนี้ฉันกับครอบครัวจะต้องไปเที่ยวพักผ่อนกัน

"มีนัดกับใคร ทำไมถึงไม่ว่าง"ชายร่างสูงเอามือสอดเข้าไปในกระเป๋าแล้วเบือนหน้าไปลอบหายใจสีหน้าดูไม่พอใจฉันที่ปฏิเสธเขา

"ฉันกับครอบครัวจะไปพักผ่อนกัน"

"ยกเลิกซะ!"เทมโปหันกลับมาแล้วออกคำสั่งฉันด้วยน้ำเสียงแข็ง

"ทำไมฉันต้องยกเลิกในเมื่อ..."ยังพูดไม่จบประโยคเทมโปก็ใช้มือหนาบีบที่ปลายคางฉันอย่างแรง

"เธอกล้าขัดคำสั่งฉัน?"ฉันสะบัดหน้าหนีจนมือของเทมโปหลุด

"เทมโป..นายเกินไปแล้วนะ"

"อะไรที่เรียกว่าเกินไป"

"นาน ๆ ทีฉันกับพ่อแม่จะได้ไปเที่ยวพักผ่อนกัน ทำไมนายต้อง..."

"ไว้ไปคราวหน้า หรือให้พ่อแม่เธอไปกันแค่สองคนก็ได้ส่วนเธอมาช่วยงานฉันก่อน"ฉันขมวดคิ้วจ้องหน้าเขาด้วยความโมโห

"งานของนายคืออะไร"พูดจบ เทมโปก็ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

"คอยรับใช้น้องดาว"น้องดาวคือหนึ่งในคู่นอนของเขา บ้าไปกันใหญ่แล้วให้ฉันยกเลิกที่จะไปเที่ยวพักผ่อนกับพ่อแม่เพื่อดูแลผู้หญิงของเขา

"เหอะ!..ทำไมนายถึงเป็นคนแบบนี้นายมัน.."

"ฉันมีค่าตอบแทนให้ รับรองว่าเธอต้องพอใจแน่"ฉันกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ คนเลวชอบใช้เงินฟาดหัวคนอื่น

"ฉันไม่ทำ"พูดจบ ฉันก็รีบก้าวขาเดินหนี

"ถ้าเธอกล้าปฏิเสธฉัน ก็เตรียมรับผลที่ตามมา"ฉันหยุดแล้วหันไปที่เขา

"เดี๋ยวก็ถึงเวลาที่เธอต้องไปฝึกงานแล้วหนิ..ถ้าไม่มีบริษัทไหนรับเธอเข้าฝึกงานจะทำยังไงน๊าาาา"เทมโปกลั้วหัวใจในลำคอก่อนที่จะเดินเข้ามาเอามือแตะที่ไหล่ฉัน

"พรุ่งนี้ไปเจอน้องดาวสิบโมงเช้าที่xoxด้วย"มันเป็นคำสั่งสุดท้ายที่เขาพูดก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

"คนเลว!"ฉันสบถพร้อมกับมองแผ่นหลังเขาด้วยความโกรธแค้น

เช้าวันต่อมา

ฉันและครอบครัวต่างพากันออกจากบ้านแต่เช้า ใช่แล้วฉันไม่ยอมทำตามคำสั่งของเทมโปที่ใช้ฉันไปดูแลผู้หญิงของเขา เราสามคนพ่อแม่ลูกต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนานในระหว่างทาง ซึ่งมันทำให้ฉันมีความสุขมาก ก่อนหน้าที่พ่อโดนโกงพวกเราก็มักจะหาเวลาไปเที่ยวแบบนี้กันอยู่เสมอ แต่หลังจากที่พ่อโดนโกงบริษัทล้มละลาย ครอบครัวเราก็จมอยู่กับความตึงเครียดมาตลอด จนกระทั่งเทมโปเข้ามาช่วยเหลือทำให้เศรษฐกิจที่บ้านดีขึ้น แม้ว่าจะยังใช้หนี้ไม่หมด

พวกเรามาถึงที่พักช่วงสาย ๆ พอมาถึงก็ต่างแยกย้ายเข้าห้องพักที่จองไว้ พ่อกับแม่นอนด้วยกัน ส่วนฉันนอนคนเดียว แต่ก็สบายมาก โรงแรมที่เข้าพักไม่เล็กไม่ใหญ่ขนาดพอประมาณ พอเก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อย ฉันก็เดินออกมาจากโรงแรมซึ่งด้านหน้าเป็นทะเลที่สวยงามจึงมีความคิดที่จะไปเดินเล่นสักหน่อย ก่อนที่จะไปทานมื้อกลางวันกับพ่อแม่

ระหว่างที่เดินอยู่ริมชายหาดแล้วคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ก็ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือดังเข้ามา

"ช่วยด้วยครับ"ฉันหันขวับไปที่เสียงแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นชายหนุ่มมีที่ท่าจะจมน้ำ ฉันตั้งสติได้ก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยเหลือทันที และด้วยความที่ฉันค่อนข้างจะเก่งในเรื่องว่ายน้ำดำน้ำ จึงสามารถช่วยชายหนุ่มมาถึงฝั่งได้

"ผะ ผมเป็นตะคริวครับ"เขาคลำไปที่ขาด้วยสีหน้าที่ดูทรมาน

"ยืดขาค่ะ เดี๋ยวฉันนวดให้"เขาทำตามที่ฉันบอก

"ค่อย ๆ ผ่อนคลายอย่าเกร็งนะคะ"ชายหนุ่มผงกหัวรับ จากนั้นฉันก็ค่อย ๆ นวดบริเวณท่อนขาของเขา

"ดีขึ้นหรือยังคะ"

"ดีขึ้นแล้วครับ"ชายหนุ่มตอบกลับแล้วคลี่ยิ้มให้ฉัน พอได้เห็นหน้าชัด ๆ ชายหนุ่มคนนี้ก็หล่อเหลาเลยที่เดียว ผ่านไปไม่นาน เขาก็บอกกับฉันว่าเริ่มดีขึ้นมากแล้ว ฉันจึงช่วยพยุงเขาลุกขึ้นแล้วพาไปนั่งที่เก้าอี้

"ขอบคุณนะครับ"ชายหนุ่มมีสีหน้าดีขึ้นพอได้นั่งบนเก้าอี้ก็กล่าวขอบคุณฉันทันที

"...."ฉันไม่พูดอะไรแต่ยิ้มหวานกลับไป

"ผมภิสิงห์ครับ"พูดจบเขาก็ยื่นมือมา ฉันจึงเอามือไปจับมือเขาแล้วแนะนำตัวเองตามมารยาท

"ฉันออร์แกนค่ะ"

"คุณเปียกหมดเลย..."เขาหันไปหยิบผ้าคลุมยื่นมาให้ฉัน

"....เอาผ้านี้คลุมตัวไว้ก่อนนะครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันจะขึ้นไป..."

"รับไว้เถอะครับ"ฉันก้มมองตัวเองก็รู้สึกตกใจ เพราะเพิ่งรู้ตัวว่าเสื้อที่ฉันใส่พอเปียกน้ำมันบางมากมองเห็นถึงชั้นใน จึงรีบคว้าผ้าที่ภิสิงห์มาคลุมทันที ในขณะที่ใบหน้าก็เห่อร้อนด้วยความอาย

"ฉันขอตัวก่อนนะคะ..ส่วนผ้าเดี๋ยวจะเอามาคืน"พูดจบฉันรีบก้าวขาเดินทันที แต่ต้องชะงัก

"เดี๋ยวครับ.."ฉันหันไปที่เขา

"...แล้วเราจะเจอกันได้ยังไงล่ะครับ"

"...."ฉันยืนนิ่งขมวดคิ้ว นั่นสินะ แล้วฉันจะเอาผ้าคืนเขายังไง

"...."ภิสิงห์ยิ้มให้ฉันบาง ๆ แต่ดูมีเสน่ห์มาก

"ฉันขอเบอร์คุณไว้ได้ไหมคะ"

"ได้เลยครับ"เขารีบตอบกลับทันที จากนั้นเราก็แลกเบอร์โทรศัพท์กันเรียบร้อย ก่อนที่จะแยกตัวเข้าไปที่พักในโรงแรม

ครืนนน ครืนนน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นระหว่างที่ฉันกำลังแต่งตัวหลังจากอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว.พอหยิบขึ้นมาดูก็ต้องถอนหายใจพรืดใหญ่เมื่อรู้ว่าเป็นเทมโปที่โทรเข้ามา แต่ก็ต้องจำใจกดรับ

(คิดดีแล้วใช่ไหมที่ขัดคำสั่งฉัน ออร์แกน!)ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงปลายสายก็ดังออกมาจนต้องเอาโทรศัพท์ห่างออกจากหู

"เทมโป..."

(ตอนนี้เธออยู่ไหน)เขากดเสียงทุ้มต่ำแทรกพูดขึ้น

"...."ฉันไม่ตอบได้แต่ลอบหายใจเบา ๆ

(ไม่บอกงั้นเหรอ)

"..."

(เธอจะได้รับผลที่ขัดคำสั่งฉัน และเธอจะต้องจำมันไปจนตาย!)