ตอนที่ 3 กลับมาพบกัน

จดหมายเชิญจากแบล็ก คิงดอม (Black Kingdom) ถูกส่งไปยังเหล่าสมาชิกเครือข่าย เพื่อให้มาร่วมฉลองวันครบรอบ 70 ปีขององค์กร

Black Kingdom

เป็นองค์กรลับใต้ดิน ที่มีอำนาจคอยควบคุมดูแล ธุรกิจสถานบันเทิง คาสิโน แหล่งค้าอาวุธ ไปจนถึงสาธารณูปโภคหลักของประเทศ

มีกลุ่มผู้อาวุโส ที่ถือครองอำนาจ คอยหนุนหลัง ซึ่งมีผลประโยชน์มูลค่ามหาศาลเป็นข้อแลกเปลี่ยน

โดยแต่ละพื้นที่ จะแบ่งให้แต่ละตระกูลใหญ่เป็นผู้ดูแล จัดการ

ภาคตะวันตก อันดา มงคลสกุล

ภาคเหนือ และตะวันออกทั้งหมด จิระ พิรัตนโชติ

และ ภาคใต้ ไทธัช ฤทธิ์อำนาจ

ส่วนกรุงเทพฯ กับปริมณฑล ด้วยความเป็นศูนย์กลาง จึงถูกแบ่งออกเป็น 4 เขต

วิหคไพลิน ดูแลเขต 2 และ 4

ส่วน สิงหอนันต์ ดูแลเขต 1 และ 3

ซึ่ง แบล็ก คิงดอม (Black Kingdom) มีอำนาจ และควบคุมทุกอย่างมาจนเข้าปีที่ 70 แล้ว

ตอนนี้ผู้นำสูงสุดของพวกเขา ก็คือเฌอลินล์

"ยินดีด้วยนะคะ คุณเฌอ ไม่ได้เจอกันนานเลย"

อันดา ตรงเข้ามาทักทายอย่างเป็นกันเอง

"ครั้งก่อนตอนประกาศตำแหน่ง อันมัวแต่ติดธุระ ไม่ได้มาร่วมยินดี เลยถือโอกาสนี้ เอาของขวัญมามอบให้คุณเฌอด้วยค่ะ"

หญิงสาวหน้าคม ตาสวย

เธอถือเป็นผู้หญิงไม่กี่คน ที่ได้อยู่ในตำแหน่งสูงขององค์กร แต่หากเทียบกับเฌอลินล์แล้ว เธอไม่ได้อยู่ในตารางด้วยซ้ำ จึงมีหลายครั้งที่ถูกคนอื่นหาเรื่องอยู่บ่อย ๆ เพราะมองว่าเธอด้อยกว่า พื้นที่ที่ดูแลก็เป็นภูมิภาคที่เล็กที่สุด ไม่มีอะไรโดดเด่น เหมาะสำหรับเป็นคนคอยรองรับอารมณ์ให้กับพวกนิสัยชอบข่มเหงคนที่อ่อนแอ

"ขอบคุณค่ะ เชิญตามสบายนะคะ ฉันขอตัวไปทักทายผู้อาวุโสก่อน"

"กลัวคนไม่รู้หรือไง ว่าลูกสาวมงคลสกุล เป็นพวกชอบประจบประแจง ถ้ามัวแต่เลียขานายหญิง งานไม่คืบหน้า ก็ไม่มีทางได้ความดีความชอบหรอกนะ ตอนนั้นอุตส่าห์..."

เสียงทุ้มต่ำชวนน่ารำคาญ ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง

เฌอลินล์ที่ตั้งใจว่าจะเดินไปทางอื่น จำต้องหยุดชะงัก ก่อนจะหันมาเห็นว่าเป็นจิระ ที่เดินมาคู่กับ ไทธัช สองผู้ดูแลจากทั้งสองภาค

"อันไม่ได้คิดจะทำอะไรแบบนั้นเลยนะคะ อีกอย่างพื้นที่ที่อันดูแล เป็นแค่พื้นที่เล็ก ๆ อันจะเอาอะไรมาสู้คุณจิ กับ คุณธัช ได้ละคะ"

อันดา ตอบกลับอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว จนผู้นำองค์กรที่ยืนฟังอยู่ ยังรู้สึกไม่ชอบใจ

ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน เฌอลินล์รู้ดีว่ากว่าจะขึ้นมายืนอยู่จุดนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ถึงแม้เธอไม่ต้องการเป็นมิตรกับใคร แต่ใช่จะนิ่งเฉยต่อคำพูดดูถูกเช่นนี้

"เท่าที่ฉันรู้ ทั้งฝั่งภาคใต้ แล้วก็ตะวันออกเฉียงเหนือเมื่อสองอาทิตย์ก่อน สินค้าสูญหายไปเกือบสิบล้าน แถมยังมีข่าวว่า คนในยักยอกเงินไปอีกไม่น้อย เอาไว้ว่าง ๆ ฉันอาจจะไปเยี่ยมด้วยตัวเอง อยากเห็นฝีมือคนเก่ง ว่าทำงานยังไง ถึงปล่อยให้ฉิบหายได้ขนาดนี้"

"เฌอลินล์!!"

เสียงไทธัช เรียกชื่อหญิงสาวลอดผ่านไรฟัน

ด้วยตำแหน่ง ณ ตอนนี้แล้ว นี่ไม่ใช่แค่คำขู่ธรรมดา แต่เธอกำลังเตือน ว่าผู้กระทำผิดเหล่านั้น ควรหยุดพฤติกรรมดังกล่าว

"ตามหลักแล้ว พวกคุณทั้งสามคน มีตำแหน่งเท่าเทียมกัน ไม่มีใครเหนือไปกว่าใคร ส่วนพวกที่ดีแต่ดูถูกคนอื่น ทั้งที่ตัวเองไม่ได้อยู่สูงสักเท่าไหร่ เป็นฉัน ฉันไม่พูดออกมาหรอกนะคะ มันน่าอาย.."

เฌอลินล์ มองผู้ดูแลจากทั้งสองภาคสลับกันไปมา สายตาแข็งกร้าว และน้ำเสียงเย็นชาของเธอ บ่งบอกให้รู้ว่าใครกันแน่ ที่มีอำนาจมากที่สุดของที่นี่

จากประสบการณ์ทั้งหมด เธอคือบุคคลที่ไม่ควรลองดีเป็นอันดับต้น ๆ ในองค์กร เพราะจากเด็กสาวอายุ 17 ในวันนั้น ก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำสูงสุดได้ ศพที่เธอเดินเหยียบย่ำขึ้นมา คงสูงเทียบเท่าคอนโดหรูกลางเมืองแล้วก็เป็นได้

"ไว้พวกคุณ ทำผลงานให้ได้ครึ่งหนึ่ง จากที่ฉันเคยทำ ค่อยเอามาอวดอีกทีแล้วกันนะคะ เพราะตอนนี้ ดูเหมือนจะห่างไกล"

เมื่อจบในสิ่งที่ต้องการบอก หญิงสาวเดินเข้าไปแตะที่ไหล่ของอันดาเบา ๆ แล้วแยกตัวออกมาทันที

"เป็นไงบ้างละเฌอ ตั้งแต่ได้ตำแหน่งมา นี่เข้าปีที่เท่าไหร่แล้วนะ"

นาวิน เดินเข้ามาทักทาย

เขาคืออดีตผู้นำสูงสุด ที่สละตำแหน่งไป ด้วยปัญหาด้านสุขภาพหลายอย่าง

"กำลังจะเข้าปีที่หกแล้วค่ะ"

"เก่งขึ้นเยอะเลยนะ ได้ข่าวว่ากำลังจะมีโปรเจกต์ใหม่อีกแล้ว ไม่ใช่เหรอ"

"ใช่ค่ะ อยู่ในช่วงเตรียมการถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด กลางปีนี้คงได้เริ่มลงมือ"

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างถูกคอ ประตูทางเข้างานก็เปิดขึ้นอีกครั้ง เป็นการันต์ ที่เดินเข้ามาพร้อมผู้ติดตาม

นับตั้งแต่เขาขึ้นมาดูแลทุกอย่างแทนน้องชาย แทบไม่เคยมีใครได้เจอเขาเป็นการส่วนตัวเลย มีเพียงชื่อเสียงเรื่องความโหดเหี้ยม เด็ดขาด เท่านั้น ที่มีมาให้ได้ยินอยู่เป็นระยะ

แต่ที่แน่ ๆ ท่าทางของเขาวันนี้ บ่งบอกได้ดี ว่าทายาทสิงหอนันต์ เป็นอีกหนึ่งบุคคล ที่ดูอันตรายสมคำร่ำลือ

"สวัสดีครับ ลุงวิน" การันต์เดินเข้ามาทักทายนาวิน

เขาเหลือบมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เพียงชั่วครู่ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ส่วนเฌอลินล์ที่เห็นว่าตนเอง ไม่ควรอยู่รบกวน จึงขอตัวออกไปต้อนรับแขกคนอื่นในงานแทน

"อืม..ไม่เห็นหน้าเห็นตาเลยนะ"

"ครับ เพิ่งจัดการอะไรเสร็จ จากนี้เราคงได้เจอกันบ่อย ๆ "

"เออ ๆ ดีแล้วได้หนุ่มสาวเข้ามาดูแลองค์กร คนแก่ ๆ อย่างลุงก็สบายใจ ยังไง..ลุงเสียใจด้วยนะเรื่องของธีร์ เห็นรันต์ปล่อยวางได้ ไม่ยึดติดอยู่กับอดีต ลุงก็สบายใจ"

"ใช่ครับ คนเรา ต้องเดินไปข้างหน้า ใครมันจะไปย่ำอยู่กับที่ได้ตลอด.."

ดวงตาทั้งสองข้างคลายมีไฟลุกโชนอยู่ในนั้น

ความแค้นที่เก็บเอาไว้มานานถึง 5 ปี กำลังจะได้เวลาสะสาง ไม่ว่าใครก็ตาม ที่มีส่วนทำให้น้องชายของเขาต้องตาย

ชีวิต ชดใช้ ด้วยชีวิต..

"พี่รันต์" ปลายนิ้วเรียวสวยสะกิดที่ไหล่คนตัวสูงเบา ๆ

"อันดา?? มีอะไร"

"ดีใจจังที่พี่รันต์จำอันได้ด้วย ตั้งแต่ตอนเรียนจบก็ไม่ได้เจอกันเลยนะคะ พี่รันต์สบายดีไหม ตอนนั้นธีร์เล่าเรื่องพี่รันต์ให้ฟังบ่อย ๆ อันนึกว่าพี่จะไม่ยอมกลับมาจากต่างประเทศซะแล้ว"

หญิงสาวเจื้อยแจ้วเสียงใส ผิดกับอีกฝ่ายที่มีเพียงใบหน้าเรียบเฉย คอยตอบสนองบทสนทนาเหล่านั้น ครั้งละเพียงไม่กี่คำ

"ไปชนแก้วกับคุณเฌอหน่อยไหมคะ อันจำได้ว่าตอนงานขึ้นตำแหน่ง พี่รันต์ก็ไม่ได้มา ถือว่าแสดงความยินดีไปในตัว"

"ไม่เป็นไร อีกอย่างผมอยากอยู่เงียบ ๆ "

การันต์ วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ แล้วเดินแยกตัวออกไปอีกทาง ทิ้งให้สาวน้อยช่างเจรจาทำหน้างออยู่ที่โต๊ะตามลำพัง

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนอยู่ในสายตาของเฌอลินล์ตลอด

'ฉันควรเริ่มต้นจากตรงไหนดี'

งานยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่บรรยากาศชวนอึดอัดเหล่านั้น ทำให้ผู้นำคนเก่งของพวกเขา รู้สึกไม่ชอบเอาเสียเลย เมื่อสบโอกาส เธอจึงออกมายืนรับลมอยู่ที่ระเบียงตามลำพัง

"ยินดีด้วยนะ เรื่องตำแหน่งของคุณ"

เฌอลินล์สะดุ้งเล็กน้อย ด้วยกำลังเผลอคิดอะไรเพลิน ๆ จึงไม่ทันรู้ตัวว่ามีคนเข้ามาอยู่ในระยะประชิดขนาดนี้

"ผมไม่มีของขวัญติดมือมาให้ คุณเฌอ..เอ๊ะ หรือว่าอยากให้ผมเรียกคุณ ว่านายหญิง เหมือนคนอื่น ๆ ดีครับ"

หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงขยับตัวถอยออกมาเล็กน้อย เพื่อรักษาระยะห่าง แล้วเอื้อมไปหยิบบุหรี่ ที่วางอยู่บนโต๊ะมาสูบ

"5 ปีที่ผ่านมาหลับสบายไหมครับ"

"....."

"รู้ไหมครับว่ากับบางคน เขานอนไม่หลับเลยสักคืน"

"....."

เฌอลินล์ยังคงนิ่งเงียบ

สายตาของเธอเหม่อมองออกไปยังผืนท้องฟ้าสีดำเบื้องหน้า มันช่างว่างเปล่า ไม่ต่างกับจิตใจของเธอในเวลานี้

"ผมถามคุณจริง ๆ นะเฌอลินล์ คุณเคยเสียใจ กับเรื่องไหนในอดีตบ้างหรือเปล่า..."