ตอนที่ 2 วิหคไพลิน

ค่ำคืนแห่งเกียรติยศ ของพิธีแต่งตั้งผู้นำสูงสุดคนใหม่แห่ง Black Kingdom ผ่านพ้นไปเรียบร้อยแล้ว

'เฌอลินล์' เดินทักทายกลุ่มผู้อาวุโส และสมาชิกขององค์กรจนเกือบครบทุกคน จึงมองหาจังหวะปลีกตัวออกมา ด้วยอาการบาดเจ็บของเธอยังไม่หายดี

"ไหวไหมคะนายหญิง"

'พัดชา' คนสนิท เข้าไปประคองเจ้านายด้วยความเป็นห่วง

หลังจากคืนอันแสนทรหดในป่า กว่าเธอจะพาตัวเฌอลินล์ออกมาได้ นับว่าทุลักทุเลพอสมควร

เธอเองไม่รู้ว่าเหตุการณ์ข้างในนั้นเป็นอย่างไร และด้วยสถานะที่เป็นเพียงผู้ติดตาม จึงไม่กล้าเอ่ยถามผู้เป็นนาย แต่สิ่งหนึ่งที่เธอสัมผัสได้ คือความเสียใจ และรู้สึกผิด ที่เต็มเปี่ยมอยู่ในดวงตาคู่สวยคู่นั้น

"ฉันไม่เป็นไร อย่าลืมส่งคนไปช่วยงานศพของทางนั้นด้วยนะ อย่างน้อยพวกเขาจะได้ไม่กล่าวหาว่าฉันเป็นฆาตกรที่ไร้น้ำใจ"

"รับทราบค่ะนายหญิง"

รถหรู ติดกระจกนิรภัยรอบคัน เคลื่อนตัวออกจากองค์กร มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หรูชานเมือง

บ้าน วิหคไพลิน

ใคร ๆ ต่างวาดฝันว่าอยากมีบ้านหลังใหญ่ ใช้ชีวิตสะดวกสบายล้อมรอบไปด้วยคนรับใช้ แต่คงไม่ใช่สำหรับเฌอลินล์

หญิงสาว อาศัยอยู่คนเดียว

พ่อของเธอเสียชีวิตไปหลายปี ส่วนผู้เป็นแม่ ด้วยไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับโลกแสนดำมืดนี้ จึงแยกไปอยู่อีกบ้าน

เฌอลินล์ไม่มีทางเลือก

เธอต้องขึ้นเป็นผู้นำตระกูล และ รับหน้าที่ดูแลงานของเขต 2 และ 4 ขององค์กร Black Kingdom ตั้งแต่อายุ 17 ปี

ชีวิตที่ทุกคนอิจฉา ว่าเธอมีทุกอย่าง แต่เฌอลินล์รู้ดี ว่าสิ่งเดียวที่เธอไม่เคยสัมผัสถึงมันเลย นั่นก็คือ 'ความสุข'

"คนเข้มแข็งเท่านั้น ถึงจะอยู่รอด คุณก็คิดแบบนั้นใช้ไหมคุณธีร์ ฉันขอโทษนะ เพราะฉันเองคงทำอะไรไปไม่ได้มากไปกว่านี้ ถ้าคืนนั้นไม่ใช่คุณ มันคงต้องเป็นฉันอยู่ดี"

น้ำสีอำพันถูกรินใส่แก้ว ครั้งแล้ว ครั้งเล่า

เฌอลินล์ยกดื่ม เพื่อหวังคลายความเสียใจที่เกาะกุมอยู่ใต้จิตสำนึกของตน

เธอถอยไม่ได้

อ่อนแอไม่ได้

ทุก ๆ ก้าวที่เดินไปข้างหน้า เธอบอกตัวเองว่าเป็นได้แค่ผู้ชนะเท่านั้น

"นายหญิงคะ เรื่องที่ให้ไปจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ คนของเราในงานไม่ได้แสดงตัว แค่ไปร่วมพิธีเฉย ๆ เพราะทางสิงหอนันต์ประกาศชัดเจนว่าถ้าเจอคนของเรา จะไล่ทันที เลยทำได้แค่แฝงตัวเข้าไป"

พัดชา เดินเข้ามารายงาน พร้อมภาพถ่ายหลักฐานในมือ

"เข้าใจเลือกนะ สีขาวเหมาะกับคุณธีร์มากเลย วันนี้คงไม่มีอะไรแล้ว เธอกลับไปพักเถอะ"

"นายหญิงแผลยังไม่หายดี อย่าดื่มเยอะเลยนะคะ ให้ฉันพาขึ้นไปพักข้างบนดีกว่า"

คนสนิทกล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วง

เธอใกล้ชิดกับเฌอลินล์มานาน และรู้ว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งต้องเก็บงำความรู้สึกกดดันเอาไว้มากมายแค่ไหน

"ฉันไม่เป็นไร ให้ฉันผ่อนคลายบ้างเถอะ แค่นี้หน้าที่การเป็นนายหญิง ก็รัดคอจนฉันหายใจไม่ออกแล้ว"

หญิงสาวส่งยิ้มจาง ๆ มาให้ ก่อนจะเอาตัวพิงพนักโซฟา แล้วยกเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง

พัดชาทำได้แค่ถอนหายใจออกมา แล้วปล่อยให้นายหญิงของเธอ ได้อยู่ตามลำพัง

ความรู้สึกโดดเดี่ยวเกาะกุมในใจ มันกลายเป็นความคุ้นชินโดยที่เฌอลินล์ไม่รู้ตัว

หญิงสาวหยิบภาพถ่ายขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา พลางจ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาว่างเปล่า

สายตาของเธอเลื่อนไปหยุดอยู่ที่พวงหรีดดอกไม้สดช่อใหญ่สีขาวบริสุทธิ์ ที่ตั้งประดับอยู่ข้างโลงศพ

ของขวัญ ที่เธอเป็นคนสั่งให้ลูกน้องจัดการส่งไปให้ผู้ล่วงลับ

"ถ้าเราสองคนไม่ต้องเกิดมาในสองตระกูลนี้ บางทีเราอาจจะเป็นเพื่อนสนิทกันไปแล้วก็ได้ ฉันเองแอบชื่นชมคุณอยู่ไม่น้อย คุณเป็นคนเก่งมากเลยรู้ไหม คุณธีร์"

ทั้งที่ควรจะเป็นของที่ส่งไปแสดงความอาลัย แต่ในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรจากตราบาปที่ตอกย้ำความรู้สึกผิด กัดกินลึกลงไปในอก

เธอรู้ว่าคงไม่มีสิ่งไหนชดเชยการกระทำที่ผ่านไปแล้วได้ แต่ทางเลือกสำหรับคนคนหนึ่ง มันช่างน้อยเหลือเกิน

เฌอลินล์ถอนหายใจเบา ๆ พาร่างบางโซซัดโซเซ กลับขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเอง โดยไม่ลืมจะหยิบขวดเหล้าติดมือมาด้วย

ของเหลวรสขม ไหลผ่านลำคอเรียกความร้อนผ่าวให้แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ก่อนที่เธอจะนั่งทิ้งตัวลงบนพื้นข้างเตียงนอนอย่างทุลักทุเล หมดสภาพของผู้นำองค์กรใต้ดินอย่างสิ้นเชิง

"เหล้าแรงฉิบหาย..แต่ดีเหมือนกัน จะได้ไม่เจ็บ"

เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง มือข้างหนึ่งเอื้อมเข้าไปใต้เตียง เพื่อดึงกล่องกระดาษใบใหญ่ออกมา

ด้านในมีเพียงสิ่งของสองชิ้นวางเอาไว้

ชิ้นแรกคือ 'ต่างหูรูปจันทร์เสี้ยว' ที่เหลืออยู่ข้างเดียว และมีแค่ตัวเธอเท่านั้น ที่รู้ความสำคัญของมัน

เฌอลินล์หยิบต่างหูขึ้นมาวางไว้บนฝ่ามือ นิ้วเรียวลูบไล้ไปตามส่วนโค้งของโลหะอย่างเบามือ ก่อนจะใส่มัน กลับลงกล่องตามเดิม

"ขนาดพระจันทร์ยังเหลือแค่เสี้ยวเดียว โคตรจะรันทด หึ!"

ทายาทวิหคไพลินหัวเราะในลำคอเบา ๆ

สายตาของเธอ หยุดมองอยู่ที่ของชิ้นที่สอง'มีดพก' เล่มหนึ่ง ที่ตัวด้ามโลหะ สลักอักษรภาษาอังกฤษตัว 'ที' เอาไว้อย่างประณีต เพื่อบอกผู้พบเห็นว่าใครเป็นเจ้าของที่แท้จริง

เฌอลินล์กำด้ามมีดขึ้นมา มองดูใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนอยู่บนตัวมีด

ทุกคนต่างรู้ดี ว่าทักษะต่อสู้ที่เธอเชี่ยวชาญที่สุด คือการใช้อาวุธมีดและการต่อสู้ระยะประชิด เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่ามีกี่ชีวิตที่ถูกสังหาร กว่าที่เธอจะขึ้นมาเป็นเฌอลินล์ นายหญิงของวิหคไพลินได้โดยที่ขาเก้าอี้ไม่สั่นคลอน

หญิงสาวลุกขึ้นยืนช้า ๆ สลัดความมึนงงออกไปจากหัว เธอจับเพื่อทำความคุ้นเคยกับสมดุลของมีด

นิ้วเรียวพลิกควงอย่างชำนาญ ก่อนจะสะบัดข้อมือ ปามีดเล่มนั้นออกไปข้างหน้าด้วยความเร็ว

ฉึบ

คมมีดพกปักเข้าที่กึ่งกลางเป้าอย่างแม่นยำ

"แค่นี้เอง ไม่เห็นยากเลยสักนิด"

เธอมองผลงานของตนเองด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างขวดเหล้าใบเดิม และยกขึ้นกระดกอึกใหญ่ ราวกับต้องการให้แอลกอฮอล์ช่วยชะล้างความทรมานในใจ

"ถ้ามีโอกาส ฉันยินดีที่จะคืนทุกอย่างให้คุณ เพื่อเชยความผิดครั้งนี้.."

เช้าวันต่อมา

พัดชา เตรียมอาหารเช้าเพื่อรอเจ้านายของเธอเหมือนเช่นทุกวัน ไม่นานเฌอลินล์ในชุดนอนลูกไม้สีขาวก็เดินงัวเงียลงมาจากชั้นบน

"วันนี้คุณหมอนัดไปตรวจร่างกายซ้ำนะคะนายหญิง"

"อืม...มีข้าวต้มไหมเช้านี้ ฉันมึนหัวมากเลย"

ร่างบางเดินไปทิ้งตัวอย่างหมดแรงที่เก้าอี้

ต่อหน้าคนสนิท เธอไม่จำเป็นต้องวางมาดน่าเกรงขามใด ๆ ถือเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่พอได้หายใจหายคอบ้าง

"นายหญิงคะ งานประกาศตำแหน่งเมื่อวาน มีคนของเราบอกว่าเห็นคุณการันต์ อยู่ในงานด้วยนะคะ"

สองมือที่กำลังหยิบอาหารใส่ปาก หยุดชะงักทันที แววตาไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะเก็บซ่อนมันไว้ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เขาต้องมาอยู่แล้วล่ะ น้องชายเสียไปทั้งคน ที่ไปโผล่ในงานขององค์กร คงเพราะถูกที่บ้านบังคับไปแน่ ๆ ใคร ๆ ก็รู้ ว่าคุณรันต์ ยอมแตกหักกับตระกูล เพราะไม่อยากเกี่ยวข้องงานของแบล็ก คิงดอม ตอนนี้คุณธีร์ไม่อยู่แล้ว ต่อให้ไม่ชอบ ก็ต้องยอมทำอยู่ดี"

เฌอลินล์วิเคราะห์ไปตามความน่าจะเป็น

"คนของเราที่ส่งไปอยู่ในสิงหอนันต์ ยังบอกอีกด้วยว่า ทางนั้นกำลังติดต่อเพื่อนตำรวจ เพื่อรื้อคดีใหม่ ไม่แน่ใจว่ามีหลักฐานมาก น้อย แค่ไหน จะให้คนของเราไปจัดการไหมคะ"

"รื้อไปเถอะ รื้อไปก็ไม่มีทางเจอหรอก.."

หญิงสาวตอบกลับอย่างไม่แยแส

ทุกก้าวของเธอ นับตั้งแต่ตัดสินใจทำ ไม่เคยมีคำว่าผิดพลาด หรือยอมถอย

เธอไม่ได้เป็นแค่คนที่ขี่อยู่บนหลังเสือ แต่เธอนั่งอยู่ในปากของมันต่างหาก

"อำนาจที่เขามีแค่หยิบมือ ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่แล้ว แต่ฉันจะให้เวลาเขาสักหน่อย อย่างน้อยถือว่าเป็นโอกาส ที่เขาจะแก้แค้นแทนน้องชายแล้วกัน"