Masukกาลเวลาผ่านไปดุจสายน้ำที่ไหลรินไม่เคยหวนกลับ... นับตั้งแต่วันที่ทองเอกลืมตาดูโลก ภายใต้ร่มเงาของบ้านสวนศิริเวชเจริญ... วันนี้ก็เวียนมาถึงวันที่เขามีอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ชายหนุ่มกำลังจะก้าวเข้าสู่วัยย่างยี่สิบเอ็ดปีเต็ม เป็นช่วงเวลาที่ชายหนุ่มไทยถือว่าพร้อมแล้วที่จะก้าวสู่พิธีอุปสมบท เพื่อสนองคุณบ
เขายิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นแววตาที่ลุกโชนของคนกลุ่มนี้ที่ทุกคนจะเป็นกำลังหลักในอนาคต ก่อนจะกล่าวประโยคสุดท้าย...“พิสูจน์ให้ทุกคนเห็น... ว่าพวกเธอไม่ใช่เด็กใหม่อีกต่อไปแล้ว”“ครับ/ค่ะ” เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงจากพวกเขาที่กำลังจะมีประสบการณ์อย่างเต็มตัวกับหน้าที่ในความรับผิดชอบอันสำคัญหนึ
เรื่องราวความสำเร็จของศิริเวชเจริญการช่างและการออกแบบไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยขวัญรดาและปฐพีเพียงสองคน... แต่มันยังถูกถักทอขึ้นจากหยาดเหงื่อ น้ำตาและเสียงหัวเราะของเหล่าน้องใหม่ไฟแรงที่ร่วมเดินทางกันมาตั้งแต่ต้น...ย้อนกลับไปในช่วงที่ขวัญรดากับกลุ่มเพื่อนขึ้นปีสองภายห้องสตูดิโอของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในย
หลังจากที่ทั้งสองตกลงคบหากันอย่างเป็นทางการ โลกของดวงเชฟขนมหวานผู้ถ่อมตนก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าชีวิตนี้จะได้มีความรักที่งดงามและอบอุ่นเช่นนี้โดยเฉพาะเมื่อครอบครัวทั้งสองฝ่ายต่างก็ยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขาอย่างเปิดใจ บ้านที่เคยคิดว่าอาจเป็นที่กดดัน กลับกลายเป็นที่พักใจที่อบอ
โดยที่ขวัญรดายังคงนั่งเคียงข้างกับปฐพี... ที่บนตักของชายหนุ่มก็มีเด็กชายทองเอกกำลังนั่งมองซ้ายขวาอย่างอยากรู้อยากเห็นผิดวิสัยเด็กทั่วไปที่มักจะตื่นสถานที่หรือกลัวคนแปลกหน้าส่วนปาปารัสซี่... ที่ถ่ายรูปพวกเขาวันนั้นตอนนี้กลับรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นภาพนี้ เพราะตอนนี้หัวใจของเขาคล้ายกับกำลังทำงาน
“ผมว่าพวกเราควรไปสูดอากาศข้างนอกบ้างนะเจ๊... ตั้งแต่มีเจ้าตัวเล็กนี่ เจ๊แทบไม่ได้ออกจากบ้านเลย วนเวียนอยู่แต่บริษัทและก็บ้าน” คำพูดของน้องชายดูมีเหตุมีผลไม่น้อย“ก็ดีเหมือนกัน นายขับรถนะ”“ได้เลยครับ นานครั้งจะได้รับใช้พี่สาวสุดสวยกับหลานชายสุดหล่อผมเต็มใจ” น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความร่าเริง โดยมีทองเ
หลังจากที่มนตรีกลับมาจากการทำงานเช้ามืดที่เล้าหมูชายหนุ่มก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเพื่อจะไปเป็นเพื่อนเมียซื้อของที่ตลาดสดกลางเมืองและในระหว่างนี้หูของเขาก็ได้ยินเสียงตุ้บ...ตุ้บ...ดังเป็นจังหวะมาจากครัวหลังบ้าน เนื่องจากสุ่นลั้งแม่ของตนกำลังโขลกเครื่องแกงสำหรับทำน้ำยาขนมจีนในครกหินใบใหญ่อย่าง
เช้าของวันรุ่งขึ้น...หลังจากมนตรีกลับมาจากเลี้ยงหมูแทนคนเป็นเมีย นี่ก็นับได้ว่าเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่บรรยากาศในบ้านไม้หลังเก่าหลังนี้ไม่มีความหม่นหมองของความกังวลเจือปนอยู่เลย เพราะมันได้ถูกแทนที่ด้วยความกระตือรือร้นและความหวังที่ส่องประกายอยู่ในแววตาของทุกคน "เราต้องซื้อหม้อใบใหญ่ ๆ
ภายในวันเดียวกันนั้น หลังจากที่มนตรีและช่อฟ้ากลับมาถึงบ้านพร้อมกับข่าวดีเรื่องการเปลี่ยนแปลงอาชีพ เวลาก็ได้ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงบ่ายคล้อย...ใกล้เวลาที่หวยจะออกเข้ามาทุกที บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่ความตึงเครียดจากความทุกข์ แต่เป็นความตึงเครียดที่เกิดจากควา
สิ้นเสียงของเขา...สุ่นลั้งก็พยักหน้ารับอย่างพึงพอใจที่สุด ทั้งนี้หากถามใจของหล่อน...หล่อนก็ไม่อยากให้ลูกเดินทางสายเดียวกับอดีตสามีของตนเหมือนกัน ส่วนช่อฟ้า...เธอมองหน้าสามีน้ำตาค่อย ๆ ไหลรินลงมาอาบสองแก้มอย่างช้า ๆ ซึ่งมันคือน้ำตาแห่งความโล่งใจนั่นเองเพราะเธอไม่อยากให้เรื่องราวที่สามีฝัน







