บทที่ 7

            “เธอต้องการเงินเท่าไหร่ เพื่อจะไม่ต้องไปแก้ผ้าให้ใครวาดภาพอีก”

            “เอ๊ะ ฝันไม่ได้ขายตัวนะคะ” ใบหน้างามนั้นงอง้ำ

            “แต่ที่เธอทำนี่ ก็เหมือนกับเธอขายตัวแล้ว เธอไปแก้ผ้าวาดรูปขึ้นปกหนังสือพวกนั้น เรียกร้องให้พวกผู้ชายที่เป็นเสือหิว กระหายจะซื้อหนังสือของเธอ”

            “แต่นั่นมันเป็นงาน มันเป็นเพียงรูปภาพ ฝันไม่ได้ขายตัว” พาฝันกำหมัดแน่น ตอนนี้ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำ แต่ไม่ใช่เพราะความพิศวาส แต่เป็นเพราะความโกรธที่มีต่อเขา

            “และถ้าฉันจะขอให้เธอเลิกทำงานแบบนี้ล่ะ” อิมรานถาม ดวงตาคมสีเทามองสบดวงตาคู่สวยของหล่อน

            “ถ้าฉันไม่ทำงานนี้ แล้วฉันจะหาเงินมารักษาแม่ได้อย่างไร”

            “ก็ไหนเธอบอกฉันเองว่า แม่เธอได้รับการผ่าตัดแล้วยังไงล่ะพาฝัน”

            “ใช่ แต่นั่นเพราะเพื่อนของฉันให้ยืมเงิน เพื่อให้แม่ได้ผ่าตัด และฉันก็ต้องทำงานเพื่อหาเงินไปคืนเขา”

            อิมรานเงียบไปพัก ก่อนจะเดินออกไปจากสตูดิโอ ไม่กี่อึดใจต่อมา ร่างสูงก็เดินกลับมาพร้อมบางอย่างที่อยู่ในมือ

            “เธอต้องการเงินเท่าไหร่เพื่อใช้ในการรักษาแม่ และนำไปคืนให้กับเพื่อนผู้แสนดีของเธอ กรอกลงไปได้ตามจำนวนที่เธอต้องการ”

            อิมรานยื่นเช็คเงินสดที่ยังไม่ได้กรอกตัวเลขลงไปให้พาฝัน

            “เอ่อ...” พาฝันอึกอัก

            “เธอรู้ไหมพาฝัน ว่าถึงแม้แม่เธอจะผ่าตัดเสร็จ แต่ก็ยังต้องได้รับการรักษาตัวให้ต่อเนื่อง เงินที่เธอหยิบยืนมาจากเพื่อน คงไม่เพียงพอหรอก และเช็คใบนี้มันคืออนาคตของแม่เธอ” อิมรานบอก

            พาฝันรับเช็คใบนั้นมาถือไว้ หญิงสาวกำลังคิดตามเขา และก็เห็นจริงตามที่เขาพูด และถึงแม้ว่าเธอจะทำงานหนักแค่ไหน ก็คงยังไม่เพียงพอสำหรับค่ารักษาแม่แน่นอน แถมมันจะกลายเป็นดินพอกหางหมูไปด้วยอีก

            “กรอกตัวเลขลงไป เท่าไหร่ก็ได้ฉันไม่อั้น”

            “แลกกับอะไรคะ” พาฝันถามออกไป ดวงตาคู่สวยมองจ้องไปที่ใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเรียวสวยนั้นขมวดมุ่น

            “แลกกับเธอ”

            “แลกกับเธอ” คำๆ นี้ยังดังก้องอยู่ในหัวสมองที่รู้สึกเบลอขึ้นมาเล็กน้อย พาฝันมองเช็คเปล่าสลับกับมองดวงตาคมสีเทาของอิมรานอย่างตัดสินใจ

            หญิงสาวนึกถึงความปลอดภัยของแม่มาอันดับแรก และนึกถึงปิติ เพื่อนชายที่แสนดีของเธอมาเป็นอันดับสอง ปิติคงไม่สามารถช่วยเหลือเธอได้เท่าอิมราน หลังการผ่าตัดผ่านพ้นไป แม่ของเธอจะเป็นยังไงบ้างก็ยังไม่รู้ หมอเจ้าของไข้ได้เคยบอกหล่อนไว้ก่อนแล้วว่า ถ้าไม่ผ่าตัดเนื้องอกที่มันกำลังเติบโตอย่างรวดเร็วในสมอง ก็อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต แต่หากได้รับการผ่าตัดแม่ของเธอก็จะรอด แต่... ถ้าโชคดีก็อาจหายเป็นปกติ และถ้าโชคร้ายก็อาจกลายเป็นอัมพาตครึ่งตัว

            ถ้าแม่ของพาฝันหายเป็นปกติหญิงสาวก็คงไม่ต้องหาเงินมาเป็นค่ารักษาพยาบาลมากนัก แต่ถ้าแม่ของหล่อนเป็นอัมพาตไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ แน่นอนว่าจะต้องมีค่าใช้จ่ายที่ตามมามากมาย และพาฝันก็จะต้องทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาด เพื่อต้องไว้ใช้หนี้ปิติ และเก็บไว้รักษาแม่ต่อไป ซึ่งจะพอหรือเปล่าก็ยังไม่รู้อนาคต

            “ถ้าฝันรับเงินของคุณ ฝันจะต้องทำยังไงบ้างคะ”

            “เธอต้องเลิกทำงานแบบนี้”

            “คุณจะไม่ให้ฝันทำงานหรือคะ”

            อิมรานเดินไปที่บาร์เครื่องดื่มเล็กๆ ริมฝีปากหยักลึกนั้นกดยิ้มที่มุมปาก เมื่อแน่ใจว่าพาฝันจะต้องตอบตกลง

            “เปล่า แต่ฉันห้ามไม่ให้เธอถ่ายแบบนู๊ดอีก เธอจะไปถ่ายโฆษณา หรือจะทำอะไรก็ได้ แต่ห้ามแก้ผ้า” อิมรานหันกลับมามองพาฝัน เขายกเครื่องดื่มในมือขึ้นจิบ

            คำห้ามของเขานั้นทำให้หญิงสาวหน้าแดงระเรื่อขึ้น

            “แค่นี้แหละที่ฉันต้องการ” เขาสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้พาฝัน

            “แค่นี้!” หญิงสาวทวน ด้วยความไม่มั่นใจ อิมรานจะให้เงินเธอเพื่อแลกกับเรื่องแค่นี้เท่านั้นเหรอ

            ร่างสูงของอิมรานเขยิบเข้ามายืนชิดร่างระหง

            “ใช่” ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงไปจนเกือบชิดใบหน้านวล “แต่สำหรับเรื่องของเราสองคน ฉันรับรองด้วยเกียรติของ นายอิมราน ซายัต บิน ฟาฮัตคนนี้ว่า ฉันจะไม่บังคับ ถ้าเธอ... ไม่ยินยอม” คำว่าไม่ยินยอม ถูกกระซิบบอกเบาๆ ที่ข้างใบหูหอมกรุ่น

            อิมรานจรดปลายจมูงโด่งลงที่แก้มนวลหนักๆ ก่อนจะถอยห่างออกไป

            พาฝันกะพริบตาปริบๆ แน่นอนว่าถ้าเขาต้องการขึ้นมา หญิงสาวก็คงไม่มีทางได้ปฏิเสธเขาแน่ เพราะร่างกายของเธอมันทำปฏิกิริยาตอบสนองร่างสูงๆ นั่นอย่างรวดเร็ว อิมรานไม่จำเป็นจะต้องร้องขอหรือบังคับเอากับเธอเลยด้วยซ้ำ หญิงสาวเชื่อมั่นว่า อิมรานเองก็คงรู้ดีพอๆ กับที่เธอรู้

            หญิงสาวถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ เอาล่ะชีวิตแม่อยู่ในกำมือของหล่อน แต่กำลังจะอยู่ในน้ำเงินของอิมราน

            พาฝันหยิบปากกาที่พกติดตัวเสมอออกมาจากกระเป๋าสะพาย ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนเช็คเงินสด ดวงตาคู่สวยตวัดขึ้นมองไปยังร่างสูงนั้นอีกครั้ง และก็ได้สบตากับอิมรานที่กำลังมองหล่อนอยู่นิ่งๆ หญิงสาวตวัดปลายปากกาเป็นตัวเลข จำนวน 1,000,000.00 บาท (หนึ่งล้านบาทถ้วน)

            พาฝันวางปากกาลง และเพ่งมองไปตามตัวเลขที่เธอได้กรอกลงไป เพราะไม่แน่ใจว่ามันจะมากเกินไปหรือเปล่า

            อิมรานเดินมาปรายตามองไปที่ตัวเลขบนเช็คนั่นนิดนึง ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้างๆ หญิงสาว เขาดึงเช็คใบนั้นออกจากมือบาง วางไว้บนโต๊ะ และรวบร่างบางขึ้นมานั่งซ้อนตักแข็งๆ ของตน

            “ไม่ต้องคิดมากน่ะ เงินแค่นี้ไม่ทำให้ขนหน้าแข้งฉันร่วงหรอกยาหยี”

            ดวงตาคู่สวยของพาฝันมองสบดวงตาสีเทาอ่อนที่เปล่งประกายแวววาวออกมา ก่อนจะเริ่มพร่าเลือน เมื่ออิมรานก้มลงประทับจูบปัดแผ่วเบาๆ ที่ริมฝีปากนุ่ม

            “ขอมัดจำก่อน” เขาบอก ก่อนจะกดจูบลงมาอีกครั้งอย่างหนักหน่วง มือหนาสองข้างประคองแก้มนวลเอาไว้ ชายหนุ่มแทรกปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำ และตวัดไล้ความหวานไปจนถ้วนทั่ว

            “อืม... ฉันยังไม่เคยพบใครที่หวานล้ำได้เท่าเธอมาก่อน พาฝัน” อิมรานถอนริมฝีปากออก บอกกระซิบชิดเรียวปากนุ่ม “เธอทำให้ฉันได้ร้อนผ่าวทุกครั้งที่อยู่ใกล้” ชายหนุ่มจูบพรมไปทั่วใบหน้านวล ก่อนจะเลื่อนไล้ลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่นกลิ่นแป้งเด็ก ริมฝีปากร้อนผ่าวของอิมราน ขบเม้มที่ลำคอเรียวระหงจนเกิดเป็นรอยแดงจ้ำๆ ขึ้น