ตอนที่ 10

ไออุ่นจากถ้วยชาพร่างพรายพร้อมกับกลิ่นหอมหวานลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องหับอันเงียบสงบ หลิงเชียวเอื้อนพระหัตถ์หยิบถ้วยชากุยฮวา ชาดอกที่ทรงโปรดปรานขึ้นมาจรดริมพระโอษฐ์ สูดกลิ่นหอมนุ่มนวลก่อนจะจิบเบาๆ พระองค์เบือนพระพักตร์ออกไปทอดพระเนตรบรรยากาศเบื้องนอก สายลมพัดพาลูกคลื่นความหนาวเย็นกัดกินกิ่งไม้ใบหญ้า อากาศเริ่มย่างเข้าสู่ฤดูหนาวอย่างที่คุณหนูหกกล่าวไว้มิผิดเพี้ยน

กวนเฟิงที่ยืนอารักขาอยู่ข้างเคียง พักสายตามองพระพักตร์นิ่งขรึมนั้น เมื่อเห็นสายตาขององค์เหนือหัวที่ทอดมองออกไปไร้จุดหมาย ก็อดมิได้ที่จะขยับกายเข้ามานั่งลงตรงข้ามพระองค์ ชายหนุ่มประสานมือพลางเอ่ยถ้อยคำจากความจริงใจออกมา ด้วยเข้าใจไปว่าเจ้านายของตนกำลังจมอยู่ในความทรงจำอันเจ็บปวดจากความรักครั้งเก่าอีกครา

"ฝ่าบาท... ทรงตัดพระทัยเสียเถอะพะย่ะค่ะ คุณหนูสามผู้นั้น ยามนี้นางแต่งงานมีครอบครัวไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว การที่พระองค์ยังคงจมปรักอยู่กับอดีตเช่นนี้ มิได้ช่วยให้อันใดดีขึ้นมาเลยนะพะย่ะค่ะ"

หลิงเชียวชะงักถ้วยชาในพระหัตถ์ ละสายตากลับมาสบตากวนเฟิง นัยน์ตาหงส์คู่คมแผ่วแสงลงพลางถอนพระทัยลึกอยู่ในอก... แปลกประหลาดนัก หลายวันที่ผ่านมานี้ พระองค์ใช้ชีวิตหมุนวนอยู่กับเรื่องของซินอี๋ ทั้งบาดแผล พิษไข้ และความดื้อรั้นของนาง จนหลงลืมคิดถึง 'ผิงอัน' ไปเสียสนิท ทั้งที่โดยปกติแล้ว ยามใดที่ประทับอยู่ตามลำพัง หรือยามที่ทรงจิบชากุยฮวาอันเป็นชาที่คุณหนูสามชอบชงให้ พระองค์เป็นต้องคิดถึงนางอยู่เสมอแทบทุกลมหายใจ

ทว่ากวนเฟิงกลับตีความสายตาอันนิ่งเงียบและถอนพระทัยนั้นไปอีกทาง องครักษ์หนุ่มคิดว่าฮ่องเต้กำลังโศกเศร้าโหยหาความรักที่หลุดลอย จึงปรับสีหน้าเป็นเศร้าสร้อยเว้าวอน แล้วเริ่มเอ่ยโน้มน้าวต่ออย่างไม่ลดละ

"พระองค์ลองเปิดพระทัยให้สตรีอื่นดูบ้างมิได้หรือพะย่ะค่ะ... อย่างเช่น... คุณหนูหกไงพะย่ะค่ะ"

"พรวด!"

พอเอ่ยถึงชื่อคุณหนูหกออกมา น้ำชาในพระโอษฐ์ก็พลันพุ่งพรวดออกมาทันควันจนทรงสำลักพระโอษฐ์ไอ ค่อก แค่ก! พระพักตร์ที่เคยนิ่งดุจน้ำแข็งบัดนี้ตื่นตระหนกและฉายแววเสียกิริยาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

กวนเฟิงเห็นดังนั้น ก็คิดไปเองอีกระลอกว่าฝ่าบาทคงทรงเบื่อหน่ายและระอาในความดื้อรั้นเอาแต่ใจของคุณหนูหก ชายหนุ่มจึงรีบเอ่ยยิ้มๆ เพื่อพูดปลอบประโลมความตึงเครียด

"โธ่... ฝ่าบาท แม้นางจะมีนิสัยดื้อรั้น พยศ และโหดร้ายไปเสียหน่อย... แต่นางก็นับว่าเป็นสตรีที่ลึกล้ำสวยงามหยดย้อยที่สุดนางหนึ่งเลยนะพะย่ะค่ะ พระองค์ลองมองดูนางตรงนั้นสิพะย่ะค่ะ"

สิ้นคำกวนเฟิง ทั้งฮ่องเต้หนุ่มและองครักษ์ต่างก็หันไปมองร่างของซินอี๋พร้อมๆ กัน ยามนี้นางกำลังยืนเลือกชมม้วนกระดาษและใบชาอยู่อีกฝั่งของร้าน แสงแดดอ่อนยามเช้าตกกระทบเรือนร่างอรชร ผิวพรรณขาวเนียนดุจหยกเนื้อดีสะท้อนแสงงดงาม ดวงหน้าหวานคมคายแม้จะมีความอิดโรยจากพิษไข้ ทว่าแววตากลับฉายความมุ่งมั่นทรนงไร้ความหวาดเกรง ริมฝีปากอิ่มสีชาดและกิริยาที่เคลื่อนไหวอย่างสง่างาม ชวนให้ผู้ที่จ้องมองตกอยู่ในพะวงดุจต้องมนตร์เสน่ห์

กวนเฟิงมองภาพเบื้องหน้าพลางเอ่ยบรรยายความงามนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทอดสายตามองลึกลงไป ก่อนจะหันกลับมาสบพระเนตรฮ่องเต้แล้วเอ่ยปิดท้ายขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉย

"รูปโฉมงดงามเปรียบประดุจภาพวาดสวรรค์ ทว่า... นางกับพระองค์นั้นช่างเหมือนกันไม่มีผิดเลยพะย่ะค่ะ"

หลิงเชียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"เหมือนอย่างไร"

กวนเฟิงยิ้มแห้ง ก่อนจะตอบเสียงเบา

"โหดร้าย... และใจร้ายเหมือนกันอย่างไรเล่าพะย่ะค่ะ"

สิ้นคำรายงานอันไม่กลัวตายขององครักษ์คนสนิท หลิงเชียวที่ทรงสำลักน้ำชาอยู่เมื่อครู่พลันชะงักกึก ดวงพระเนตรหงส์วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะขึ้นมาในทันใด พระองค์ขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม นัยน์ตาคู่คมจ้องมองกวนเฟิงดุจจะกินเลือดกินเนื้อ!

ความกล้าดีที่บังอาจนำพระองค์ไปเปรียบเทียบกับสตรีดื้อรั้นพยศผู้นั้น แถมยังกล่าวหาว่าพระองค์ 'โหดร้ายและใจร้าย' ต่อหน้าต่อตา ทำให้ฮ่องเต้หนุ่มแทบจะอดรนทนไม่ไหว พระหัตถ์หนาเอื้อมฉับไปจับที่ด้ามกระบี่ข้างกายของกวนเฟิง หมายจะชักกระบี่ออกมาสั่งสอนองครักษ์ปากกล้าให้รู้แล้วรู้รอด!

"กวนเฟิง... เจ้าอยากหัวหลุดออกจากบ่ามากนักใช่หรือไม่!"

ทว่ากวนเฟิงที่ติดตามอารักขาพระองค์มานานปี มีหรือจะไม่รู้ทันสัญชาตญาณฆาตกรของเหนือหัว ด้วยความรักตัวกลัวตายอันมีอยู่เต็มเปี่ยม องครักษ์หนุ่มรีบใช้สองมือตะครุบกอดฝักกระบี่และด้ามจับไว้แน่นหนา พร้อมกับออกแรงดึงรั้งไว้สุดกำลังไม่ยอมปล่อยให้ฝ่าบาทชักมันออกมาได้เด็ดขาด!

"ฝ่าบาท! ทรงเย็นพระทัยก่อนพ่ะย่ะค่ะ!"

กวนเฟิงส่งเสียงกระซิบเอ็ดอึง สีหน้าเลิกลั่กพยายามขืนแรงพระหัตถ์เต็มที่ "กระหม่อมเพียงเอ่ยความจริง! หากฝ่าบาทชักกระบี่ฆ่ากระหม่อมกลางร้านน้ำชาตอนนี้ มีหวังคุณหนูหกได้ตื่นตกใจจนพิษไข้กำเริบอีกรอบแน่พ่ะย่ะค่ะ!"

หลิงเชียวชะงักแรงดึงไปเล็กน้อย ยามได้ยินชื่อของคุณหนูหก พระองค์ทอดพระเนตรมองกวนเฟิงที่กำลังกอดกระบี่แน่นจนหน้าดำหน้าแดงด้วยสายตาขู่เข็ญ ก่อนจะถอนพระหัตถ์กลับมาสะบัดแขนเสื้ออย่างหงุดหงิด

"ไสหัวไปยืนเฝ้าด้านนอกเลยไป!"

เมื่อร่างของกวนเฟิงก้มศีรษะแล้วรีบถอยร่นออกไปยืนเฝ้ารักษาการณ์อยู่นอกร้านน้ำชา ความเงียบสงบก็คืนกลับสู่โต๊ะเสวยอีกครา ทว่าถ้อยคำเย้าแหย่ขององครักษ์หนุ่มกลับยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในพระกรรณอยู่มิคลาย

‘รูปโฉมงดงามเปรียบประดุจภาพวาดสวรรค์...’

หลิงเชียวทอดพระเนตรมองถ้วยชากุยฮวาในพระหัตถ์อยู่ชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ เบือนพระพักตร์กักเก็บความรู้สึก แล้วเหลือบสายตาไปทางซินอี๋อีกครั้งอย่างพิจารณา

ยามนี้คุณหนูหกกำลังพิศมองม้วนกระดาษใบบุหงา แสงแดดอ่อนยามฤดูหนาวอาบทาลงบนผิวกายขาวเนียนดุจหยกเนื้อดี เรือนร่างอรชรในชุดสีอ่อนเข้มทอดเงาลงบนพื้นไม้ กิริยาที่ขยับจับสิ่งของดูนุ่มนวลทว่าแฝงความสง่าทรนง นัยน์ตาคู่สวยฉายแววเฉียบแหลมคมคาย... ฮ่องเต้หนุ่มมองพิศดวงหน้านั้นอย่างเงียบเชียบ ในพระทัยยอมรับโดยไร้ข้อโต้แย้งว่า นางงดงามหยดย้อยดุจภาพวาดจริงดังคำกวนเฟิงว่าไว้มิมีผิด

ทว่าเพราะทรงจ้องมองนางนานเกินไป สายตาอันทรงอำนาจนั้นจึงส่งผ่านความรู้สึกจนสตรีที่ถูกมองเริ่มรู้สึกตัว ซินอี๋ค่อยๆ ละสายตาจากม้วนกระดาษ หันขวับกลับมามองทางโต๊ะเสวยของฮ่องเต้

หลิงเชียวชะงักกึกไปวูบหนึ่ง ทรงปรับสีหน้ากลับคืนสู่ความเย็นชาเย็นอย่างรวดเร็ว เบือนพระพักตร์กลับมาจิบชาและทอดพระเนตรออกไปนอกบานหน้าต่างทำทีเป็นมิใส่ใจ ดุจรูปสลักน้ำแข็งที่ไร้ความรู้สึกใดๆ

ทางฝั่งของซินอี๋ เสี่ยวอี่สาวรับใช้คนสนิทที่ยืนอยู่ข้างกายคุณหนูหก ก้มลงกระซิบกระซาบพลางอมยิ้มตาเป็นประกาย สายตามองตรงไปยังฮ่องเต้หนุ่มแล้วเอ่ยชมออกมาไม่ขาดสาย

"คุณหนูเจ้าคะ... ดูฝ่าบาทสิเจ้าคะ ขนาดทรงนั่งจิบชาเงียบๆ ยังดูหล่อเหลาสูงศักดิ์ถึงเพียงนั้น พระพักตร์ของพระองค์คมคายดุจเทพบุตรลงมาจุติ คิ้วเข้มดวงตาทรงอำนาจ รูปร่างหรือก็สง่างามไร้ที่ติ หล่อเหลาหาใครเปรียบในแผ่นดินนี้ไม่ได้อีกแล้วจริงๆ เจ้าค่ะคุณหนู!"

เสี่ยวอี่ยังคงพยักหน้าพยักเผย เอ่ยรำพันความหล่อเหลาต่อไปอย่างตื่นเต้น

"จริงไหมเจ้าคะคุณหนู คนอะไรจะหล่อเหลาบาดตาได้ถึงเพียงนี้ ขนาดทำสีหน้าเย็นชานิ่งขรึม ก็ยังดูหล่อเหลารูปงามจนหม่อมฉันแทบจะลืมหายใจแล้วเจ้าค่ะ!"

ซินอี๋ที่ยืนฟังเสี่ยวอี่เอ่ยชมฮ่องเต้หนุ่มอยู่ข้างหู ได้แต่นิ่งเงียบ มิได้เอ่ยขัดหรือโต้แย้งคำใด นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องมองบุรุษในชุดพรางกายสีเข้มที่นั่งจิบชาอยู่ไกลๆ

ในใจของคุณหนูหกยอมรับความจริงทุกประการโดยไร้ข้อกังขา... หลิงเชียวผู้นี้ แม้จะปากร้าย เย็นชา และใจดำกับนางเพียงใด ทว่าเรื่องรูปโฉมและความหล่อเหลาสูงศักดิ์นั้น พระองค์คือบุรุษที่งามสง่าไร้รอยตำหนิโดยแท้จริง

ทว่าชั่วครู่ต่อมา ความคิดชื่นชมในใจของคุณหนูหกก็พลันมลายหายไป สติปัญญาและความจริงอันแสนโหดร้ายฉุดดึงนางกลับสู่ความเป็นจริง ยามนี้ชีวิตของนางมิได้ราบรื่นหรือเปี่ยมสุขถึงขั้นจะมานั่งชะม้อยตาชื่นชมรูปโฉมความหล่อเหลาของบุรุษ ชะตากรรมที่ผ่านมาเต็มไปด้วยความยากลำบาก เลือดและน้ำตา หนทางข้างหน้าที่ต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดและกอบกู้ฐานะก็นับว่ายังอีกยาวไกลนัก

ซินอี๋ถอนหายใจออกมาเบาๆ นัยน์ตาคู่สวยแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบเย็นชา นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทดุจสายน้ำไร้ระลอกคลื่น

"ชื่อเสียง ตระกูล และชีวิตของข้า... ยังต้องการสิ่งต่าง ๆ อีกมากมายนัก ข้าไม่มีเวลามานั่งเคลิบเคลิ้มชมดูความงามของบุรุษหรอก"

เสี่ยวอี่ได้ยินผู้เป็นนายเอ่ยเช่นนั้น ก็ครุ่นคิดตามอย่างไร้เดียงสา สาวรับใช้ตัวน้อยเอียงคอมองหน้าคุณหนูหก ก่อนจะพึมพำพูดขึ้นมาอย่างไม่คิดอะไรมาก

"โธ่... คุณหนูเจ้าคะ แล้วจะมีสิ่งใดในแผ่นดินนี้อีกเล่าที่ฝ่าบาทจะทรงประทานให้ไม่ได้? หากสิ่งที่ท่านต้องการ แม้แต่โอรสสวรรค์ผู้ครองแผ่นดินยังหามาประทานให้ไม่ได้... แล้วจะมีใครในใต้หล้าให้คุณหนูได้อีกหรือเจ้าคะ"

ถ้อยคำบริสุทธิ์อย่างไร้เจตนาของเสี่ยวอี่ประดุจสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ ซินอี๋ถึงกับชะงักกึกไปในทันใด

ดวงตาคู่สวยฉายแววครุ่นคิดลึกซึ้ง นางพลันนึกทบทวนตามคำพูดนั้นในใจ... นั่นสินะ ชายที่นั่งจิบชาอยู่ตรงนั้นคือองค์จักรพรรดิ ผู้ถือครองอำนาจสูงสุดเหนือแผ่นดินแคว้นเว่ย หากนางต้องการลบล้างตราบาปจากตระกูล และกอบกู้ทุกสิ่งกลับคืนมา มีสิ่งใดบ้างที่บุรุษผู้นี้จะหามาให้นางไม่ได้…