ตอนที่4

การเดินทางใช้เวลาถึงหนึ่งเดือนกว่าจะถึงแคว้นหลิง และนั่นก็ทำให้ข้าและจิวเมี่ยวสนิทกันมากขึ้น นางไม่ค่อยกลัวข้าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ขณะที่ขบวนกำลังจะเดินทางเข้าใกล้เมืองหลวงในอีกไม่ช้า จู่ๆ รถม้าก็หยุดลง

ข้าเปิดหน้าต่างพลางชะโงกหน้ามอง ได้ยินเสียงร้องอย่างเจ็บปวดและเสียงต่อสู้ที่ดังมาจากรถม้านำขบวนคันหน้าสุด

เกิดเรื่องอะไรขึ้น!

“องค์ชายเกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ พวกเราเจอโจรป่า!” คนขับรถม้าเปิดประตูบอกอย่างตื่นตระหนก

“ขับหนีพวกมันไปให้ได้! ฝ่าผ่านพวกมันไปยังเมืองหลวงแคว้นหลิงเดี๋ยวนี้!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ข้าไม่รู้ว่าโจรป่ามันมีจำนวนมากแค่ไหน แต่สถานการณ์ฝ่ายข้าย่อมเพลี่ยงพล้ำแน่นอน ทหารที่ร่วมเดินทางมามีไม่กี่นาย ถ้าไม่หนีคงไม่น่าจะรอด

ข้าชะโงกหน้ามองด้านนอกอีกครั้งเห็นรถม้าของข้ารับใช้พลิกคว่ำ ไม่ทราบชะตากรรมของพวกนางด้านในแต่ว่าดูจากสภาพแล้วก็ได้แต่ภาวนา ขณะที่รถม้าของข้ากำลังจะขับฝ่าไป ธนูก็พุ่งยิงคนขับจนร่วงหล่น ทำให้ตอนนี้รถม้านั้นไร้การควบคุมเสียแล้ว!

“ทำยังไงดีเพคะองค์ชาย!” จิวเมี่ยวกรีดร้องเมื่อรถม้าเสียการควบคุม ข้าเปิดประตูเพื่อคิดจะจับบังเหียนม้าเพื่อควบคุมมันแทน แต่กลับมีโจรป่าคนหนึ่งกระโดดขึ้นมาจับสายบังเหียนเสียก่อนแล้วบังคับม้าให้หยุดลง

ไม่ใช่เรื่องราวน่ายินดีสักนิดที่ม้าหยุดวิ่งเพราะต้องมาเจอเรื่องที่เลวร้ายยิ่งกว่า ข้าดึงจิวเมี่ยวให้อยู่ด้านหลังเพราะยังไงนางก็เป็นผู้หญิงสมควรถูกปกป้อง แม้นางจะเป็นแค่ตัวละครในนิยายหากแต่นางยังสำคัญต่อข้า ดังนั้นนางจะเป็นอันตรายไม่ได้

โจรป่าหน้าตาอัปลักษณ์จ้องมองเราสองคนแล้วเบิกตากว้างคล้ายมันได้เจอของล้ำค่า ข้ากันจิวเมี่ยวมากขึ้นเมื่อมองแววตาที่หื่นกระหายของมัน มือโสโครกยื่นมาจับแขนของข้าแล้วกระชากให้ออกไปจากรถม้าทันที

“องค์ชาย!”

จิวเมี่ยวร้องเสียงหลงแล้วรีบวิ่งตามลงมา

ทันทีที่พวกมันเห็นข้าต่างมองกันตาค้างก่อนจะเปลี่ยนเป็นหื่นกระหาย ทุกสายตามองข้าเพียงจุดเดียวไม่สนใจจิวเมี่ยวสักนิด ข้านั้นสะท้านในใจเมื่อนึกได้ว่าซูเม่ยนั้นงดงามเพียงใดไม่แปลกที่พวกมันจะมองด้วยสายตาเช่นนี้

ข้าสะบัดแขนที่ถูกจับแต่มันกลับไม่ยอมปล่อย

“ปล่อยมือสกปรกของเจ้าซะ รู้หรือไม่ว่าคนผู้นี้คือใคร!” จิวเมี่ยวรีบมายืนข้างข้าแล้วตะโกนบอก หากแต่นางกลับถูกผลักจนล้มลง

“จิวเมี่ยว!”

ข้ามองใบหน้าโจรป่าอัปลักษณ์อย่างไม่พอใจ

“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ข้าเป็นองค์ชายแคว้นซื่อและตอนนี้เดินทางมาเป็นทูตแคว้นหลิง หากเกิดอะไรขึ้นกับพวกข้า พวกเจ้าไม่รอดแน่”

“ฮ่าๆ ๆ พวกข้าไม่กลัว แต่เป็นถึงองค์ชายท่าทางน่าลิ้มลองกว่าเดิม” ว่าแล้วพวกมันหลายคนก็เข้ามาล้อมข้าไว้

ข้าใช้มืออีกข้างกำหมัดต่อย เเต่กลับถูกมันจับไว้ได้ ตอนนี้เเขนทั้งสองข้างของข้าไร้อิสระเเล้ว ได้ยินเสียงจิวเมี่ยวร้องจะเข้ามาช่วยแต่ก็ถูกผลักให้ล้มตามเดิม มือมากมายจากพวกมันเริ่มมาสัมผัสส่วนต่างๆ ของข้า

“อ๊ากกก”

ข้าใช้ฟันกัดมือของมันคนหนึ่งที่จับใบหน้าข้าจนเลือดอาบ

เพี๊ยะ!

“เจ้ากล้ามาก! สงสัยชอบความรุนแรง ได้! เดี๋ยวพวกข้าสนองให้!”

ข้ามองพวกมันตาขวางเมื่อถูกตบ ขณะที่กำลังจะสู้จนตัวตายก็ได้ยินเสียงรถม้าที่กำลังวิ่งมา พวกมันต่างหันไปมองก่อนจะรีบละจากตัวข้าแล้วยกดาบขึ้นพร้อมสู้

“องค์ชายเป็นอะไรหรือไม่เพคะ”

จิวเมี่ยวรีบมาหาข้าทันที พอนางเห็นแก้มที่แดงและมุมปากมีเลือดไหลก็ร้องอย่างตกใจ

“พวกมันบังอาจนักที่ทำองค์ชายขนาดนี้!”

ข้าไม่ได้พูดตอบ แต่กำลังมองดูเหตุการณ์ตรงหน้า พวกโจรป่ามันกำลังต่อสู้กับคนกลุ่มหนึ่ง ข้าเพ่งตามองบุรุษผู้หนึ่งที่อยู่ไกลจากข้าพอสมควร เขาเพียงยกดาบฟันไม่กี่ครั้งก็สามารถฆ่าโจรป่าได้แทบหมดสิ้น

“อะ..อ่อกก” ทั้งข้าและจิวเมี่ยวต่างก็ก้มหน้าอาเจียน แม้จะเป็นเรื่องในนิยายก็เถอะแต่การที่เห็นการฆ่าฟันแล้วเลือดไหลไส้ทะลักตรงหน้าก็ไม่ใช่เรื่องที่ยืนดูอย่างไม่สะทกสะท้าน ข้าไม่รู้ว่าพวกที่มานั้นมาดีหรือมาร้ายจึงไปหลบซ่อนกับจิวเมี่ยวที่หลังต้นไม้ใหญ่