6

เจียงสวินวางปังตอลง ก่อนเลือกเนื้อหมูชิ้นดี ไข่ ผักสด และเครื่องปรุงอีกหลายอย่างใส่ตะกร้า

จากนั้นจึงหันกลับไปมองแม่ครัวใหญ่อีกครั้ง

"พรุ่งนี้เช้า ข้าจะมาใหม่ เตรียมของสดไว้ด้วย"

แม่ครัวใหญ่หน้ากระตุก แต่ไม่กล้าเถียง

ช่วงพลบค่ำ กลิ่นหอมของหมูตุ๋นซีอิ๊วลอยฟุ้งไปทั่วเรือนหลัง เสี่ยวอวี๋นั่งอยู่หน้าโต๊ะ กำลังเคี้ยวข้าวคำโตจนสองแก้มตุ่ย ดวงตากลมโตเปล่งประกายอย่างมีความสุข

เจียงสวินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คอยคีบเนื้อและผักใส่ชามให้ไม่ขาด

"ค่อย ๆ กินเจ้าค่ะ ไม่มีใครแย่ง" เสี่ยวอวี๋พยักหน้าหงึกหงัก แต่ก็ยังเคี้ยวต่ออย่างเอร็ดอร่อย

"อร่อยหรือไม่เจ้าคะ"

"อร่อยขอรับ" เด็กน้อยรีบตอบ ก่อนเงยหน้ามองนาง

"อร่อยที่สุดเลยขอรับ"

เจียงสวินยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ แค่เห็นเด็กคนนี้กินอิ่ม นอนหลับ และไม่ต้องหวาดกลัวว่าจะถูกใครแย่งอาหารไปอีก นางก็รู้สึกว่าการออกไปอาละวาดในจวนวันนี้คุ้มค่าแล้ว

ทว่าบนกิ่งไม้ใหญ่ข้างเรือนหลัง สายตาคมคู่หนึ่งกำลังจับจ้องภาพทั้งหมดจากมุมสูง

'หลินเฟิงเจี๋ย' เอนกายอยู่บนกิ่งไม้หนาอย่างสบาย ๆ ชุดสีเข้มแทบกลืนไปกับเงามืด นัยน์ตาลึกล้ำทอดมองสตรีร่างบางที่กำลังเช็ดมุมปากให้หลานชายอย่างอ่อนโยน

เมื่อสองเค่อก่อน นางยังถือปังตอยืนข่มแม่ครัวทั้งเรือนจนไม่มีใครกล้าหายใจแรง แต่ยามนี้กลับนั่งป้อนข้าวเด็กด้วยรอยยิ้มละมุน ราวกับเป็นคนละคน ความแตกต่างนั้นทำให้มุมปากของหลินเฟิงเจี๋ยยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

"นายท่านสาม" เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกาย

หมิงหยวนปรากฏตัวอย่างเงียบเชียบ ก่อนประสานมือคารวะ

"คนของเรือนใหญ่ไปฟ้องท่านโหวแล้วขอรับ คาดว่าพรุ่งนี้เช้า ท่านโหวจะเรียกแม่นมเจียงไปไต่สวนเรื่องที่นางลงมือทำร้ายฮูหยินใหญ่ และเรื่องที่บุกเรือนกลางของอนุเตียว"

"เรียกไต่สวนอย่างนั้นหรือ" หลินเฟิงเจี๋ยเลิกคิ้วเล็กน้อย

"ขอรับ"

"ก็ดี" มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น

หมิงหยวนลังเล ก่อนถามต่อ

"ท่านจะให้ข้าไปสกัดเรื่องไว้ก่อนหรือไม่ขอรับ"

"ไม่ต้อง" หลินเฟิงเจี๋ยตอบทันที น้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับแฝงอำนาจจนยากจะโต้แย้ง

"ปล่อยให้พวกมันยโสไปก่อน"

หมิงหยวนเงยหน้าขึ้น

"แล้วพรุ่งนี้..."

"พรุ่งนี้ ข้าจะไปร่วมฟังการไต่สวนด้วยตัวเอง"

หมิงหยวนเบิกตากว้างอย่างห้ามไม่อยู่ นายท่านสามผู้ไม่เคยสนใจเรื่องวิวาทในฝ่ายใน อีกทั้งยังเกลียดความวุ่นวายเข้าไส้ บัดนี้กลับจะไปนั่งฟังการไต่สวนเรื่องแม่นมตบคนด้วยตัวเองอย่างนั้นหรือ

"นายท่านจะเปิดเผยตัวแล้วหรือขอรับ"

หลินเฟิงเจี๋ยไม่ได้ตอบทันที เขาทอดสายตากลับไปยังเจียงสวินอีกครั้ง สตรีผู้นั้นกำลังใช้ผ้าเช็ดคราบที่มุมปากให้เสี่ยวอวี๋ ส่วนเด็กน้อยก็หัวเราะจนตาหยี

หลินเฟิงเจี๋ยมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ

"ถึงเวลาพอดี"

หมิงหยวนพยักหน้า

"ขอรับ"

หลินเฟิงเจี๋ยยังคงมองไปทางเรือนหลัง ก่อนพึมพำกับสายลมแผ่วเบา

"ข้าอยากรู้นัก..." มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง

"ว่าต่อหน้าท่านโหวและคนทั้งตระกูล แม่นมปากกล้าผู้นี้จะฟาดพวกมันอย่างไรอีก"

บรรยากาศยามเช้าในเรือนหลังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของโจ๊กหมูสับใส่ไข่ อากาศเย็นสบายหลังสายฝนเมื่อคืน ทำให้เสี่ยวอวี๋น้อยดูสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าหลายวันก่อน

เจียงสวินนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ค่อย ๆ ป้อนโจ๊กให้เด็กชายทีละคำ เสี่ยวอวี๋เคี้ยวจนแก้มตุ่ย ดวงตากลมโตเปล่งประกายความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

"อร่อยไหมเจ้าคะ" เจียงสวินเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

"อร่อยที่สุดในโลกเลยขอรับ" เสี่ยวอวี๋ตอบเสียงใส ก่อนสีหน้าจะค่อย ๆ หม่นลง มือเล็กเอื้อมมาสะกิดแขนเสื้อของเจียงสวินเบา ๆ

"แม่นมขอรับ วันนี้แม่นมอย่าออกไปไหนได้ไหมขอรับ เมื่อคืนเสี่ยวอวี๋ฝันว่าพวกป้า ๆ ใจร้ายจะมาจับแม่นมไปตบอีก" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเจียงสวินกระตุกวูบ

เด็กคนนี้แม้จะเริ่มยิ้มได้ เริ่มกินอิ่ม และเริ่มไว้ใจนางมากขึ้น แต่เงาของความหวาดกลัวในอดีตก็ยังไม่เลือนหายไปง่าย ๆ

เจียงสวินวางชามลง ก่อนย่อตัวกอดเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมแขน พลางลูบหลังเบา ๆ อย่างปลอบโยน

"ไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ คุณชายน้อยของข้า ต่อให้คนทั้งตระกูลมารวมกัน ข้าก็ไม่มีวันทิ้งท่านไปไหนเด็ดขาด" นางผละออกเล็กน้อย ก่อนยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าเด็กชาย

"เรามาเกี่ยวก้อยสัญญากันดีไหมเจ้าคะ ชาตินี้ข้าจะอยู่ปกป้องคุณชายน้อย จนกว่าท่านจะเติบโตเป็นบุรุษที่สง่างามที่สุดในแผ่นดิน"

เสี่ยวอวี๋มองนิ้วก้อยตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะค่อย ๆ สว่างขึ้น

เด็กน้อยยื่นนิ้วก้อยของตนออกไปเกี่ยวไว้อย่างแน่นหนา

"สัญญาขอรับ เสี่ยวอวี๋ก็จะเป็นเด็กดี จะรีบโตขึ้น แล้วปกป้องแม่นมเหมือนกัน" เจียงสวินหัวเราะเบา ๆ ก่อนใช้อีกมือลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างเอ็นดู

รอยยิ้มบริสุทธิ์ของเด็กวัยเพียงสี่ขวบทำให้นางตระหนักขึ้นมาอย่างชัดเจนว่า เรื่องราวในนิยายกำลังเปลี่ยนไปแล้ว

เด็กน้อยผู้ซึ่งในเนื้อเรื่องเดิมควรจะค่อย ๆ เติบโตขึ้นพร้อมหัวใจว่างเปล่าและความแค้น บัดนี้กลับถูกเติมเต็มทีละน้อยด้วยความรัก ความอบอุ่น และความรู้สึกปลอดภัย

จากตัวร้ายในอนาคต กำลังกลายเป็นเด็กน้อยขี้อ้อนที่ติดแม่นมแจ

ขณะเดียวกัน ทางด้าน 'จวนโหว' บรรยากาศกลับอึดอัดราวกับพายุกำลังตั้งเค้า

ฮูหยินใหญ่นั่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนเก้าอี้ มือหนึ่งกุมแก้มที่ยังปรากฏรอยแดงชัดเจน ขณะที่อนุเตียวนั่งอยู่ด้านข้าง คอยใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาราวกับได้รับความอยุติธรรมใหญ่หลวง

เหนือขึ้นไปตรงหัวโต๊ะคือ 'หลินจิ้งโหว' พี่ชายคนโตของหลินเฟิงเจี๋ย และเป็นบิดาแท้ ๆ ของเสี่ยวอวี๋

ชายวัยกลางคนมีสีหน้าเคร่งเครียด คิ้วขมวดแน่นจนแทบผูกเป็นปม

"ท่านโหว ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้านะเจ้าคะ" ฮูหยินใหญ่สะอื้น พลางยกผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา

"แม่นมเจียงผู้นั้นเสียสติไปแล้ว นางกล้าถือไม้พลองทำร้ายบ่าวรับใช้ แล้วยังกล้าตบหน้าข้าต่อหน้าคนทั้งเรือน นางไม่เห็นหัวท่านโหว ไม่เห็นกฎของตระกูลอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย"

"จริงเจ้าค่ะท่านโหว" อนุเตียวรีบเสริมทันที

"นางยังบุกรุกมาถึงเรือนของข้า ข่มขู่ซุ่ยเซียงต่อหน้าบ่าวมากมาย หากปล่อยให้นางกำเริบเสิบสานต่อไป ฝ่ายในของตระกูลหลินจะเหลือกฎระเบียบอะไรอีกเล่าเจ้าคะ คนนอกรู้เข้า คงหัวเราะเยาะว่าตระกูลขุนนางใหญ่โตกลับควบคุมแม่นมเพียงคนเดียวไม่ได้"

หลินจิ้งโหวฟังแล้วสีหน้ายิ่งมืดครึ้ม

ปัง!

ฝ่ามือใหญ่ตบลงบนโต๊ะเต็มแรง

"ไปลากตัวแม่นมเจียงมาที่นี่เดี๋ยวนี้!" เขาตวาดลั่น

"ข้าจะสั่งโบยนางห้าสิบไม้ก่อน แล้วค่อยส่งตัวไปให้ทางการจัดการ"

"ใครจะโบยใครกันหรือพี่ใหญ่" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากหน้าประตู น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ไม่ได้ดังมาก ทว่ากลับแฝงแรงกดดันจนคนทั้งห้องพลันเงียบกริบ

ทุกสายตาหันไปมองพร้อมกัน ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำปักดิ้นเงินก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างเชื่องช้า

เขาคือ 'หลินเฟิงเจี๋ย'

ดวงตาคมกริบราวพญาเหยี่ยวกวาดมองทุกคนในห้องเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้ฮูหยินใหญ่และอนุเตียวชะงัก สีหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจเมื่อครู่พลันแข็งค้าง

"น้องสาม!" หลินจิ้งโหวลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความตกใจ