7

"เจ้า... เจ้าเดินทางกลับมาจากแคว้นเหนือตั้งแต่เมื่อใดกัน!"

หลินเฟิงเจี๋ยไม่ได้ตอบในทันที เขาเดินตรงไปยังเก้าอี้อีกตัวซึ่งตั้งอยู่ด้านข้าง ก่อนนั่งลงอย่างไม่รีบร้อน ด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง แต่กลับทำให้คนทั้งห้องไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงดัง

ชายหนุ่มปัดชายแขนเสื้อเบา ๆ แล้วช้อนสายตาขึ้นมองพี่ชาย ก่อนเลื่อนไปยังฮูหยินใหญ่และอนุเตียว

"ข้ากลับมาได้หลายวันแล้ว" ประโยคสั้น ๆ ทำให้สีหน้าของคนทั้งสองฝ่ายในเปลี่ยนไปพร้อมกัน

หลายวันแล้ว นั่นหมายความว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมา เขาอาจเห็นหรือได้ยินมามากกว่าที่พวกนางคิด

หลินเฟิงเจี๋ยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ทำให้ใครรู้สึกอุ่นใจแม้แต่น้อย

"และบังเอิญได้ยินเรื่องน่าสนใจอยู่หลายเรื่องเสียด้วย"

ฮูหยินใหญ่กำผ้าเช็ดหน้าแน่น อนุเตียวเม้มริมฝีปาก ไม่กล้าเอ่ยแทรก

หลินเฟิงเจี๋ยจึงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ก่อนเอ่ยช้า ๆ

"เมื่อครู่ข้าได้ยินไม่ผิดกระมัง..." ดวงตาคมเย็นเยียบกวาดมองทุกคนในห้อง

"พวกเจ้าบอกว่าจะโบยแม่นมเจียงอย่างนั้นหรือ"

เรือนหลักของจวนโหวตกอยู่ในความเงียบกริบชวนอึดอัด หลินจิ้งโหว ผู้เป็นพี่ชายใหญ่ ยืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะ สีหน้าเคร่งขรึมจนแทบดำคล้ำ เหงื่อบาง ๆ ซึมตามกรอบหน้า ขณะที่ฮูหยินใหญ่และอนุเตียวต่างหน้าซีดเผือด ไร้เค้าโทสะเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง เพราะบุรุษที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าคือ ‘หลินเฟิงเจี๋ย’ นายท่านสามแห่งตระกูลหลิน ผู้มีอำนาจทั้งในจวนและในราชสำนักจนไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลน

"ข้าถามว่าใครคิดจะโบยแม่นมเจียงอย่างนั้นหรือ" หลินเฟิงเจี๋ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองฮูหยินใหญ่และอนุเตียวทีละคน

"น้องสาม เจ้าฟังพี่ก่อน" หลินจิ้งโหวพยายามรักษาท่าที

"สตรีผู้นี้เป็นเพียงแม่นม แต่กลับถือดี ก้าวร้าว บุกอาละวาดถึงเรือนกลาง ตบหน้าฮูหยินใหญ่ แล้วยังข่มขู่บ่าวรับใช้ หากปล่อยไว้ กฎฝ่ายในของจวนโหวย่อมไม่เหลือความศักดิ์สิทธิ์"

"ก้าวร้าวหรือ" หลินเฟิงเจี๋ยเหยียดยิ้มเย็นชา

"เหตุใดนางจะไม่ก้าวร้าว ในเมื่อพวกเจ้าปล่อยให้บ่าวรับใช้เอาเศษข้าวปนทราย เนื้อบูด และอาหารสกปรกไปให้ ‘หลินเสี่ยวอวี๋’ คุณชายสายหลักของตระกูลกิน" คำพูดนั้นสะเทือนไปทั่วโถง

อนุเตียวพลันตัวสั่น สีหน้าซีดลงอีกหลายส่วน

"น้องสาม เรื่องนั้นไม่ได้ร้ายแรงถึงเพียงนั้น"

หลินจิ้งโหวพยายามแก้ตัว

ปัง!

ฝ่ามือของหลินเฟิงเจี๋ยตบลงบนโต๊ะจนถ้วยชาสะเทือน

"ไม่ร้ายแรงหรือ" น้ำเสียงของเขาเย็นลงในทันที

"เสี่ยวอวี๋เป็นบุตรชายสายหลักที่เกิดจากอดีตฮูหยิน มารดาของเขานำสินเดิมติดตัวเข้าจวนมามหาศาล ทั้งร้านค้า ที่ดิน เงินทอง และทรัพย์สินอีกนับไม่ถ้วน สิ่งเหล่านั้นช่วยประคับประคองจวนโหวแห่งนี้อยู่ไม่น้อย" เขาหันไปมองฮูหยินใหญ่ช้า ๆ

"แต่หลังจากอดีตฮูหยินจากไป พวกเจ้ากลับปล่อยให้เด็กวัยเพียงสี่ขวบถูกทอดทิ้งอยู่ในเรือนหลัง กินของเหลือของบูด ผอมแห้งจนแทบไม่เหลือเค้าเด็กที่ได้รับการเลี้ยงดูจากตระกูลใหญ่" จากนั้นสายตาคมก็เลื่อนไปยังอนุเตียว

"แล้วยังมีคนคิดยื่นมือไปแตะสินเดิมของมารดาเขาอีก"

ฮูหยินใหญ่กำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ ความจริงที่นางพยายามซ่อนถูกเปิดโปงต่อหน้าคนทั้งเรือน

นางเป็นเพียงภรรยาที่แต่งเข้ามาภายหลัง หลังจากอดีตฮูหยินเสียชีวิต ส่วนอนุเตียวก็เป็นเพียงอนุภรรยา บุตรที่เกิดจากนางย่อมมีฐานะรองจากเสี่ยวอวี๋อย่างชัดเจน ผลประโยชน์ทั้งสองฝ่ายจึงผูกเข้าหากันอย่างแนบแน่น

หากเสี่ยวอวี๋อ่อนแอ เจ็บป่วย หรือสูญสิ้นสิทธิ์ในทรัพย์สิน ผู้ที่ได้ประโยชน์ย่อมไม่ใช่ใครอื่น

"พวกเจ้ากล้าดีอย่างไร" เสียงทุ้มต่ำของหลินเฟิงเจี๋ยดังก้องทั่วห้อง

"หากแม่นมเจียงไม่ลุกขึ้นมาปกป้อง ป่านนี้หลานชายของข้าจะมีสภาพเป็นอย่างไร พวกเจ้ากล้าตอบหรือไม่"

ไม่มีผู้ใดตอบ ฮูหยินใหญ่เม้มริมฝีปากแน่น อนุเตียวก้มหน้าหลบสายตา

ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้ามั่นคงก็ดังขึ้นจากด้านนอก

ทุกสายตาหันไปยังประตู ‘เจียงสวิน’ ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในชุดเรียบง่าย ท่วงท่าของนางสงบนิ่งและสง่างาม ไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

ข้างกายคือ ‘หลินเสี่ยวอวี๋’

วันนี้เด็กน้อยแต่งกายสะอาดสะอ้านกว่าเดิมมาก ใบหน้าเล็กมีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย ทว่ามือยังจับชายแขนเสื้อของแม่นมไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย

"แม่นมเจียง..."

หลินจิ้งโหวขมวดคิ้วทันทีที่เห็นนาง

เจียงสวินไม่ได้สนใจสายตาของฮูหยินใหญ่หรืออนุเตียว นางเพียงย่อกายทำความเคารพอย่างถูกต้อง

"คารวะท่านโหว คารวะนายท่านสาม"

"เจ้ามาได้พอดี"

หลินจิ้งโหวกำลังจะเอ่ยต่อ แต่เจียงสวินกลับพูดขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงฉะฉาน

"ข้าน้อยนำคุณชายน้อยมาที่นี่ ไม่ได้มาเพื่อแก้ตัวเรื่องที่ลงมือตบผู้ใดเจ้าค่ะ"

ทุกคนชะงัก เจียงสวินเงยหน้าขึ้น

"สิ่งที่ข้าทำ ข้ายอมรับทั้งหมด"

ฮูหยินใหญ่รีบแทรก

"เห็นหรือไม่ท่านโหว นางยอมรับเอง!"

เจียงสวินปรายตามองเพียงนิด

"ข้ายอมรับว่าตบ แต่ข้าไม่ได้ยอมรับว่าข้าผิด"

"เจ้า!"

"หากคนผู้หนึ่งคิดแย่งสินเดิมของเด็กสี่ขวบ ถ้าข้าไม่ขวางก็เท่ากับข้าบกพร่องต่อหน้าที่ หากมีคนส่งอาหารปนทรายและของบูดมาให้คุณชายกิน ถ้าข้ายังมัวก้มหน้าก้มตา ข้าก็ไม่คู่ควรเป็นแม่นมของเขา"

เจียงสวินหันกลับไปมองหลินจิ้งโหว น้ำเสียงยังคงสุภาพ แต่ไม่มีความหวาดเกรง

"ข้าน้อยเพียงอยากถามท่านโหวสักคำ ในเมื่อท่านไร้เวลาจะเหลียวแลบุตรชายสายหลัก ปล่อยให้คนฝ่ายในรังแกเขามานานถึงเพียงนี้ แล้ววันนี้ยังคิดลงโทษแม่นมที่ลุกขึ้นมาปกป้องเขา" นางเว้นจังหวะเล็กน้อย

"เช่นนั้นผู้ใดกันแน่ที่ควรถูกสอบสวน"

ใบหน้าของหลินจิ้งโหวแข็งค้าง เจียงสวินก้มมองเด็กน้อยข้างกาย ก่อนจับมือเล็กนั้นแน่นขึ้น

"หากคนในจวนโหวไม่มีความสามารถจะดูแลคุณชายน้อยให้ดี และยังปล่อยให้คนอื่นคิดแตะต้องสินเดิมที่มารดาของเขาทิ้งไว้" จากนั้นนางจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

"เช่นนั้นก็มอบสิทธิ์ในการดูแลคุณชายน้อย รวมถึงสิทธิ์ตรวจสอบสินเดิมของอดีตฮูหยินให้ข้า"

ฮูหยินใหญ่เบิกตากว้าง

"เจ้าเพ้อเจ้ออะไร เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร!"

เจียงสวินหันไปมอง

"ข้าเป็นแม่นมของคุณชายน้อย คนที่อย่างน้อยก็ยังรู้ว่าเด็กสี่ขวบควรได้กินข้าวดี ๆ และไม่ควรถูกใครแย่งสมบัติไปต่อหน้าต่อตา"

"เจียงสวิน!"

"หากใครคิดแตะต้องคุณชายหรือสินเดิมของมารดาเขาอีก ข้าก็จะฟาดกลับเหมือนเดิม ไม่เว้นหน้าใครทั้งนั้นเจ้าค่ะ"

ทั่วทั้งโถงตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่รอบด้านต่างพากันก้มหน้า ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง

ใครจะคิดว่าแม่นมตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะกล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าท่านโหว นายท่านสาม ฮูหยินใหญ่ และอนุภรรยาโดยไม่สั่นแม้แต่น้อย

ทว่าในความเงียบนั้น มุมปากของหลินเฟิงเจี๋ยกลับค่อย ๆ ยกขึ้น แววตาที่มองเจียงสวินฉายประกายพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด

"พูดได้ดี" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

หลินเฟิงเจี๋ยลุกจากเก้าอี้ ร่างสูงใหญ่ก้าวตรงไปหาเจียงสวินกับหลานชาย