8

เขาหยุดยืนตรงหน้าเด็กน้อย ก่อนก้มมองเสี่ยวอวี๋อยู่ครู่หนึ่ง

หลานชายของเขาผอมเกินไปจริง ๆ ผอมเสียจนไม่ต้องสอบถามอะไรมาก ก็รู้ได้ว่าที่ผ่านมาเด็กคนนี้ถูกทอดทิ้งเพียงใด

สายตาของหลินเฟิงเจี๋ยเย็นเยียบลง ก่อนเงยขึ้นมองคนทั้งห้อง

"นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เรือนหลังจะขึ้นตรงต่อข้า"

สีหน้าของฮูหยินใหญ่เปลี่ยนทันที

"น้องสาม!"

หลินเฟิงเจี๋ยไม่สนใจ

"ส่วนสำรับ เครื่องใช้ บ่าวรับใช้ และทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเสี่ยวอวี๋ ให้แม่นมเจียงมีสิทธิ์ตรวจสอบและจัดการได้ทั้งหมด" เขาหยิบตราประจำตัวขนาดเล็กออกมาวางลงบนโต๊ะ

"ตรานี้ใช้ผ่านเข้าออกเรือนครัว ห้องเก็บของ และคลังส่วนที่เกี่ยวข้องกับคุณชายน้อย ผู้ใดมีหน้าที่ดูแลทรัพย์สินของเสี่ยวอวี๋ ต้องเปิดบัญชีให้นางตรวจได้ทุกเมื่อ"

ฮูหยินใหญ่หน้าซีด

"แล้วสินเดิมของอดีตฮูหยิน..."

หลินเฟิงเจี๋ยหันไปมองนางทันที

"ยิ่งต้องตรวจ"

เพียงสามคำก็ทำให้สีหน้าของอีกฝ่ายแข็งค้าง หลินเฟิงเจี๋ยจึงกล่าวต่ออย่างไม่รีบร้อน

"สินเดิมทั้งหมดของอดีตฮูหยินจะต้องตรวจบัญชีใหม่ตั้งแต่ต้น ของทุกชิ้นที่ยังเหลืออยู่ต้องลงรายการให้ครบ สิ่งใดหายไป ใครเป็นผู้เบิก ผู้ใดนำออกไป ต้องมีคำตอบ" เขาหันกลับมามองเจียงสวิน

"แม่นมเจียง เจ้าดูแลเรื่องนี้ร่วมกับคนของข้า"

เจียงสวินเลิกคิ้วเล็กน้อย สิทธิ์ที่เขามอบให้นางมากกว่าที่คิดเสียอีก หลินเฟิงเจี๋ยมองสีหน้านาง ก่อนยกมุมปาก

"ในเมื่อเจ้ากล้าพูดว่าจะปกป้องหลานชายของข้า ก็จงปกป้องให้ถึงที่สุด"

"ต่อให้นายท่านสามไม่พูด ข้าก็ทำเช่นนั้นอยู่แล้วเจ้าค่ะ" เจียงสวินสบตาเขาตรง ๆ

หลินเฟิงเจี๋ยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ จากนั้นเขาจึงหันกลับไปมองฮูหยินใหญ่กับอนุเตียว รอยยิ้มเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น

"ส่วนพวกเจ้า ฟังให้ดี" น้ำเสียงเย็นเยียบแผ่ไปทั่วเรือน

"นับจากวันนี้ หากผู้ใดขัดขวางการดูแลคุณชายน้อยของแม่นมเจียง ปกปิดบัญชีสินเดิม หรือกล้าแตะต้องเสี่ยวอวี๋อีกแม้แต่ครั้งเดียว" ดวงตาคมกริบวาววับ

"ก็เท่ากับขัดคำสั่งของข้า หลินเฟิงเจี๋ย"

ภายในโถงเรือนหลักของจวนโหว บรรยากาศยังคงตึงเครียดจนแทบไม่มีผู้ใดกล้าหายใจแรง

หลินจิ้งโหวผู้เป็นผู้นำตระกูล สีหน้าเสียไปหลายส่วน หลังได้ยิน ‘หลินเฟิงเจี๋ย’ น้องชายสามของตนประกาศมอบตรายกเว้น รวมถึงสิทธิ์ตรวจสอบและดูแลสินเดิมของอดีตฮูหยินให้แม่นมเจียง

แม้ในใจจะหวั่นเกรงอำนาจของน้องชาย ทว่าด้วยฐานะ ‘ท่านโหว’ ผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์มาจากบิดา เขายังคงพยายามรักษาสีหน้า ก่อนเอ่ยทัดทานอย่างไม่เต็มเสียงนัก

"น้องสาม เรื่องตรายกเว้นกับสินเดิมมหาศาลเช่นนั้น จะมอบให้แม่นมเพียงคนเดียวดูแลได้อย่างไร นางเป็นคนนอก อีกอย่าง เรื่องฝ่ายในของจวน ตามกฎก็ควรอยู่ในการดูแลของฮูหยินใหญ่"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินใหญ่กับอนุเตียวก็รีบพยักหน้าอย่างมีความหวัง

"ถูกต้องเจ้าค่ะท่านโหว" ฮูหยินใหญ่รีบกล่าว

"หากปล่อยให้แม่นมคนหนึ่งมีอำนาจเหนือคนทั้งฝ่ายใน ต่อไปยังจะเหลือระเบียบอะไรอีก"

หลินเฟิงเจี๋ยแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้ดังนัก แต่กลับเย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกหนาววาบไปถึงสันหลัง

เขาปัดชายแขนเสื้ออย่างไม่รีบร้อน ก่อนช้อนสายตาคมขึ้นมองพี่ชายคนโต

"กฎฝ่ายในหรือ"

หลินจิ้งโหวชะงัก หลินเฟิงเจี๋ยกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หากกฎฝ่ายในที่พี่ใหญ่กล่าวถึง หมายถึงการปล่อยให้บุตรชายสายหลักวัยสี่ขวบกินข้าวปนทราย เนื้อบูด และถูกคนยื่นมือเข้าไปแตะสินเดิมของมารดา เช่นนั้นกฎพวกนั้นก็ไม่จำเป็นต้องมี"

ฮูหยินใหญ่หน้าชา

"น้องสาม..."

"หรือพี่ใหญ่ยังคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องเล็ก"

หลินจิ้งโหวเม้มริมฝีปากไม่ตอบ ในจวนโหวแห่งนี้ แม้หลินจิ้งโหวจะเป็นผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์ ‘โหว’ ตามกฎของบรรพบุรุษ แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า ตระกูลหลินแทบล่มสลายไปแล้วตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน

หากไม่มีหลินเฟิงเจี๋ย จวนโหวแห่งนี้คงไม่อาจรักษาฐานะดังเช่นทุกวันนี้ได้

นายท่านสามแห่งตระกูลหลินเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังทหารชายแดนเหนือ มีผลงานทางการศึกจนเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ อีกทั้งยังเป็นผู้ดูแลกิจการและเส้นทางการค้าสำคัญของตระกูลหลายแห่ง รายได้ส่วนใหญ่ที่หล่อเลี้ยงจวนโหวในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ล้วนผ่านมือเขาแทบทั้งสิ้น

ดังนั้น แม้หลินจิ้งโหวจะเป็นท่านโหวในนาม แต่เมื่อหลินเฟิงเจี๋ยออกปาก คนในจวนก็ไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลน

สายตาคมของหลินเฟิงเจี๋ยเลื่อนผ่านพี่ชาย ก่อนหยุดลงที่เด็กชายวัยสี่ขวบซึ่งยังเกาะชายแขนเสื้อของเจียงสวินไว้แน่น

เสี่ยวอวี๋ผอมเกินไป ทั้งที่เป็นคุณชายสายหลักของตระกูลใหญ่แท้ ๆ กลับมีร่างกายบอบบางจนแทบไม่ต่างจากเด็กที่อดอยากมานาน

แววตาของหลินเฟิงเจี๋ยพลันอ่อนลงชั่วขณะ ภาพของมารดาเด็กน้อยผุดขึ้นมาในความทรงจำ

อดีตฮูหยินผู้นั้นไม่ได้เป็นเพียงพี่สะใภ้ของเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นสหายในวัยเยาว์ที่เติบโตมาด้วยกัน นางเป็นคนที่เขาเคารพและไว้วางใจในฐานะมิตรแท้ผู้หนึ่ง

วันที่นางแต่งเข้าจวนโหว และต่อมาให้กำเนิดเสี่ยวอวี๋ หลินเฟิงเจี๋ยเคยให้คำมั่นกับตนเองว่าจะดูแลหลานชายคนนี้ให้ดี แต่ชายแดนเหนือกลับมีศึกไม่หยุดหย่อน เขาจำต้องจากจวนไปหลายปี และช่วงเวลานั้นเอง กลับเปิดโอกาสให้คนในจวนปล่อยปละละเลยเด็กจนเกือบไม่เหลือเค้าคุณชายสายหลัก

ความรู้สึกผิดที่กดอยู่ในใจทำให้แววตาของหลินเฟิงเจี๋ยเย็นลงอีกครั้ง

ชีวิตของเสี่ยวอวี๋ รวมถึงสิ่งที่มารดาทิ้งไว้ให้ จะต้องอยู่ในมือของคนที่พร้อมปกป้องเด็กจริง ๆ เท่านั้น

"หากพี่ใหญ่คิดว่าฮูหยินใหญ่ดูแลฝ่ายในได้ดีนัก"

หลินเฟิงเจี๋ยเอ่ยขึ้นช้า ๆ หลินจิ้งโหวเงยหน้ามอง

"เช่นนั้นนับจากเดือนหน้า ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของจวน รวมถึงเงินที่ข้าเคยส่งเข้าคลังกลาง ก็ให้พี่ใหญ่จัดหาเอง" ประโยคนั้นทำให้สีหน้าของหลินจิ้งโหวซีดเผือดในทันที

"น้องสาม!"

ฮูหยินใหญ่เองก็หน้าถอดสี หากหลินเฟิงเจี๋ยถอนการสนับสนุนจริง รายรับของจวนย่อมขาดหายไปกว่าครึ่ง หลายกิจการที่พึ่งพาเส้นสายของเขาก็อาจได้รับผลกระทบตามไปด้วย

"เจ้าอย่าเพิ่งพูดเช่นนั้น" หลินจิ้งโหวรีบเปลี่ยนท่าที

"เรื่องนี้ พี่เพียงเป็นห่วงว่ามันจะผิดธรรมเนียมเท่านั้น"

"ธรรมเนียมใดสำคัญกว่าชีวิตบุตรชายของท่านพี่" คำถามเดียวทำให้หลินจิ้งโหวอึ้งไป เขารู้ดีว่าอดีตฮูหยินของเขาคือเพื่อนรักวัยเยาว์ของน้องชาย

หลินเฟิงเจี๋ยจึงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"ว่าอย่างไร"

หลินจิ้งโหวกำมือแน่น ก่อนสุดท้ายจะถอนหายใจ

"เอาตามที่เจ้าว่า"

ฮูหยินใหญ่หันขวับมองทันที

"ท่านโหว!"

"พอ!" หลินจิ้งโหวตวาด ก่อนหันกลับไปทางน้องชาย

"มอบตรายกเว้นให้แม่นมเจียง และให้นางมีสิทธิ์ดูแลเรือนหลัง รวมถึงตรวจสอบสินเดิมของอดีตฮูหยินได้ ต่อจากนี้เรื่องของเสี่ยวอวี๋ ให้นางเป็นผู้ดูแล"

ฮูหยินใหญ่กับอนุเตียวอ้าปากค้าง สีหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความไม่ยินยอม แต่ไม่กล้าเอ่ยคัดค้านอีก

หลินเฟิงเจี๋ยจึงลุกขึ้น เขาล้วงตราหยกสีขาวนวลออกจากอกเสื้อ ตัวตราสลักลายพยัคฆ์และอักษรประจำตระกูลหลินอย่างประณีต ก่อนเดินตรงไปหาเจียงสวิน

เจียงสวินมองตราหยกในมือเขาด้วยความประหลาดใจ

นางไม่ได้รีบรับในทันที สายตากลับเลื่อนขึ้นไปสบดวงตาคมของบุรุษตรงหน้า