9

และเป็นครั้งแรกที่นางมองเห็นอย่างชัดเจนว่า หลินเฟิงเจี๋ยไม่ได้เข้ามาแทรกแซงเพราะต้องการแสดงอำนาจ

เขาเป็นห่วงเสี่ยวอวี๋จริง ๆ ความห่วงใยนั้นถูกซ่อนอยู่ภายใต้สีหน้าเย็นชาและท่าทีห่างเหิน แต่ไม่อาจปิดบังจากสายตาของนางได้ทั้งหมด

"รับไปสิ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบา ๆ เจียงสวินจึงยื่นมือไปรับตราหยก หลินเฟิงเจี๋ยมองนางตรง ๆ

"นับจากวันนี้ ข้ามอบสิทธิ์ดูแลเรือนหลังให้เจ้า เรื่องสำรับ เครื่องใช้ บ่าวรับใช้ รวมถึงบัญชีทรัพย์สินของเสี่ยวอวี๋ เจ้าตรวจสอบได้ทั้งหมด" เขาเว้นจังหวะ ก่อนปรายตามองฮูหยินใหญ่กับอนุเตียว

"หากมีใครกล้าลองดีอีก ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ"

เจียงสวินเลิกคิ้วเล็กน้อย

"นายท่านสามกำลังอนุญาตให้ข้าฟาดคนตามใจชอบหรือเจ้าคะ"

หลินเฟิงเจี๋ยชะงัก ก่อนมุมปากจะยกขึ้น

"ข้าอนุญาตให้เจ้าจัดการคนที่สมควรถูกจัดการ"

เจียงสวินยิ้มทันที

"เช่นนั้นข้าก็สบายใจแล้วเจ้าค่ะ" คำตอบตรงไปตรงมาทำให้คนรอบข้างเงียบกริบ

หลินเฟิงเจี๋ยกลับไม่ได้ถือสาแม้แต่น้อย เจียงสวินจึงย่อกายลงอย่างนอบน้อม พลางกำตราหยกในมือไว้แน่น

"ขอบพระคุณนายท่านสาม ข้าน้อยจะดูแลคุณชายน้อย รวมถึงทรัพย์สินที่มารดาของเขาทิ้งไว้ให้เป็นอย่างดี ตราบใดที่ข้ายังอยู่ จะไม่มีผู้ใดแตะต้องเขาได้ง่าย ๆ แน่นอนเจ้าค่ะ"

หลินเฟิงเจี๋ยมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยสั้น ๆ

"ดี" เพียงคำเดียว ทว่าแววตาที่ทอดมองสตรีตรงหน้ากลับลึกซึ้งกว่าครั้งใด

ตรายกเว้นเนื้อหยกสลักลายหงส์ในมือของเจียงสวิน ไม่ใช่เพียงเครื่องประดับธรรมดา แต่มันเปรียบเสมือน ‘ใบเบิกทาง’ ที่เปลี่ยนสถานะของนางจากแม่นมธรรมดา ให้กลายเป็นผู้มีสิทธิ์จัดการทุกเรื่องภายในเรือนหลัง รวมถึงตรวจสอบทรัพย์สินของคุณชายน้อยได้อย่างเต็มที่

เจียงสวินไม่คิดปล่อยเวลาให้เสียเปล่า หลังออกจากเรือนหลัก นางก็พาเสี่ยวอวี๋ตรงไปยังห้องเก็บสินเดิมของอดีตฮูหยินทันที

แม่บ้านและบ่าวรับใช้ที่เคยคอยประจบฮูหยินใหญ่ พอเห็นตราหยกในมือนางก็รีบเปลี่ยนท่าที วิ่งตามมาคอยรับใช้อย่างนอบน้อม ต่างจากก่อนหน้านี้ราวกับเป็นคนละคน

"กุญแจเจ้าค่ะแม่นมเจียง" แม่บ้านผู้ดูแลคลังรีบยื่นกุญแจดอกใหญ่ให้ มือสั่นจนแทบถือไม่อยู่

เจียงสวินรับมาโดยไม่พูดอะไร ก่อนสอดกุญแจเข้ากับแม่กุญแจทองเหลือง

กริ๊ก!

ประตูไม้บานหนักค่อย ๆ เปิดออก กลิ่นอับของห้องที่ถูกปิดไว้นานพุ่งเข้าปะทะ ฝุ่นหนาลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ภายในมีหีบไม้เนื้อดีนับสิบใบวางเรียงรายเต็มห้อง

ดูเผิน ๆ เหมือนทุกอย่างยังอยู่ครบ แต่เมื่อเจียงสวินเปิดหีบใบแรก สีหน้าของนางก็พลันเย็นลง

ว่างเปล่า

หีบที่สองก็ว่าง

หีบที่สาม...

ยังคงว่างเปล่าเช่นเดิม

เจียงสวินไล่เปิดทีละใบจนเกือบครบทุกหีบ สิ่งที่ควรเป็นทองคำ เครื่องประดับ ผ้าไหมชั้นดี และของมีค่าจากสินเดิมของอดีตฮูหยินถูกขนออกไปจนแทบไม่เหลือ

ภายในห้องมีเพียงตราประทับร้านค้า เอกสารเก่า และสมุดบัญชีไม่กี่เล่มที่ถูกโยนทิ้งไว้อย่างไร้ค่า

"พวกนางกล้าดีอย่างไร" เจียงสวินกัดฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยโทสะ นี่ไม่ใช่เพียงหยิบฉวยเล็ก ๆ น้อย ๆ สินเดิมของมารดาเสี่ยวอวี๋ถูกยักยอกไปเกือบหมด เหลือไว้เพียงหีบเปล่าให้ดูเหมือนว่าทรัพย์สินยังคงอยู่

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นข้างกาย

"แม่นม ไม่มีของของท่านแม่แล้วหรือขอรับ"

เจียงสวินชะงัก นางก้มลงมองเสี่ยวอวี๋ที่กำลังชะเง้อมองหีบว่างเปล่าอย่างงุนงง เพียงเห็นแววตาของเด็กน้อย ความโกรธในอกก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้น

เจียงสวินย่อตัวลง ก่อนลูบศีรษะเขาเบา ๆ

"ยังมีเจ้าค่ะคุณชาย ของของท่านแม่ยังเป็นของคุณชายเหมือนเดิม ไม่มีใครเอาไปเป็นของตัวเองได้" นางลุกขึ้น แล้วหยิบสมุดบัญชีสามเล่มสุดท้ายขึ้นมาถือไว้ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเย็น

"ใครเอาไปเท่าไร ข้าจะไปทวงคืนมาให้หมด พร้อมดอกเบี้ยทุกอีแปะเลยเจ้าค่ะ"

เสี่ยวอวี๋แม้จะฟังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของแม่นมก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย

"ขอรับ"

ตกดึก สายลมเย็นพัดลอดหน้าต่างเรือนหลังเข้ามาเป็นระยะ

เจียงสวินนั่งอยู่หน้าโต๊ะใต้แสงตะเกียง สมุดบัญชีหลายเล่มถูกเปิดวางเรียงรายตรงหน้า

นางไล่ตรวจตัวเลขอย่างละเอียด จนในที่สุดก็พบสิ่งผิดปกติ

หนึ่งในกิจการสำคัญของสินเดิมอดีตฮูหยินคือ ‘ร้านโอสถหลินอัน’ ร้านโอสถขนาดใหญ่กลางเมือง ซึ่งเดิมควรมีรายรับเข้าบัญชีของเสี่ยวอวี๋ทุกเดือน แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เงินจำนวนหลายร้อยตำลึงกลับถูกเบิกออกอย่างต่อเนื่อง

ปลายทางของเงินเหล่านั้น คือตระกูลเดิมของฮูหยินใหญ่!

"หลายร้อยตำลึงทุกเดือน" เจียงสวินใช้นิ้วไล่ไปตามตัวเลขในบัญชี ดวงตาค่อย ๆ เย็นลง

"นี่ไม่เรียกว่าช่วยเหลือแล้ว เรียกว่าขนสมบัติของเด็กไปเลี้ยงตระกูลตัวเองชัด ๆ"

ทันใดนั้น...

ฟุบ!

เงาร่างหนึ่งพาดผ่านหน้าต่าง ถุงผ้าปักดิ้นทองถูกโยนเข้ามา วางลงบนโต๊ะข้างตัวนางอย่างแม่นยำ

เจียงสวินสะดุ้ง รีบคว้ามีดแกะสลักที่วางอยู่ใกล้มือขึ้นมากระชับแน่น

"ใคร!"

"ข้าน้อยเองขอรับ แม่นมเจียง" เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากมุมมืด

‘หมิงหยวน’ องครักษ์เงาคนสนิทของหลินเฟิงเจี๋ยก้าวออกมา ก่อนประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

"นายท่านสามส่งข้าน้อยนำของบางอย่างมามอบให้แม่นม" เจียงสวินมองเขาอย่างระแวดระวังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ลดมีดลง

"นายท่านสาม"

"ขอรับ"

เจียงสวินจึงเปิดถุงผ้าออก เพียงเห็นของข้างใน ดวงตาของนางก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

ภายในนั้นคือเอกสารสิทธิ์ฉบับจริงของร้านค้าหลายแห่งที่เป็นสินเดิมของอดีตฮูหยิน รวมถึงร้านโอสถหลินอัน และยังมีสมุดบัญชีปกดำอีกหนึ่งเล่ม

เจียงสวินหยิบขึ้นมาเปิดดูเพียงไม่กี่หน้า ก็รู้ทันทีว่ามันสำคัญเพียงใด

บัญชีลับเล่มนี้บันทึกรายละเอียดการถอนเงิน การโยกย้ายทรัพย์สิน รวมถึงรายชื่อคนที่เกี่ยวข้องกับฮูหยินใหญ่อย่างละเอียด ทุกยอดตรงกับตัวเลขผิดปกติที่นางเพิ่งตรวจพบแทบทั้งหมด

หลักฐานชัดเจนจนแทบไม่มีช่องให้ดิ้นหลุด เจียงสวินเงยหน้าขึ้น

"นายท่านสามรู้หรือว่าข้ากำลังตามหาเรื่องนี้อยู่"

"นายท่านสามรู้ความเคลื่อนไหวในจวนมากกว่าที่คนส่วนใหญ่คิดขอรับ" หมิงหยวนยิ้มบาง ๆ

"แปลว่าเขารู้อยู่แล้วว่ามีคนยักยอกสินเดิม" เจียงสวินเลิกคิ้ว

"ก่อนหน้านี้มีเพียงข้อสงสัยขอรับ แต่หลังกลับมาครั้งนี้ นายท่านสามจึงให้คนตรวจสอบอย่างละเอียด และเพิ่งรวบรวมหลักฐานได้ครบ"

เจียงสวินพยักหน้าอย่างเข้าใจ คำอธิบายนี้สมเหตุสมผลกว่า หากหลินเฟิงเจี๋ยมีหลักฐานพร้อมอยู่แล้วตั้งแต่ต้น เขาคงไม่ปล่อยให้เรื่องดำเนินมาถึงตอนนี้

"นายท่านสามยังฝากความมาบอกแม่นมอีกเรื่องหนึ่ง ร้านโอสถหลินอันไม่ได้เป็นเพียงร้านขายยาเท่านั้น" หมิงหยวนจึงกล่าวต่อ เจียงสวินชะงัก

"หมายความว่าอย่างไร"

"ก่อนอดีตฮูหยินเสียชีวิต นางเคยเก็บตัวอย่างสมุนไพรและสารพิษบางชนิดไว้ที่นั่น เนื่องจากช่วงนั้นสุขภาพของนางทรุดลงผิดปกติ และนางเองก็ดูเหมือนจะเริ่มสงสัยบางอย่าง"

มือของเจียงสวินที่ถือสมุดบัญชีพลันชะงัก