บทนำ

          ท่ามกลางเหมันตฤดูที่หนาวเหน็บจนถึงกระดูก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยถูกกลบด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ไป๋หมิงเว่ย ในวัยเพียงสิบสองหนาว ร่างกายสั่นสะท้านหลบซ่อนตัวอยู่ในตู้ไม้เก่าๆ ในเรือนร้างท้ายจวน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างผ่านช่องไม้ จ้องมองภาพเบื้องหน้าที่กรีดลึกอยู่ในความทรงจำมิรู้ลืม

          มารดาของนาง ฮูหยินเอกสกุลไป๋ ผู้ที่เคยสง่างาม บัดนี้กำลังนอนลมหายใจรวยรินอยู่บนพื้นเย็นเยียบ ใบหน้าที่เคยสวยงามกลับซีดเผือดจากการถูกพิษร้ายแรงที่แฝงมาในกำยาน

          “พี่หญิง... ท่านมิควรฝืนอีกเลย” น้ำเสียงหวานอาบยาพิษนั้นมาจาก ‘หลันชิง’ อนุที่มารดาเคยเมตตา บัดนี้นางยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับบุตรสาวคนโต ‘ไป๋หรูอิง’ ที่ยืนจ้องมองร่างที่ดิ้นรนของมารดาหมิงเว่ยด้วยสายตาเฉยเมย

          “เจ้า... เจ้าทำแบบนี้... ทำไม...” มารดาของนางพยายามเค้นเสียง

          “เพราะตำแหน่งฮูหยินเอกควรจะเป็นของข้า! และบุตรสาวของข้าต้องเป็นหนึ่งเดียวในสกุลไป๋ มิใช่บุตรสาวของท่านอย่างหมิงเว่ย!” หลันชิงแค่นยิ้มร้าย “มิต้องห่วง... ข้าจะ ดูแลลูกสาวท่านอย่างดี ให้สมกับที่ท่านเคยเมตตาข้า”

          ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะขาดห้วงและสติสัมปชัญญะจะดับวูบ ผู้เป็นมารดากลับรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือเพียงน้อยนิด เหลือบมองไปยังทิศทางที่หมิงเว่ยซ่อนตัวอยู่

          แววตาที่พร่าเลือนนั้นเปี่ยมด้วยความรักมหาศาลและความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง มันสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่มิอาจอยู่ปกป้องลูกน้อยได้อีกต่อไป

          ทว่าในชั่วพริบตานั้นเอง... ธรณีประตูห้องของจวนหลังเก่าท้ายเรือนกลับถูกเหยียบย่ำด้วยฝีเท้าของชายที่นางรักที่สุด 'เสนาบดีไป๋' ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่เย็นชามันดูช่างกรีดแทงหัวใจคนมองยิ่งนัก เขาหยุดยืนจดจ้องร่างที่ไร้วิญญาณของภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากด้วยสายตาที่ราบเรียบและว่างเปล่า ราวกับสิ่งที่นอนทอดกายอยู่เบื้องหน้าเป็นเพียงใบไม้แห้งที่ร่วงหล่นมิใช่คนที่เคยรักสักนิด

มิมีคำอำลา... มิมีหยาดน้ำตาแห่งความอาลัย...

          เขาสะบัดชายเสื้ออย่างไม่ใยดี ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบไหล่ของหลันชิงอย่างทะนุถนอม แล้วพากันเดินจากไปท่ามกลางเงามืด ทิ้งไว้เพียงความตายที่เงียบเหงาและเยือกเย็น ราวกับว่าที่นี่มิเคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น

         

          ในคืนที่เหน็บหนาวที่สุดนั้นเอง... โลกทั้งใบของหมิงเว่ยพลันพังทลายลง ความสดใสในวัยเยาว์มลายหายไปกับตา ทิ้งไว้เพียงเปลวไฟแห่งแค้นที่เริ่มปะทุและเผาไหม้อยู่ในใจท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ สองแขนเล็กๆ โอบกอดตัวเองไว้แน่นเพื่อประคองร่างที่สั่นเทาของตัวเอง นางพยายามกล้ำกลืนก้อนสะอื้นที่ติดอยู่ในลำคอด้วยความอัดอั้น... ความเจ็บใจที่ตนช่างไร้กำลังจนมิอาจฉุดรั้งชีวิตมารดาไว้ได้ทัน

          เสียงสะอื้นที่ไร้เสียงนั้นถูกฝังลงในก้นบึ้งของหัวใจ พร้อมกับคำปฏิญาณที่ว่า... เลือดต้องล้างด้วยเลือดเท่านั้น!