บทที่ 1 การหวนคืน

ปัจจุบัน...

          แสงอาทิตย์ยามเซินทอแสงสีทองอาบไล้ทั่วอุทยานหลังจวนสกุลไป๋ ดอกท้อสีชมพูสะพรั่งดูงดงามราวกับภาพวาด ทว่าสำหรับหมิงเว่ย มันคือความงามที่ฉาบไว้บนซากศพของความ

อยุติธรรม

          “คุณหนูรองเจ้าขา! ลงมาเถิดเจ้าค่ะ หากใครมาพบเห็นเข้าจะกลายเป็นที่ติฉินนินทาเอาได้นะเจ้าคะ!” เสียงของ‘เสี่ยวชุ่ย’ สาวใช้คนสนิทที่จงรักภักดีเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ร้องเรียกด้วยความลนลาน

          หมิงเว่ยที่ห้อยโหนอยู่บนกิ่งท้อสูงหาได้นำพาไม่ นางขยับกายอย่างคล่องแคล่ว อาภรณ์สีนวลพริ้วไหวไปตามลม สายตาของนางจดจ้องไปยังเรือนใหญ่ที่บัดนี้ถูกครอบครองโดยสองแม่ลูกใจอำมหิต

          ห้าปีที่ผ่านมา นางต้องทนถูกกลั่นแกล้ง สวมบทบาทเป็นคุณหนูรองผู้หัวอ่อนและไร้ทางสู้ เพื่อรอคอยเวลาที่ปีกจะแข็งแกร่งพอจะทวงคืนทุกอย่าง

          “พวกเจ้าว่าลูกใดงามที่สุดเล่า? ข้าจะเด็ดลงไปให้เอง!”

          เสียงหวานใสเจื้อยแจ้วนั้นซ่อนเข็มพิษไว้ภายใน ทว่าวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นกลับดังก้องมาจากประตูทางเข้าอุทยานหน้าประตูทางเข้าจวน

         

          ร่างสูงในอาภรณ์สีนิลปักลายมังกรคาบแก้วด้วยดิ้นทองอร่ามก้าวเข้ามา พร้อมกับรัศมีแห่งอำนาจที่ทำให้เหล่าสาวใช้ต้องรีบก้มหน้าลงกับพื้น

          หลี่เทียนฉี รัชทายาทผู้งดงามเป็นที่หมายปองของเหล่สตรีทั่วทั้งเมืองอีกทั้งทรงอิทธิพลที่สุดในแผ่นดิน บัดนี้ยืนอยู่เบื้องล่างกิ่งไม้ที่นางปีนป่ายอยู่

          สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์คู่นั้นมิได้จ้องมองนางด้วยความดูแคลน ทว่ามันกลับสั่นไหวด้วยความโหยหาที่ซ่อนเร้นมานานห้าปี เขาจำเด็กหญิงที่เขามอบเสื้อคลุมและจี้หยกให้ในป่าท้อคืนนั้นได้มิลืมเลือน คนที่นำสมุนไพรมาทาให้เขา...เด็กคนนั้น

          “ไป๋หมิงเว่ย... เจ้ายังซุกซนมิเปลี่ยนไปเลยนะ”

          น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นทำให้นางชะงักกึก หัวใจที่เคยเยือกเย็นเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่ นางก้มลงสบตากับเขา แววตาคู่นั้น... แววตาของบุรุษที่สัญญาว่าจะกลับมาตามหานาง

          และการสบตากันครั้งนี้มิใช่เพียงเรื่องบังเอิญ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด

          ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วอุทยานชั่วขณะ ก่อนที่ความสงบนั้นจะถูกฉีกกระชากด้วยสุ้มเสียงที่จงใจปั้นแต่งให้ดูตระหนกตกใจจนเกินพอดี

          “หมิงเว่ย! เจ้าทำกิริยาต่ำช้าสิ่งใดต่อหน้าพระพักตร์องค์รัชทายาท!”

          เสียงแหลมสูงนั้นกรีดพรรณไม้ในอุทยานให้สั่นไหว เป็น ‘ไป๋หรูอิง’ คุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดีที่เยื้องย่างเข้ามาด้วยท่วงท่าที่นางคิดว่าสง่างามที่สุดในชีวิต ชุดผ้าไหมสีม่วงอ่อนปักลายเมฆามงคลรับกับใบหน้าที่พอกแป้งขาวละเอียดและชาดสีระเรื่อส่งให้นางดูประหนึ่งดอกบัวบริสุทธิ์ที่ผุดพ้นน้ำ

          ทว่าในสายตาของหมิงเว่ย... มันช่างเป็นดอกบัวอาบ

ยาพิษที่เน่าเฟะถึงรากเหง้า

          หรูอิงรีบย่อกายถวายความเคารพหลี่เทียนฉีอย่างอ่อนช้อย ท่วงท่าที่ผ่านการเคี่ยวเข็ญจากครูสอนมารดาในวังหลวงมาอย่างหนักถูกนำมาใช้อย่างเต็มที่

          แววตาที่นางจ้องมองบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้าฉายประกายแห่งความเทิดทูนหมายปองอย่างไม่ปิดบัง

          “องค์รัชทายาทเพคะ... หม่อมฉันต้องขอประทานอภัยแทนหมิงเว่ยด้วย น้องรองนางโชคร้ายนักที่เสียมารดาไปตั้งแต่เยาว์วัย ท่านพ่อเองก็ทำงานราชการหนักจนมิตรงเวลาสั่งสอนนางได้อย่างทั่วถึกิริยาจึงมิได้ความ จนทำให้ทำกิริยามิต่างจากชาวป่าชาวดอยเช่นนี้ โปรดทรงอย่าถือสานางเลยนะเพคะ”

          คำพูดของหรูอิงมิต่างจากการสาดโคลนสกปรกใส่

หมิงเว่ยต่อหน้าบุรุษที่นางหมายปอง การยกตนข่มท่านด้วยการอ้างความตายของมารดาผู้อื่นเป็นสิ่งที่นางถนัดที่สุด ทว่าคราวนี้นางประเมินคนตรงหน้าต่ำไป

          หลี่เทียนฉีขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาที่เคยมองหมิงเว่ยด้วยความอาทรพลันเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกทันทีที่สตรีเบื้องหน้าเอ่ยพาดพิงถึงดวงวิญญาณของผู้ที่เขารู้ดีว่ามีค่าเพียงใดต่อใจคนบนกิ่งไม้เพียงใด

                            

          “ลูกที่ไม่มีแม่สั่งสอน... ย่อมดีกว่าคนที่มีแม่คอยสั่งสอนให้ริษยาพี่น้องมิใช่หรือ?”

          สุ้มเสียงนั้นเรียบเรื่อย ทว่ากลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจคนฟังราวกับถูกใบมีดนับพันกรีดลงบนผิวเนื้อ ไป๋หรูอิงหน้าซีดเผือดลงทันทีประหนึ่งสีชาดบนริมฝีปากถูกลบเลือน นางไม่นึกว่ารัชทายาทผู้เย็นชาจะออกหน้าเข้าข้างสตรีที่ดูสกปรกมอมแมมอยู่บนต้นไม้เช่นนั้น

          หมิงเว่ยที่ยังคงห้อยโหนอยู่ด้านบนถึงกับแค่นยิ้มในใจ นางหดแขนที่เอื้อมเด็ดลูกท้อกลับมา แล้วกระโดดลงจากกิ่งไม้สูงด้วยความคล่องแคล่วพริ้วไหว ท่ามกลางเสียงหวีดร้องประหนึ่งขวัญผวาของหรูอิงที่แสร้งทำเป็นตกใจกิริยานั้น นางร่อนลงยืนเบื้องหน้าเทียนฉีอย่างมั่นคง สองเท้าแตะพื้นอย่างไร้เสียงกระแทก

          “หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะองค์รัชทายาท พอดีเห็นลูกท้อลูกนี้งามนัก จึงอยากจะเด็ดลงไปเพื่อนำไปเซ่นไหว้ดวงวิญญาณท่านแม่... ที่ถูกคนบางคนแย่งชิงตำแหน่งไปอย่างหน้าไม่อาย”

          สายตาคมปลาบของหมิงเว่ยมิได้จดจ้องที่พี่สาว ทว่ากลับเบนไปทาง ‘หลันฮูหยิน’ แม่เลี้ยงใจอำมหิตที่เพิ่งเดินตามเข้ามาพร้อมกับเสนาบดีไป๋ ความตึงเครียดแผ่กระจายไปทั่วอุทยานราวกับพายุก่อนฝนจะโหมกระหน่ำ

          หลันฮูหยินชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยประดับรอยยิ้มจอมปลอมสั่นระริกเมื่อถูกเด็กเมื่อวานซืนย้อนถามถึงอดีตอันโสโครก

          แผนการร้ายของสองแม่ลูกที่พยายามจะผลักดันให้หรูอิงขึ้นเป็นพระชายาเอกของรัชทายาท เพื่อกุมอำนาจในวังหลัง บัดนี้เริ่มสั่นคลอนเพียงเพราะการปรากฏตัวของพยัคฆ์ร้ายที่ตอนนี้ดูเหมือนจะสนใจคุณหนูรองเพียงคนเดียว

          เสนาบดีไป๋มองบุตรสาวรองด้วยแววตาตำหนิ ทว่าเขา

มิกล้าปริปากบ่นเมื่อรัชทายาททรงประทับอยู่ตรงนี้

          หลี่เทียนฉีมิได้สนใจท่าทีปั้นปึ่งของผู้ใหญ่ในจวน เขาเพียงแค่ทอดสายตาไปที่หมิงเว่ย แววตาคู่นั้นดูเหมือนจะบอกนางว่า 'เจ้ามิได้สู้เพียงลำพัง'

          “เสนาบดีไป๋... ข้าได้ยินมาว่าคุณหนูรองสกุลท่านมีความสามารถมิน้อย ทั้งกิริยาที่ดูเป็นธรรมชาติและความกล้าหาญที่หาได้ยากยิ่งในหมู่สตรีเมืองหลวง วันนี้ข้าจึงตั้งใจมาเพื่อเชิญนางไปร่วมงานเลี้ยงฉลองในวังหลวงอาทิตย์หน้า... ในฐานะแขกคนสำคัญของข้าโดยเฉพาะ”

          คำว่าแขกคนสำคัญมิต่างจากสายฟ้าที่ฟาดลงกลางหัวของคนสกุลไป๋ หรูอิงแทบจะทรงตัวไม่อยู่ นางพยายามเสนอตัวว่านางเองก็มีความสามารถทางพิณและอักษร ทว่าเทียนฉีกลับเมินเฉย เขาขยับกายเข้าไปใกล้หมิงเว่ยมากขึ้น ก่อนจะยื่นมือหนาออกมาเบื้องหน้า

          เป็นครั้งแรกในรอบห้าปีที่หมิงเว่ยรู้สึกว่ากำแพงที่นางสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองเริ่มสั่นคลอน นางมองฝ่ามือนั้น... ฝ่ามือที่เคยส่งเสื้อคลุมให้ในคืนที่หนาวที่สุด นางค่อยๆ วางมือเล็กลงบนฝ่ามือร้อนของเขา สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าความเชื่อมั่นที่ขาดหายไปนาน

          “หม่อมฉัน... ยินดีเพคะ”

          แววตาของทั้งคู่ประสานกัน สื่อความหมายลึกซึ้งที่มากกว่าคำกล่าวขาน กระดานล้างแค้นที่นางวางหมากไว้อย่างโดดเดี่ยว บัดนี้เหมือนจะได้ผู้ร่วมเดินหมากที่ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดินมาอยู่ข้างกายแล้ว