LOGIN“ซือซือ... เจ้าช่วยพูดใหม่อีกทีซิ เมื่อครู่เจ้าว่าจะทำอันใดนะ” หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รีบวางเครื่องมือซ่อมแซมที่ผุพังในมือลงทันที
“พวกเราจะย้ายไปอยู่เรือนใหม่กันเจ้าค่ะ ท่านพ่อก็เห็นแล้วว่าเรือนหลังนี้ซ่อมแล้วซ่อมอีก คานไม้และหลังคาแทบจะไม่หลงเหลือแรงรับน้ำหนักไหวแล้ว หากไม่ยอมย้ายออกเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าเกรงว่าวันดีคืนดีหลังคาคงได้พังถล่มลงมาทับพวกเราตายกันหมดเรือนเป็นแน่ ดังนั้นท่านพ่อไม่ต้องเสียเงินซ่อมแซมเรือนเก่าหลังนี้อีกแล้วนะเจ้าคะ”
หลิวหลงเยี่ยนที่ได้ยินบุตรสาวคนโตเอ่ยเช่นนั้น ก็ถึงกับนิ่งอึ้งค้างไปในทันที
‘นางจะพูดล้อเล่นเพื่อให้ข้าดีใจไปทำไมกัน แต่จะว่าไปแล้ว สีหน้าและแววตาที่จริงจังของนางในยามนี้ ดูท่าจะไม่ใช่การเอ่ยเล่นๆ เสียแล้วกระมัง’
ทว่าในจังหวะที่ผู้เป็นพ่อกำลังจะเอ่ยปากถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เสียงแหลมเล็กของบุตรสาวคนเล็กก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน
“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เจ้าคิดว่าเรือนหลังหนึ่งจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ กระนั้นหรือ อีกอย่างครอบครัวของเราไม่มีเงินทองมากพอ ลำพังแค่หาเช้ากินค่ำยังยากลำบาก แล้วเจ้าจะไปเอา เอ่อ...”
ความปากไวทำให้หลิวผิงเอ๋อร์เกือบพลั้งปากพ่นคำพูดหยาบคายออกไปอีก แม้ว่าประโยคก่อนหน้านางจะเผลอหลุดถ้อยคำไม่น่าฟังออกมาแล้วก็ตาม
โชคดีที่นางไหวตัวทันและนึกขึ้นได้ว่าบิดายังยืนอยู่ตรงนี้ จึงรีบกลืนคำพูดแล้วเปลี่ยนสรรพนามเสียใหม่กลางคัน
“ละ แล้วพี่หญิงจะไปเอาเงินทองจากที่ใดมาซื้อเรือนใหม่กันเล่าเจ้าคะ” เสียงของน้องสาวต่างมารดาเอ่ยถามด้วยความกระแทรกกระทั้น
ถ้อยคำถากถางและท่าทีอวดดีนั้นก่อนหน้านี้ ทำเอาหลิวซือซือต้องหันไปปรายตามองนางด้วยแววตาเยือกเย็นเฉียบคม
“ก็เงินจากความสามารถของข้าอย่างไรเล่า”
“พูดจาเหลวไหล นี่ท่านฝันกลางวันอยู่ใช่หรือไม่ เรือนของเรายากจนข้นแค้นปานนี้ ไฉนเลยจะมีเงินทองมากมายถึงเพียงนั้นกัน อีกอย่างที่ผ่านมาท่านเองก็เกียจคร้าน วันๆ ไม่ยอมทำการทำงานอันใดสักอย่าง แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปหาเงินมาซื้อเรือนใหม่ หรือว่า!” หลิวผิงเอ๋อร์เบิกตากว้าง สมองน้อยๆ จินตนาการไปไกลถึงร้อยแปดพันอย่าง
หลิวหลงเยี่ยนที่ยืนฟังบุตรสาวทั้งสองถกเถียงกันไปมาอยู่ครู่ใหญ่ ก็ชะงักมือที่กำลังจะถือเครื่องมือลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“หรือว่าอันใดกันหรือ ผิงเอ๋อร์”
“นาง นางต้องไปลักขโมยหรือปล้นชิงมาจากผู้ใดแน่ๆ”
หลิวซือซือกลอกตาขึ้นฟ้าด้วยความรู้สึกหงุดหงิดระอาใจ ‘สมองของนังเด็กน้อยคนนี้คิดเรื่องดีๆ งามๆ เหมือนชาวบ้านเขาเป็นบ้างหรือไม่นะ’
“ก็จริงไม่ใช่หรือเจ้าคะท่านพ่อ ข้าว่านางคงนอนละเมอเพ้อไปแล้วกระมัง คิดเรื่องจะซื้อบ้านใหม่จนสมองกลับไปหมด เฮอะ!”
“นี่หลิวผิงเอ๋อร์ หากว่าปากของเจ้ามันว่างนัก ทำไมไม่หาอะไรมายัดใส่ปากเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราวเสียล่ะ”
“นี่เจ้า!” หลิวผิงเอ๋อร์หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ
หลิวซือซือเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เอียงคอมองด้วยแววตากวนประสาท
“หืม... ทำไมหรือๆ ว่าเจ้าอยากจะมีเรื่องมีราวกับข้า บอกได้นะข้าสามารถแบ่งเวลาว่างให้เจ้าได้เสมอ”
“เจ้ามันคนนิสัยต่ำทรามไร้มารยาท!”
“แล้วเจ้าล่ะ มีปัญหาอันใดอีกเล่า”
“ท่านพ่อ! ท่านดูนางสิเจ้าคะ นางรังแกข้าอีกแล้ว”
หลิวหลงเยี่ยนที่ยืนฟังบุตรสาวทั้งสองโต้เถียงกันไปมาจนปวดหัว ก็ได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะหันไปเอ่ยตักเตือนบุตรสาวคนโตด้วยความจนใจ
“ซือซือ เหตุใดเจ้าจึงพูดจากับน้องดีๆ ไม่ได้เลยเล่า”
หลิวซือซือเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นบิดานิ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาในอกเช่นกัน
‘ให้ตายสิ... ช่างน่าเบื่อหน่ายสิ้นดี เหตุใดท่านพ่อถึงได้หูเบาเชื่อคนง่ายถึงเพียงนี้กันนะ มิน่าเล่า หลิวซือซือคนเก่าถึงได้มีแต่ความน้อยเนื้อต่ำใจมาตลอดชีวิต ที่แท้ต้นตอมันก็เป็นเช่นนี้นี่เอง’
นางเบ้ปากให้กับความหน้าไม่อายของหลิวผิงเอ๋อร์ และไม่คิดจะเอ่ยตอบโต้บิดาต่อแต่อย่างใด ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตน ท่ามกลางสายตาสงสัยของสองพ่อลูกที่หันมามองหน้ากันอย่างงุนงง
‘หลิวซือซือกินยาผิดมาหรืออย่างไรกัน ปกติไม่ใช่ว่าต้องถกเถียงเอาชนะให้ถึงที่สุดหรอกหรือ แล้วเหตุใดคราวนี้ถึงได้เดินหนีออกไปด้วยท่าทีเบื่อหน่ายรำคาญใจเช่นนั้นกันเล่า แปลกคนเสียจริง’
“ซือซือ... เจ้าช่วยพูดใหม่อีกทีซิ เมื่อครู่เจ้าว่าจะทำอันใดนะ” หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รีบวางเครื่องมือซ่อมแซมที่ผุพังในมือลงทันที“พวกเราจะย้ายไปอยู่เรือนใหม่กันเจ้าค่ะ ท่านพ่อก็เห็นแล้วว่าเรือนหลังนี้ซ่อมแล้วซ่อมอีก คานไม้และหลังคาแทบจะไม่หลงเหลือแรงรับน้ำหนักไหวแล้ว หากไม่ยอมย้ายออกเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าเกรงว่าวันดีคืนดีหลังคาคงได้พังถล่มลงมาทับพวกเราตายกันหมดเรือนเป็นแน่ ดังนั้นท่านพ่อไม่ต้องเสียเงินซ่อมแซมเรือนเก่าหลังนี้อีกแล้วนะเจ้าคะ”หลิวหลงเยี่ยนที่ได้ยินบุตรสาวคนโตเอ่ยเช่นนั้น ก็ถึงกับนิ่งอึ้งค้างไปในทันที‘นางจะพูดล้อเล่นเพื่อให้ข้าดีใจไปทำไมกัน แต่จะว่าไปแล้ว สีหน้าและแววตาที่จริงจังของนางในยามนี้ ดูท่าจะไม่ใช่การเอ่ยเล่นๆ เสียแล้วกระมัง’ทว่าในจังหวะที่ผู้เป็นพ่อกำลังจะเอ่ยปากถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เสียงแหลมเล็กของบุตรสาวคนเล็กก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เจ้าคิดว่าเรือนหลังหนึ่งจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ กระนั้นหรือ อีกอย่างครอบครัวของเราไม่มีเงินทองมากพอ ลำพังแค่หาเช้ากินค่ำยังยากลำบาก แล้วเจ้าจะไปเอา เอ่อ...”ความปากไวทำให้หลิวผิงเอ๋อร์เกือบพล
หลังเดินทางกลับจากตัวเมืองเฉิงตู หลิวซือซือก็รีบมอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อเจรจากับหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อขอเช่าบ้านว่างหลังใหญ่บริเวณท้ายหมู่บ้านหลังนั้นทันที ซึ่งนางเคยได้ยินเรื่องราวของบ้านหลังนี้มาจากปากของพ่อบ้านชราว่า เดิมทีมันถูกทิ้งร้างไว้เนื่องจากเจ้าของย้ายถิ่นฐานไปอยู่เมืองหลวง และได้ฝากฝังให้หัวหน้าหมู่บ้านเป็นผู้ดูแลจัดการซื้อขายหากมีผู้สนใจ โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องขายให้ได้ตามราคาที่เจ้าตัวตั้งเอาไว้เท่านั้นทว่ายามนี้เงินในมือของนางยังมีไม่เพียงพอที่จะซื้อขาด หญิงสาวจึงจำต้องขอเช่าอาศัยไปก่อน และหมายมั่นตั้งใจว่าจะเร่งเก็บหอมรอมริบให้ได้โดยเร็ว เพื่อจะได้นำเงินมาซื้อขาดบ้านหลังนี้ ตัดปัญหาทุกอย่างที่อาจตามมาในภายภาคหน้า“คุณหนู… ท่านแน่ใจแล้วหรือขอรับว่าต้องการเช่าบ้านนั้นจริงๆ ข้าว่าเงินที่มีอยู่นี้เอาไปซ่อมแซมเรือนเดิม ส่วนที่เหลือเก็บเอาไว้ใช้ยามจำเป็นไม่ดีกว่าหรือ” ชายชราเอ่ยขึ้นพลางทำสีหน้ากังวลไม่น้อยหลิวซือซือรู้ว่าเขาคิดสิ่งใด นางไม่เอ่ยแย้ง ทำเพียงส่งยิ้มละมุนให้เท่านั้น“ท่านลุงหลู ท่านเชื่อใจข้าเถิดเจ้าค่ะ เงินนี้ข้าได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของข้าเอง”‘แม้จะแค่หยิบฉวย
“แล้วที่บ้านของเจ้า…”“ข้าก็บอกไปแล้วอย่างไรเล่าว่าเวลานี้คนที่บ้านนั้นแข็งแรงดี ไม่มีผู้ใดล้มป่วยสักคน ข้าก็เพียงแค่อยากจะเตรียมสิ่งของจำเป็นเอาไว้ใช้เผื่อวันข้างหน้าก็เท่านั้น อีกอย่าง… เจ้าก็รู้ไม่ใช่หรือว่าบ้านของข้าอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองเฉิงตูเพียงใด หากให้ข้าต้องดั้นด้นเดินทางมาบ่อยๆ ข้าเองก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดเหมือนกันนะ เจ้าว่าจริงหรือไม่เล่า”อี้ซวนอ้าปากค้างเนื่องจากฟังประโยคยาวเหยียดรัวเป็นชุดของนางแทบไม่ทัน จับใจความได้เพียงว่านางขี้เกียจเดินทางเข้าเมืองบ่อยๆ จึงซื้อหากักตุนยารักษาโรคเอาไว้ล่วงหน้าก็เท่านั้นชายหนุ่มจึงทำได้เพียงพยักหน้าหงึกหงักตอบรับนางอย่างมึนงงหลิวซือซือจึงหันไปมองคนป่วยบนเตียงนอนผุพังหลังเล็ก ก่อนจะเอ่ยปากกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับแย้มยิ้มส่งให้อย่างละมุนละไม“ท่านป้าอย่าลืมกินยาให้ตรงเวลานะเจ้าคะ เอาไว้วันหลังข้าจะมาเยี่ยมท่านใหม่ท่านเป็นแม่ของสหายข้า ก็เหมือนเป็นแม่ของข้าเช่นกัน ดังนั้นอย่าได้เกรงใจข้าเลย”“ขอบใจมากนะนางหนู”“เจ้าค่ะ”หลิวซือซือแย้มยิ้มก่อนจะขอตัวกลับ โดยมีอี้ซวนเดินออกมาส่งนาง ชายหนุ่มอีกสองคนที่เห็นคนทั้งสามออกมาจากเรือนก็ล
“เจ้าไปปล้นชิงข้าวของใครเขามาอีกแล้วเล่า เจ้าเด็กคนนี้นี่” ผู้เป็นมารดาเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า“โธ่ท่านแม่ จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรกันเล่าขอรับ”อี้ซวนในยามนี้ไร้ซึ่งมาดอันธพาลเกเร มีเพียงภาพบุตรชายผู้กตัญญูกำลังประคองพยุงมารดาผอมโซให้ลุกขึ้นพิงหัวเตียงไม้เก่าๆ ด้วยความทะนุถนอม“แล้วนั่น...” สายตาฝ้าฟางของนางเหลือบไปเห็นหญิงสาวแปลกหน้า“อ๋อ นางเป็นสหายของข้าเองขอรับท่านแม่”“เช่นนั้นหรอกหรือ แค่ก! แค่ก!”ยังไม่ทันเอ่ยจบประโยคดี หญิงชราก็สำลักไอออกมาจนตัวโยน ร่างกายผอมแห้งสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดูเหมือนทุกข์ทรมานยิ่งนัก “ท่านป้าล้มป่วยด้วยโรคอันใดหรือ”“ข้าเองก็ไม่อาจทราบได้ เคยพานางไปหาหมอที่โรงหมอใหญ่มาครั้งหนึ่ง ทว่าเพียงแค่ค่าตรวจรักษาก็กินเงินไปตั้งเท่าใดแล้ว ค่ายาตัวอื่นยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่อาจพานางไปรักษาได้อีก”หลิวซือซือละสายตาจากชายหนุ่ม ก่อนจะทาบปลายนิ้วเรียวลงบนชีพจรข้อมือของหญิงชราเพื่อตรวจดูอาการ‘แปลกเสียจริง จังหวะชีพจรเต้นเรียบสม่ำเสมอดี ทว่าเหตุใดอาการไอโขลกจึงได้ทารุณถึงเพียงนี้เล่า’ท่ามกลางความครุ่นคิด สายตาของหญิงสาวพลันหันไปเห็นหงเย่ยืนกอดอก ถลึงตา
“… ข้าแอบได้ยินมาว่าแถวนี้มีพวกอันธพาลมาคอยซุ่มดักปล้นและทำร้ายชาวบ้านอยู่นะ พวกเจ้ารีบกลับบ้านกันไปเถอะ”เมื่อได้ยินสิ่งที่นางเอื้อนเอ่ยออกมา ชายฉกรรจ์ทั้งสามก็หันมาสบตากันในทันที‘นะ นักเลงอันธพาลที่นางว่า มันก็คือพวกข้าไม่ใช่หรืออย่างไรกันเล่า!’“อะแฮ่ม... พวกข้าล้วนเป็นบุรุษฉกรรจ์ ไยต้องไปหวาดกลัวพวกมันด้วยเล่า ว่าแต่เจ้าเถอะ มาทำอันใดในสถานที่เปลี่ยวผู้คนเช่นนี้กัน” อี้ซวนแสร้งกระแอม พลางอ้อมแอ้มถามนางกลบเกลื่อน“ข้าหรือ”“ก็ใช่น่ะสิ”“เอ่อ... คือว่าข้ามาที่ร้านขายโอสถตรงกลางตรอกถนนสายนี้น่ะ”“บิดาของเจ้าไม่สบายงั้นหรือ หรือว่าแม่เลี้ยง หรือน้องสาวของเจ้ากัน”“ไม่มีผู้ใดเป็นอะไรทั้งนั้นแหละ”“อ้าว? แล้ว...”“ข้ามีธุระต้องมาก็แล้วกันน่า แต่เมื่อครู่ข้าแอบได้ยินพวกเจ้าถกเถียงกัน สรุปแล้วใครป่วยกันแน่หรือ”เมื่อได้ยินนางเอ่ยถามขึ้นมา อี้ซวนและเพื่อนพ้องก็พลันมีสีหน้าสลดลงในทันทีเดิมทีอันธพาลกลุ่มนี้แวะเวียนมาที่ร้านโอสถแห่งนี้ก็เพราะมารดาของอี้ซวนล้มป่วยหนัก ทว่าด้วยกิริยาหยาบกระด้างของพวกรักสนุกที่พูดจาดีๆ ไม่เป็น ประกอบกับเป็นกลุ่มอันธพาลที่ทางการหมายหัว และชาวบ้านต่างพากันเกลียดช
“ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวกลับก่อนแล้วเจ้าค่ะ”“รีบกลับไปเถิด ถนนสายนี้ค่อนข้างเปลี่ยว ผู้คนไม่ค่อยสัญจรผ่าน ออกจากร้านข้าไปแล้วก็เร่งฝีเท้าเข้าสู่ตัวตลาดให้เร็วหน่อยน่าจะดีกว่า หากโชคร้ายไปเจอนักเลงพวกนั้นเข้า เจ้าที่เป็นสตรีคนเดียวอาจแย่เอาได้”“เจ้าค่ะ ขอบพระคุณเถ้าแก่ที่ช่วยชี้แนะ” หญิงสาวส่งยิ้มให้เขาก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากร้านขายโอสถไป‘หากเป็นพวกอี้ซวนจริง แล้วคนพวกนั้นจะมาทำอันใดที่ร้านขายยากันนะ หรือเพราะเห็นว่ามีเพียงคนแก่เฝ้าร้านคนเดียว จึงคิดจะกลั่นแกล้งรังแกกัน? ช่างร้ายกาจเสียจริง’หลิวซือซือเดินออกจากร้านขายโอสถ มุ่งหน้าไปตามทางเดินบนถนนสายแคบๆ อย่างเร่งรีบ ทว่าระหว่างทางกลับพบกลุ่มคนไร้บ้านกำลังนั่งคุดคู้อิงกายพิงกำแพงอิฐเก่าๆ อยู่หญิงสาวหยุดชะงัก ทอดสายตามองคนเหล่านั้นด้วยความห่วงใยปนเวทนา‘หากอากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ พวกเขาไม่แข็งตายกันหมดหรอกหรือ’นางตัดสินใจยืนแอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ริมทาง เปิดระบบวิเศษหยิบเอาเสื้อคลุมกันหนาวออกมาเพิ่มเติม แล้วตั้งใจจะนำไปแจกจ่ายให้แก่คนเหล่านั้นทว่าเมื่อนางก้าวเข้าไปใกล้ พวกเขากลับมองมาที่นางด้วยท่าทางตื่นตระหนกยิ่งน
“ฮึ”เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะจ้องมองคนกลุ่มนั้นภายใต้สายตาเจ้าเล่ห์แฝงแววเย็นยะเยือกคู่นั้นในมือก็หมุนควงของบางอย่างเล่น…มันคือแหวนไม้ที่เจ้านักเลงฉวยโอกาสในตอนที่กำลังวุ่นวายกันอยู่นั้นแอบหยิบมาจากสตรีผู้นั้น เขามองตามหัวหน้ากลุ่มนักเลงที่กำลังเดินออกจากตัวเมืองไปด้วยท่าทางหัวเสียก่อนจะยิ้มที่มุมป
“ข้าเห็นเจ้าตบหน้าตนเองก็นึกว่ามีตัวอะไรมาเกาะแค่เพียงจะช่วยดูก็เท่านั้น คิดว่าข้าจะไปทำอะไรเจ้าได้กัน”นางพูดจบก็ละความสนใจจากเขาก่อนจะหันไปจ้องมองบุรุษหนุ่มผู้นั้นอีกครั้ง“ท่านจะซื้อกำไลหยกจากข้าจริงๆ น่ะหรือ”“ใช่แล้ว”“เช่นนั้นข้าคิดราคาท่านสองพันอีแปะเท่านั้น”“ได้อย่างไรกันของซื้อของขายนะ เจ
'ที่ผ่านมานางร้ายกาจเพียงนั้น วันนี้กลับพูดออกมาเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลยหรือว่านางจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ น่ะหรือ?'ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้านักเลงในกลุ่มนั้นอ้าปากค้างจ้องมองหลิวซอซือคล้ายกับไม่มั่นใจในสิ่งที่ตนได้ยินอี้ซวนยอมรับว่าเมื่อก่อนเคยชอบนางมากเพราะใบหน้าสวยหวานแต่ดูดุดันของนางนั้นม
แม้จะเอาแต่ตัดพ้อกับโชคชะตาที่เล่นตลกกับนางอยู่ในเวลานี้แต่หลิวซือซือก็ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจกับมันมากเท่าใดนักนางลุกขึ้นจากเตียงนอนเก่าๆ ก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเปิดระบบวิเศษที่ติดตัวมากับนางตั้งแต่ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาครั้งแรกในยุคนี้แล้วนางไล่สายดูระบบวิเศษที่มีสิ่งของเครื่องใช้จากโลกอ







