LOGIN“ข้าบอกว่าให้หุบปาก!” หลิวซือซือตวาดเสียงกร้าว แววตาคมกริบกวาดมองสองแม่ลูกอย่างไม่เกรงใจผู้เป็นบิดาของเจ้าของร่างที่ยืนอยู่ข้างๆ เลยสักนิด
“เจ้าลองคิดดูให้ดีๆ พวกเจ้าเป็นเพียงแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดา ที่ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องอันใดกับข้าเลยแม้แต่นิด หากยังขืนพูดจาให้ข้าขุ่นข้องหมองใจอีก เกรงว่าพวกเจ้านั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายต้องระเห็จออกไปจากบ้านหลังนี้ บ้านที่ข้าเป็นคนทุ่มเงินหามาด้วยตนเอง”
“หรือจะพูดให้ชัดก็คือ เวลานี้ข้าคือผู้ดูแลบ้านหลังนี้ และมีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวว่าจะให้ผู้ใดอยู่หรือไม่อยู่ หากเจ้ายังคิดจะระรานข้าไม่รู้จบสิ้น พวกเจ้านั่นแหละที่จะไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน!”
ริมฝีปากของหลิวผิงเอ๋อร์สั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ เพราะดูเหมือนว่านางจะเถียงสู้ฝีปากอันร้ายกาจของหลิวซือซือไม่ทันเสียแล้ว ทว่าฝ่ายหลิวซือซือกลับไม่สะทกสะท้านหรือเหน็ดเหนื่อยกับการต่อปากต่อคำเลยแม้แต่น้อย
“เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งทะเลาะกันอีกเลย อากาศข้างนอกหนาวจัดถึงเพียงนี้ ไม่สู้พวกเรารีบเข้าไปหลบหนาวด้านในกันก่อนไม่ดีกว่าหรือ” หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยเกรงว่าสองพี่น้องจะลุกลามถึงขั้นลงไม้ลงมือกันจริงๆ
ริมฝีปากแห้งผากนั้นยังคงสั่นระริกไม่หาย ด้วยลมหนาวช่วงนี้แผ่ซ่านเยือกเย็นจับขั้วหัวใจเหลือเกิน หลิวซือซือเห็นดังนั้นก็พลันนึกสงสารผู้เป็นบิดาจับใจ นางจึงยอมสงบปากสงบคำแต่โดยดี ไม่ต่อความยาวสาวความยืดกับน้องสาวต่างมารดาต่อ
“เช่นนั้น เชิญทุกท่านเข้าไปด้านในเถิดขอรับ ข้าทำความสะอาดและจัดเตรียมสิ่งของจำเป็นไว้จนเรียบร้อยหมดแล้ว” พ่อบ้านหลูเอ่ยแทรกอย่างนอบน้อม
“มิน่าเล่าข้าถึงไม่เห็นหน้าเจ้ามาตลอดห้าวันเต็ม ที่แท้ก็แอบมาจัดการอยู่ที่นี่เอง” หลิวหลงเยี่ยนพยักหน้าเข้าใจ พลางกวาดสายตามองคนทั้งคู่ที่แอบไปตกลงวางแผนเรื่องบ้านหลังนี้กันตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ
ทว่าไม่มีคำตอบรับใดๆ หลุดออกมาจากปากของทั้งสอง หลิวหลงเยี่ยนจึงละสายตาแล้วหันไปมองภรรยาของตน ซึ่งเวลานี้เอาแต่ยืนจับจ้องหลิวซือซือไม่วางตาด้วยความระแวงปนประหลาดใจ
“พวกท่านเลิกสงสัยในตัวข้าได้แล้ว ไม่ชอบข้าที่เป็นเช่นนี้หรอกหรือ หรือว่าแท้จริงแล้วพวกท่านชอบหลิวซือซือคนเดิมกันล่ะ” หลิวซือซือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ทว่าทั้งสองกลับรีบส่ายศีรษะปฏิเสธพัลวันทันที ต่อให้เวลานี้นางจะปากร้ายและแข็งกร้าวขึ้นกว่าแต่ก่อน ทว่าการกระทำของนางกลับประจักษ์ชัดว่าพึ่งพาได้และนำพาครอบครัวไปในทางที่ดีขึ้นไม่น้อย อะไรที่พอจะยอมหลับตาข้างหนึ่งได้ พวกเขาจึงเลือกที่จะปล่อยให้นางจัดการตามใจตนเอง
ยิ่งคิดทบทวนดูก็ยิ่งแน่ใจ เพราะยามนี้หลิวซือซือหาใช่คนเกียจคร้านคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าสิ่งที่นางทำจะดูแปลกประหลาดเพียงใด แต่เป้าหมายทั้งหมดก็เพื่อครอบครัว เพื่อพวกเขาทั้งสิ้น ต่างจากบุตรสาวคนเล็กที่วันๆ เอาแต่สร้างเรื่องปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน ช่างตรงกับคำพูดของหลิวซือซือไม่มีผิดเพี้ยน
หลิวซือซือละสายตาจากผู้ใหญ่ทั้งสอง ก่อนจะตวัดหางตามองไปทางน้องสาวต่างมารดาที่ยืนหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างๆ
“แล้วเจ้าล่ะเป็นอะไรไปหรือว่าสมองมีปัญหา จะให้ข้าพาไปให้ท่านหมอตรวจดูเสียหน่อยดีหรือไม่ ความขี้อิจฉาของเจ้ามันคงพอกพูนจนเกินกว่าจะเยียวยาได้แล้วกระมัง”
“เจ้ากล้าว่าข้าเช่นนี้ได้อย่างไร!” หลิวผิงเอ๋อร์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ
นางส่งสายตาดุร้ายเคียดแค้นใส่หลิวซือซืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตวัดสายตาหันไปออดอ้อนฟ้องบิดา
“ท่านพ่อ! ท่านได้ยินที่นางพูดเต็มสองหูแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ นางด่าข้าอีกแล้วนะ!”
“ผิงเอ๋อร์ เจ้าหยุดพูดเสียทีเถอะ” หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงเข้มงวดและจริงจังเป็นครั้งแรก
“ไม่เช่นนั้นหากพี่สาวของเจ้าเกิดโมโหแล้วไล่เจ้าออกจากบ้านไปจริงๆ พ่อเองก็ไม่อาจช่วยเหลืออันใดเจ้าได้หรอกนะ”
“ท่านพ่อ!” หลิวผิงเอ๋อร์เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อหูตนเอง
“ผิงเอ๋อร์ หยุดพูดแล้วตามแม่มาเดี๋ยวนี้” ผู้เป็นมารดารีบดึงแขนบุตรสาวไว้พลางส่งสายตาดุ
“แต่ว่าท่านแม่...”
“ยังอีก!”
“เจ้าค่ะ” นางจำต้องรับคำด้วยเสียงอันแผ่วเบาอย่างไม่เต็มใจนัก
หลิวผิงเอ๋อร์ทำได้เพียงยืนกระทืบเท้าฮึดฮัดอยู่กับพื้นโดยไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมาอีก เนื่องจากในใจนางย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่หลิวซือซือพูดมานั้นล้วนเป็นความจริงไม่ผิดเพี้ยนเลยแม้แต่น้อย
‘ใช่แล้ว ในยามนี้นางไม่ได้มีความสามารถอันใดที่จะหาเงินมาจุนเจือครอบครัวได้เลย แม้กระทั่งข้าวปลาอาหารหรือที่ซุกหัวนอนก็ล้วนเป็นฝีมือของหลิวซือซือที่หามาให้ทั้งสิ้น’
‘ดังนั้นในเมื่อยังไร้หนทาง นางจึงทำได้เพียงอดทนอดกลั้น และรอคอยจังหวะโอกาสที่จะหาทางกำจัดสตรีบ้าผู้นี้ออกไปจากบ้านหลังนี้ให้จงได้!’
“ข้าบอกว่าให้หุบปาก!” หลิวซือซือตวาดเสียงกร้าว แววตาคมกริบกวาดมองสองแม่ลูกอย่างไม่เกรงใจผู้เป็นบิดาของเจ้าของร่างที่ยืนอยู่ข้างๆ เลยสักนิด“เจ้าลองคิดดูให้ดีๆ พวกเจ้าเป็นเพียงแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดา ที่ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องอันใดกับข้าเลยแม้แต่นิด หากยังขืนพูดจาให้ข้าขุ่นข้องหมองใจอีก เกรงว่าพวกเจ้านั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายต้องระเห็จออกไปจากบ้านหลังนี้ บ้านที่ข้าเป็นคนทุ่มเงินหามาด้วยตนเอง”“หรือจะพูดให้ชัดก็คือ เวลานี้ข้าคือผู้ดูแลบ้านหลังนี้ และมีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวว่าจะให้ผู้ใดอยู่หรือไม่อยู่ หากเจ้ายังคิดจะระรานข้าไม่รู้จบสิ้น พวกเจ้านั่นแหละที่จะไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน!”ริมฝีปากของหลิวผิงเอ๋อร์สั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ เพราะดูเหมือนว่านางจะเถียงสู้ฝีปากอันร้ายกาจของหลิวซือซือไม่ทันเสียแล้ว ทว่าฝ่ายหลิวซือซือกลับไม่สะทกสะท้านหรือเหน็ดเหนื่อยกับการต่อปากต่อคำเลยแม้แต่น้อย
เวลาล่วงเลยผ่านไปห้าวันเต็ม พ่อบ้านหลูก็เดินทางกลับมารายงานนางว่าเรือนหลังใหม่ได้รับการทำความสะอาดจนสะอาดเอี่ยมอ่องพร้อมเข้าอยู่แล้วแม้ว่าสภาพอากาศภายนอกจะยังคงหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย ทว่าหลิวซือซือก็รีบรุดเดินทางล่วงหน้าไปตรวจสอบความเรียบร้อยด้วยตนเองเสียก่อนจากนั้นจึงส่งพ่อบ้านชราควบรถม้าวกกลับไปรับบิดาและสองแม่ลูกตระกูลหลิวให้ย้ายมายังเรือนหลังใหม่ พร้อมกับหีบห่อสัมภาระและข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกเร่งรีบเก็บใส่หีบจนดูวุ่นวายโกลาหลไปหมดบนรถม้าที่โยกเยกไปตามเส้นทางทอดยามสู่เรือนท้ายหมู่บ้าน“หนาวเหลือเกินเจ้าค่ะท่านแม่ นี่พวกเรากำลังจะเดินทางไปที่ใดกันแน่” หลิวผิงเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ กอดอกแน่นเพื่อคลายความหนาว“แม่ก็ไม่รู้แน่ชัดนัก รู้แต่เพียงว่าพี่สาวของเจ้าบอกว่ามีสถานที่สำคัญที่พวกเราจำต้องไปดูให้เห็นกับตา”“ให้ตายสิ! อากาศหนาวเย็นถึงเพียงนี้นางยังนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากให้พวกเราแห่กันออกมาข้างนอกอีก ข้าว่านางตั้งใจจะกลั่นแกล้งให้พวกเราหนาวตายคาสายลมนี้เป็นแน่” หลิวผิงเอ๋อร์บ่นกระปอดกระแปดออกมาด้วยความหงุดหงิด“เอาน่าผิงเอ๋อร์ อย่างไรเสียยามนี้นางก็ม
“ซือซือ... เจ้าช่วยพูดใหม่อีกทีซิ เมื่อครู่เจ้าว่าจะทำอันใดนะ” หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รีบวางเครื่องมือซ่อมแซมที่ผุพังในมือลงทันที“พวกเราจะย้ายไปอยู่เรือนใหม่กันเจ้าค่ะ ท่านพ่อก็เห็นแล้วว่าเรือนหลังนี้ซ่อมแล้วซ่อมอีก คานไม้และหลังคาแทบจะไม่หลงเหลือแรงรับน้ำหนักไหวแล้ว หากไม่ยอมย้ายออกเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าเกรงว่าวันดีคืนดีหลังคาคงได้พังถล่มลงมาทับพวกเราตายกันหมดเรือนเป็นแน่ ดังนั้นท่านพ่อไม่ต้องเสียเงินซ่อมแซมเรือนเก่าหลังนี้อีกแล้วนะเจ้าคะ”หลิวหลงเยี่ยนที่ได้ยินบุตรสาวคนโตเอ่ยเช่นนั้น ก็ถึงกับนิ่งอึ้งค้างไปในทันที‘นางจะพูดล้อเล่นเพื่อให้ข้าดีใจไปทำไมกัน แต่จะว่าไปแล้ว สีหน้าและแววตาที่จริงจังของนางในยามนี้ ดูท่าจะไม่ใช่การเอ่ยเล่นๆ เสียแล้วกระมัง’ทว่าในจังหวะที่ผู้เป็นพ่อกำลังจะเอ่ยปากถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เสียงแหลมเล็กของบุตรสาวคนเล็กก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เจ้าคิดว่าเรือนหลังหนึ่งจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ กระนั้นหรือ อีกอย่างครอบครัวของเราไม่มีเงินทองมากพอ ลำพังแค่หาเช้ากินค่ำยังยากลำบาก แล้วเจ้าจะไปเอา เอ่อ...”ความปากไวทำให้หลิวผิงเอ๋อร์เกือบพล
หลังเดินทางกลับจากตัวเมืองเฉิงตู หลิวซือซือก็รีบมอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อเจรจากับหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อขอเช่าบ้านว่างหลังใหญ่บริเวณท้ายหมู่บ้านหลังนั้นทันที ซึ่งนางเคยได้ยินเรื่องราวของบ้านหลังนี้มาจากปากของพ่อบ้านชราว่า เดิมทีมันถูกทิ้งร้างไว้เนื่องจากเจ้าของย้ายถิ่นฐานไปอยู่เมืองหลวง และได้ฝากฝังให้หัวหน้าหมู่บ้านเป็นผู้ดูแลจัดการซื้อขายหากมีผู้สนใจ โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องขายให้ได้ตามราคาที่เจ้าตัวตั้งเอาไว้เท่านั้นทว่ายามนี้เงินในมือของนางยังมีไม่เพียงพอที่จะซื้อขาด หญิงสาวจึงจำต้องขอเช่าอาศัยไปก่อน และหมายมั่นตั้งใจว่าจะเร่งเก็บหอมรอมริบให้ได้โดยเร็ว เพื่อจะได้นำเงินมาซื้อขาดบ้านหลังนี้ ตัดปัญหาทุกอย่างที่อาจตามมาในภายภาคหน้า“คุณหนู… ท่านแน่ใจแล้วหรือขอรับว่าต้องการเช่าบ้านนั้นจริงๆ ข้าว่าเงินที่มีอยู่นี้เอาไปซ่อมแซมเรือนเดิม ส่วนที่เหลือเก็บเอาไว้ใช้ยามจำเป็นไม่ดีกว่าหรือ” ชายชราเอ่ยขึ้นพลางทำสีหน้ากังวลไม่น้อยหลิวซือซือรู้ว่าเขาคิดสิ่งใด นางไม่เอ่ยแย้ง ทำเพียงส่งยิ้มละมุนให้เท่านั้น“ท่านลุงหลู ท่านเชื่อใจข้าเถิดเจ้าค่ะ เงินนี้ข้าได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของข้าเอง”‘แม้จะแค่หยิบฉวย
“แล้วที่บ้านของเจ้า…”“ข้าก็บอกไปแล้วอย่างไรเล่าว่าเวลานี้คนที่บ้านนั้นแข็งแรงดี ไม่มีผู้ใดล้มป่วยสักคน ข้าก็เพียงแค่อยากจะเตรียมสิ่งของจำเป็นเอาไว้ใช้เผื่อวันข้างหน้าก็เท่านั้น อีกอย่าง… เจ้าก็รู้ไม่ใช่หรือว่าบ้านของข้าอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองเฉิงตูเพียงใด หากให้ข้าต้องดั้นด้นเดินทางมาบ่อยๆ ข้าเองก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดเหมือนกันนะ เจ้าว่าจริงหรือไม่เล่า”อี้ซวนอ้าปากค้างเนื่องจากฟังประโยคยาวเหยียดรัวเป็นชุดของนางแทบไม่ทัน จับใจความได้เพียงว่านางขี้เกียจเดินทางเข้าเมืองบ่อยๆ จึงซื้อหากักตุนยารักษาโรคเอาไว้ล่วงหน้าก็เท่านั้นชายหนุ่มจึงทำได้เพียงพยักหน้าหงึกหงักตอบรับนางอย่างมึนงงหลิวซือซือจึงหันไปมองคนป่วยบนเตียงนอนผุพังหลังเล็ก ก่อนจะเอ่ยปากกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับแย้มยิ้มส่งให้อย่างละมุนละไม“ท่านป้าอย่าลืมกินยาให้ตรงเวลานะเจ้าคะ เอาไว้วันหลังข้าจะมาเยี่ยมท่านใหม่ท่านเป็นแม่ของสหายข้า ก็เหมือนเป็นแม่ของข้าเช่นกัน ดังนั้นอย่าได้เกรงใจข้าเลย”“ขอบใจมากนะนางหนู”“เจ้าค่ะ”หลิวซือซือแย้มยิ้มก่อนจะขอตัวกลับ โดยมีอี้ซวนเดินออกมาส่งนาง ชายหนุ่มอีกสองคนที่เห็นคนทั้งสามออกมาจากเรือนก็ล
“เจ้าไปปล้นชิงข้าวของใครเขามาอีกแล้วเล่า เจ้าเด็กคนนี้นี่” ผู้เป็นมารดาเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า“โธ่ท่านแม่ จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรกันเล่าขอรับ”อี้ซวนในยามนี้ไร้ซึ่งมาดอันธพาลเกเร มีเพียงภาพบุตรชายผู้กตัญญูกำลังประคองพยุงมารดาผอมโซให้ลุกขึ้นพิงหัวเตียงไม้เก่าๆ ด้วยความทะนุถนอม“แล้วนั่น...” สายตาฝ้าฟางของนางเหลือบไปเห็นหญิงสาวแปลกหน้า“อ๋อ นางเป็นสหายของข้าเองขอรับท่านแม่”“เช่นนั้นหรอกหรือ แค่ก! แค่ก!”ยังไม่ทันเอ่ยจบประโยคดี หญิงชราก็สำลักไอออกมาจนตัวโยน ร่างกายผอมแห้งสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดูเหมือนทุกข์ทรมานยิ่งนัก “ท่านป้าล้มป่วยด้วยโรคอันใดหรือ”“ข้าเองก็ไม่อาจทราบได้ เคยพานางไปหาหมอที่โรงหมอใหญ่มาครั้งหนึ่ง ทว่าเพียงแค่ค่าตรวจรักษาก็กินเงินไปตั้งเท่าใดแล้ว ค่ายาตัวอื่นยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่อาจพานางไปรักษาได้อีก”หลิวซือซือละสายตาจากชายหนุ่ม ก่อนจะทาบปลายนิ้วเรียวลงบนชีพจรข้อมือของหญิงชราเพื่อตรวจดูอาการ‘แปลกเสียจริง จังหวะชีพจรเต้นเรียบสม่ำเสมอดี ทว่าเหตุใดอาการไอโขลกจึงได้ทารุณถึงเพียงนี้เล่า’ท่ามกลางความครุ่นคิด สายตาของหญิงสาวพลันหันไปเห็นหงเย่ยืนกอดอก ถลึงตา
อากาศหนาวที่หนาวเย็นจับใจทำให้ชาวบ้านแทบจะทุกหลังคาเรือนไม่มีผู้ใดออกมาทำมาหากินในตอนค่ำเลยสักคน ผู้คนดูจะอดอยากมากขึ้นเรื่อยๆหลิวซือซือที่นั่งอยู่บนรถม้าโดยมีพ่อบ้านหลูเป็นสารถีขับรถม้าให้ก็เลิกผ้าม่านขึ้นมองเห็นความทุกข์เวทน
หลิวผิงเอ๋อได้เพียงแค่ยืนย่ำเท้ากับพื้นเท่านั้นไม่กล้าที่จะพูดสิ่งใดออกไปเพราะความจริงแล้วสิ่งที่หลิวซือซือพูดออกมานั้นก็ไม่ได้ผิดแผกไปแต่อย่างใด‘ใช่แล้วเวลานี้นางไม่มีความสามารถใดๆ ในการที่จะทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้หร
หลังกลับจากในเมืองหลิวซือซือก็มอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อกับหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อเช่าซื้อบ้านว่างหลังใหญ่ท้ายหมู่บ้านหลังนั้น หากจำนวนเงินมีมากพอนางตั้งใจจะซื้อขาดตามที่ตั้งใจเอาไว้พ่อบ้านหลูจัดการตามที่นางสั่งการพร้อมทั้งส่งค
‘จิ๊บๆ จิ๊บๆ’เสียงนกร้องข้างหน้าต่างห้องนอนปลุกให้หลิวซือซือลืมตาตื่นขึ้นมาทั้งๆ ที่ยังรู้สึกงัวเงียอยู่ไม่น้อย วันนี้เป็นวันครบกำหนดหนึ่งเดือนเต็มที่ หลิวซือซือ ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในยุคโบราณย้อนกลับไปหลายร้อยหลายพันปีก่อนยุคที่นางจากมาทว่านานวันเข้าเมื่อได้อยู่กับสภาพแวดล้อมที่สงบสุขและบรรยากาศที







