LOGINเวลาล่วงเลยผ่านไปห้าวันเต็ม พ่อบ้านหลูก็เดินทางกลับมารายงานนางว่าเรือนหลังใหม่ได้รับการทำความสะอาดจนสะอาดเอี่ยมอ่องพร้อมเข้าอยู่แล้ว
แม้ว่าสภาพอากาศภายนอกจะยังคงหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย ทว่าหลิวซือซือก็รีบรุดเดินทางล่วงหน้าไปตรวจสอบความเรียบร้อยด้วยตนเองเสียก่อน
จากนั้นจึงส่งพ่อบ้านชราควบรถม้าวกกลับไปรับบิดาและสองแม่ลูกตระกูลหลิวให้ย้ายมายังเรือนหลังใหม่ พร้อมกับหีบห่อสัมภาระและข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกเร่งรีบเก็บใส่หีบจนดูวุ่นวายโกลาหลไปหมด
บนรถม้าที่โยกเยกไปตามเส้นทางทอดยามสู่เรือนท้ายหมู่บ้าน
“หนาวเหลือเกินเจ้าค่ะท่านแม่ นี่พวกเรากำลังจะเดินทางไปที่ใดกันแน่” หลิวผิงเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ กอดอกแน่นเพื่อคลายความหนาว
“แม่ก็ไม่รู้แน่ชัดนัก รู้แต่เพียงว่าพี่สาวของเจ้าบอกว่ามีสถานที่สำคัญที่พวกเราจำต้องไปดูให้เห็นกับตา”
“ให้ตายสิ! อากาศหนาวเย็นถึงเพียงนี้นางยังนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากให้พวกเราแห่กันออกมาข้างนอกอีก ข้าว่านางตั้งใจจะกลั่นแกล้งให้พวกเราหนาวตายคาสายลมนี้เป็นแน่” หลิวผิงเอ๋อร์บ่นกระปอดกระแปดออกมาด้วยความหงุดหงิด
“เอาน่าผิงเอ๋อร์ อย่างไรเสียยามนี้นางก็มีฐานะเป็นพี่สาวของเจ้า ทั้งยังเป็นคนออกหน้าจัดการเรื่องต่างๆ เจ้าก็อย่าได้ถือสาหาความนางมากนักเลย หากท่านพ่อได้ยินเข้าจะพลอยโกรธเคืองเอาได้นะ” มารดาเอ่ยเตือนบุตรสาวในไส้เสียงแผ่ว
หลิวผิงเอ๋อร์หันขวับไปมองนาง แม้ในใจจะยังมีถ้อยคำเจ็บแสบอีกนับร้อยคำที่อยากจะพ่นระบายออกมา ทว่าสุดท้ายนางก็จำต้องเลือกที่จะหุบปากเงียบลงอย่างขัดเคืองใจ
กรับ! กรับ!
ทันใดนั้น เสียงล้อรถม้าก็หยุดชะงักลง หลิวหลงเยี่ยนที่นั่งมาด้านนอกร่วมกับพ่อบ้านหลูจึงเอ่ยถามขึ้น
“พ่อบ้านหลู... ถึงที่หมายแล้วอย่างนั้นหรือ”
“ถึงแล้วขอรับนายท่าน เชิญลงจากรถม้าได้เลยขอรับ”
หลิวหลงเยี่ยนกวาดสายตามองภาพเบื้องหน้า พลางยกมือขึ้นขยี้ตาซ้ำๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ท่านแน่ใจแล้วรึว่ามาไม่ผิดที่”
“ก็ใช่น่ะสิขอรับ คุณหนูกับหงเย่ยังเข้าไปช่วยจัดการเก็บข้าวของอยู่ด้านในอยู่เลย นายท่านมองไม่เห็นหรอกหรือ” พ่อบ้านชราเอ่ยตอบพลางแย้มยิ้มด้วยความอารมณ์ดี
“นี่นางหาซื้อเรือนหลังใหญ่โตปานนี้มาได้จริงๆ น่ะหรือ”
เมื่อสามพ่อแม่ลูกก้าวเท้าลงจากรถม้า พวกเขาต่างก็เงยหน้าขึ้นมองเรือนหลังใหญ่โตโอ่อ่าตรงหน้าพร้อมๆ กันทันที ภาพที่ปรากฏทำเอาทั้งสามถึงกับยืนอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึงพรึงเพริดจนพูดไม่ออก
หลิวซือซือที่ยืนรอต้อนรับอยู่หน้าเรือน กวาดสายตามองท่าทีตกตะลึงของคนทั้งสามแล้วก็ได้แต่ลอบขมวดมุ่นเข้าหากัน
‘ก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยอาศัยอยู่ในเรือนสกุลหลิวหลังใหญ่โตกว่านี้มาก่อนไม่ใช่หรือ ไฉนวันนี้ถึงได้ทำหน้าตาตื่นตระหนกตกใจราวกับไม่เคยเห็นกันเล่า’
“นี่เจ้า! เอ่อ… พี่หญิงไม่ใช่ว่าท่านแอบอ้างเอาเรือนของผู้อื่นมาสวมรอยหรอกนะ” หลิวผิงเอ๋อร์ได้สติคนแรก นางรีบหันไปถลึงตาใส่พี่สาวต่างมารดาอย่างหวาดระแวง
“เหตุใดข้าต้องไปแอบอ้างของใครเขาด้วย อีกอย่างนี่คือเงินทองที่ข้าหามาซื้อได้ ไม่สิแม้ยามนี้จะแค่เช่าก็เถอะ แต่มันก็มาจากน้ำพักน้ำแรงของข้าเอง หาใช่ไปลักขโมยหรือปล้นชิงข้าวของของผู้ใดมาเสียหน่อย”
“เรือนหลังใหญ่โตโอ่อ่าปานนี้ ใช่ว่าจะหาเงินมาเช่าซื้อได้ง่ายๆ เสียเมื่อไหร่กันเล่า” หลิวผิงเอ๋อร์แค่นเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ แววตาทอประกายริษยาอย่างปิดไม่มิด
“ไหนล่ะถ้าเจ้าเก่งกาจนัก ก็ลองบอกข้ามาให้ชัดเจนสิว่าเจ้าไปเอาเงินก้อนโตมาจากที่ใดถึงได้ซื้อบ้านหลังนี้ได้”
“เอ๊ะ! เจ้านี่อย่างไรกันนะ ข้าก็บอกไปแล้วว่าข้าหามาด้วยเงินของข้าเอง หากว่าเจ้าติดใจสงสัยเรื่องนี้นักล่ะก็ เช่นนั้นก็เชิญกลับไปนอนคลุกฝุ่นที่เรือนเก่าหลังนั้นเสียเถอะ แต่ระวังเอาไว้ด้วยล่ะสักวันหลังคาผุๆ นั่นคงได้หล่นลงมาทับหัวเจ้าตายเข้าสักวันเป็นแน่”
“ดะ ได้อย่างไรกัน! ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าอยู่ที่ไหน ข้าก็อยู่ที่นั่น”
“เช่นนั้นก็หุบปากของเจ้าไปเสีย” หลิวซือซือพูดขึ้นอย่างหมดความอดทนกับเด็กคนนี้เต็มทน
“นี่เจ้า!”
“ข้าบอกว่าให้หุบปาก!” หลิวซือซือตวาดเสียงกร้าว แววตาคมกริบกวาดมองสองแม่ลูกอย่างไม่เกรงใจผู้เป็นบิดาของเจ้าของร่างที่ยืนอยู่ข้างๆ เลยสักนิด
“ข้าบอกว่าให้หุบปาก!” หลิวซือซือตวาดเสียงกร้าว แววตาคมกริบกวาดมองสองแม่ลูกอย่างไม่เกรงใจผู้เป็นบิดาของเจ้าของร่างที่ยืนอยู่ข้างๆ เลยสักนิด“เจ้าลองคิดดูให้ดีๆ พวกเจ้าเป็นเพียงแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดา ที่ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องอันใดกับข้าเลยแม้แต่นิด หากยังขืนพูดจาให้ข้าขุ่นข้องหมองใจอีก เกรงว่าพวกเจ้านั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายต้องระเห็จออกไปจากบ้านหลังนี้ บ้านที่ข้าเป็นคนทุ่มเงินหามาด้วยตนเอง”“หรือจะพูดให้ชัดก็คือ เวลานี้ข้าคือผู้ดูแลบ้านหลังนี้ และมีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวว่าจะให้ผู้ใดอยู่หรือไม่อยู่ หากเจ้ายังคิดจะระรานข้าไม่รู้จบสิ้น พวกเจ้านั่นแหละที่จะไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน!”ริมฝีปากของหลิวผิงเอ๋อร์สั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ เพราะดูเหมือนว่านางจะเถียงสู้ฝีปากอันร้ายกาจของหลิวซือซือไม่ทันเสียแล้ว ทว่าฝ่ายหลิวซือซือกลับไม่สะทกสะท้านหรือเหน็ดเหนื่อยกับการต่อปากต่อคำเลยแม้แต่น้อย
เวลาล่วงเลยผ่านไปห้าวันเต็ม พ่อบ้านหลูก็เดินทางกลับมารายงานนางว่าเรือนหลังใหม่ได้รับการทำความสะอาดจนสะอาดเอี่ยมอ่องพร้อมเข้าอยู่แล้วแม้ว่าสภาพอากาศภายนอกจะยังคงหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย ทว่าหลิวซือซือก็รีบรุดเดินทางล่วงหน้าไปตรวจสอบความเรียบร้อยด้วยตนเองเสียก่อนจากนั้นจึงส่งพ่อบ้านชราควบรถม้าวกกลับไปรับบิดาและสองแม่ลูกตระกูลหลิวให้ย้ายมายังเรือนหลังใหม่ พร้อมกับหีบห่อสัมภาระและข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกเร่งรีบเก็บใส่หีบจนดูวุ่นวายโกลาหลไปหมดบนรถม้าที่โยกเยกไปตามเส้นทางทอดยามสู่เรือนท้ายหมู่บ้าน“หนาวเหลือเกินเจ้าค่ะท่านแม่ นี่พวกเรากำลังจะเดินทางไปที่ใดกันแน่” หลิวผิงเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ กอดอกแน่นเพื่อคลายความหนาว“แม่ก็ไม่รู้แน่ชัดนัก รู้แต่เพียงว่าพี่สาวของเจ้าบอกว่ามีสถานที่สำคัญที่พวกเราจำต้องไปดูให้เห็นกับตา”“ให้ตายสิ! อากาศหนาวเย็นถึงเพียงนี้นางยังนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากให้พวกเราแห่กันออกมาข้างนอกอีก ข้าว่านางตั้งใจจะกลั่นแกล้งให้พวกเราหนาวตายคาสายลมนี้เป็นแน่” หลิวผิงเอ๋อร์บ่นกระปอดกระแปดออกมาด้วยความหงุดหงิด“เอาน่าผิงเอ๋อร์ อย่างไรเสียยามนี้นางก็ม
“ซือซือ... เจ้าช่วยพูดใหม่อีกทีซิ เมื่อครู่เจ้าว่าจะทำอันใดนะ” หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รีบวางเครื่องมือซ่อมแซมที่ผุพังในมือลงทันที“พวกเราจะย้ายไปอยู่เรือนใหม่กันเจ้าค่ะ ท่านพ่อก็เห็นแล้วว่าเรือนหลังนี้ซ่อมแล้วซ่อมอีก คานไม้และหลังคาแทบจะไม่หลงเหลือแรงรับน้ำหนักไหวแล้ว หากไม่ยอมย้ายออกเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าเกรงว่าวันดีคืนดีหลังคาคงได้พังถล่มลงมาทับพวกเราตายกันหมดเรือนเป็นแน่ ดังนั้นท่านพ่อไม่ต้องเสียเงินซ่อมแซมเรือนเก่าหลังนี้อีกแล้วนะเจ้าคะ”หลิวหลงเยี่ยนที่ได้ยินบุตรสาวคนโตเอ่ยเช่นนั้น ก็ถึงกับนิ่งอึ้งค้างไปในทันที‘นางจะพูดล้อเล่นเพื่อให้ข้าดีใจไปทำไมกัน แต่จะว่าไปแล้ว สีหน้าและแววตาที่จริงจังของนางในยามนี้ ดูท่าจะไม่ใช่การเอ่ยเล่นๆ เสียแล้วกระมัง’ทว่าในจังหวะที่ผู้เป็นพ่อกำลังจะเอ่ยปากถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เสียงแหลมเล็กของบุตรสาวคนเล็กก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เจ้าคิดว่าเรือนหลังหนึ่งจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ กระนั้นหรือ อีกอย่างครอบครัวของเราไม่มีเงินทองมากพอ ลำพังแค่หาเช้ากินค่ำยังยากลำบาก แล้วเจ้าจะไปเอา เอ่อ...”ความปากไวทำให้หลิวผิงเอ๋อร์เกือบพล
หลังเดินทางกลับจากตัวเมืองเฉิงตู หลิวซือซือก็รีบมอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อเจรจากับหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อขอเช่าบ้านว่างหลังใหญ่บริเวณท้ายหมู่บ้านหลังนั้นทันที ซึ่งนางเคยได้ยินเรื่องราวของบ้านหลังนี้มาจากปากของพ่อบ้านชราว่า เดิมทีมันถูกทิ้งร้างไว้เนื่องจากเจ้าของย้ายถิ่นฐานไปอยู่เมืองหลวง และได้ฝากฝังให้หัวหน้าหมู่บ้านเป็นผู้ดูแลจัดการซื้อขายหากมีผู้สนใจ โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องขายให้ได้ตามราคาที่เจ้าตัวตั้งเอาไว้เท่านั้นทว่ายามนี้เงินในมือของนางยังมีไม่เพียงพอที่จะซื้อขาด หญิงสาวจึงจำต้องขอเช่าอาศัยไปก่อน และหมายมั่นตั้งใจว่าจะเร่งเก็บหอมรอมริบให้ได้โดยเร็ว เพื่อจะได้นำเงินมาซื้อขาดบ้านหลังนี้ ตัดปัญหาทุกอย่างที่อาจตามมาในภายภาคหน้า“คุณหนู… ท่านแน่ใจแล้วหรือขอรับว่าต้องการเช่าบ้านนั้นจริงๆ ข้าว่าเงินที่มีอยู่นี้เอาไปซ่อมแซมเรือนเดิม ส่วนที่เหลือเก็บเอาไว้ใช้ยามจำเป็นไม่ดีกว่าหรือ” ชายชราเอ่ยขึ้นพลางทำสีหน้ากังวลไม่น้อยหลิวซือซือรู้ว่าเขาคิดสิ่งใด นางไม่เอ่ยแย้ง ทำเพียงส่งยิ้มละมุนให้เท่านั้น“ท่านลุงหลู ท่านเชื่อใจข้าเถิดเจ้าค่ะ เงินนี้ข้าได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของข้าเอง”‘แม้จะแค่หยิบฉวย
“แล้วที่บ้านของเจ้า…”“ข้าก็บอกไปแล้วอย่างไรเล่าว่าเวลานี้คนที่บ้านนั้นแข็งแรงดี ไม่มีผู้ใดล้มป่วยสักคน ข้าก็เพียงแค่อยากจะเตรียมสิ่งของจำเป็นเอาไว้ใช้เผื่อวันข้างหน้าก็เท่านั้น อีกอย่าง… เจ้าก็รู้ไม่ใช่หรือว่าบ้านของข้าอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองเฉิงตูเพียงใด หากให้ข้าต้องดั้นด้นเดินทางมาบ่อยๆ ข้าเองก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดเหมือนกันนะ เจ้าว่าจริงหรือไม่เล่า”อี้ซวนอ้าปากค้างเนื่องจากฟังประโยคยาวเหยียดรัวเป็นชุดของนางแทบไม่ทัน จับใจความได้เพียงว่านางขี้เกียจเดินทางเข้าเมืองบ่อยๆ จึงซื้อหากักตุนยารักษาโรคเอาไว้ล่วงหน้าก็เท่านั้นชายหนุ่มจึงทำได้เพียงพยักหน้าหงึกหงักตอบรับนางอย่างมึนงงหลิวซือซือจึงหันไปมองคนป่วยบนเตียงนอนผุพังหลังเล็ก ก่อนจะเอ่ยปากกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับแย้มยิ้มส่งให้อย่างละมุนละไม“ท่านป้าอย่าลืมกินยาให้ตรงเวลานะเจ้าคะ เอาไว้วันหลังข้าจะมาเยี่ยมท่านใหม่ท่านเป็นแม่ของสหายข้า ก็เหมือนเป็นแม่ของข้าเช่นกัน ดังนั้นอย่าได้เกรงใจข้าเลย”“ขอบใจมากนะนางหนู”“เจ้าค่ะ”หลิวซือซือแย้มยิ้มก่อนจะขอตัวกลับ โดยมีอี้ซวนเดินออกมาส่งนาง ชายหนุ่มอีกสองคนที่เห็นคนทั้งสามออกมาจากเรือนก็ล
“เจ้าไปปล้นชิงข้าวของใครเขามาอีกแล้วเล่า เจ้าเด็กคนนี้นี่” ผู้เป็นมารดาเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า“โธ่ท่านแม่ จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรกันเล่าขอรับ”อี้ซวนในยามนี้ไร้ซึ่งมาดอันธพาลเกเร มีเพียงภาพบุตรชายผู้กตัญญูกำลังประคองพยุงมารดาผอมโซให้ลุกขึ้นพิงหัวเตียงไม้เก่าๆ ด้วยความทะนุถนอม“แล้วนั่น...” สายตาฝ้าฟางของนางเหลือบไปเห็นหญิงสาวแปลกหน้า“อ๋อ นางเป็นสหายของข้าเองขอรับท่านแม่”“เช่นนั้นหรอกหรือ แค่ก! แค่ก!”ยังไม่ทันเอ่ยจบประโยคดี หญิงชราก็สำลักไอออกมาจนตัวโยน ร่างกายผอมแห้งสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดูเหมือนทุกข์ทรมานยิ่งนัก “ท่านป้าล้มป่วยด้วยโรคอันใดหรือ”“ข้าเองก็ไม่อาจทราบได้ เคยพานางไปหาหมอที่โรงหมอใหญ่มาครั้งหนึ่ง ทว่าเพียงแค่ค่าตรวจรักษาก็กินเงินไปตั้งเท่าใดแล้ว ค่ายาตัวอื่นยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่อาจพานางไปรักษาได้อีก”หลิวซือซือละสายตาจากชายหนุ่ม ก่อนจะทาบปลายนิ้วเรียวลงบนชีพจรข้อมือของหญิงชราเพื่อตรวจดูอาการ‘แปลกเสียจริง จังหวะชีพจรเต้นเรียบสม่ำเสมอดี ทว่าเหตุใดอาการไอโขลกจึงได้ทารุณถึงเพียงนี้เล่า’ท่ามกลางความครุ่นคิด สายตาของหญิงสาวพลันหันไปเห็นหงเย่ยืนกอดอก ถลึงตา
“ฮึ”เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะจ้องมองคนกลุ่มนั้นภายใต้สายตาเจ้าเล่ห์แฝงแววเย็นยะเยือกคู่นั้นในมือก็หมุนควงของบางอย่างเล่น…มันคือแหวนไม้ที่เจ้านักเลงฉวยโอกาสในตอนที่กำลังวุ่นวายกันอยู่นั้นแอบหยิบมาจากสตรีผู้นั้น เขามองตามหัวหน้ากลุ่มนักเลงที่กำลังเดินออกจากตัวเมืองไปด้วยท่าทางหัวเสียก่อนจะยิ้มที่มุมป
“ข้าเห็นเจ้าตบหน้าตนเองก็นึกว่ามีตัวอะไรมาเกาะแค่เพียงจะช่วยดูก็เท่านั้น คิดว่าข้าจะไปทำอะไรเจ้าได้กัน”นางพูดจบก็ละความสนใจจากเขาก่อนจะหันไปจ้องมองบุรุษหนุ่มผู้นั้นอีกครั้ง“ท่านจะซื้อกำไลหยกจากข้าจริงๆ น่ะหรือ”“ใช่แล้ว”“เช่นนั้นข้าคิดราคาท่านสองพันอีแปะเท่านั้น”“ได้อย่างไรกันของซื้อของขายนะ เจ
'ที่ผ่านมานางร้ายกาจเพียงนั้น วันนี้กลับพูดออกมาเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลยหรือว่านางจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ น่ะหรือ?'ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้านักเลงในกลุ่มนั้นอ้าปากค้างจ้องมองหลิวซอซือคล้ายกับไม่มั่นใจในสิ่งที่ตนได้ยินอี้ซวนยอมรับว่าเมื่อก่อนเคยชอบนางมากเพราะใบหน้าสวยหวานแต่ดูดุดันของนางนั้นม
แม้จะเอาแต่ตัดพ้อกับโชคชะตาที่เล่นตลกกับนางอยู่ในเวลานี้แต่หลิวซือซือก็ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจกับมันมากเท่าใดนักนางลุกขึ้นจากเตียงนอนเก่าๆ ก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเปิดระบบวิเศษที่ติดตัวมากับนางตั้งแต่ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาครั้งแรกในยุคนี้แล้วนางไล่สายดูระบบวิเศษที่มีสิ่งของเครื่องใช้จากโลกอ







