ลานประหาร

 

หนิงหลง “เป็นคนไม่มีเหตุผล ไม่สมกับเป็นองค์ชาย “ ทันใดนั้นองค์รักษ์ก็หิ้วถังน้ำมาพอดี อี้เฉินใจร้อนรนจึงรีบสาดน้ำใส่หนิงลงจนตัวเปียกปอนไปหมด

หนิงหลง “ พอใจท่านหรือยัง “ หลังจากนั้นอี้เฉินก็เดินเข้าไปในจวนฮองเฮาด้วยความสะใจในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป

16.30 ครบหนึ่งชั่วโมงแล้ว อี้เฉินที่คอยนั่งเฝ้าดูอยู่จนเวลาผ่านไปสิบห้านาทีก็ยังไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น ทำให้ตนนั้นเกิดโทษะ เลยสั่งให้ทหารนำตัวหนิงหลงไปยังลานประหาร

อี้เฉิน “ นำตัวนางไปยังลานประหาร “ หนิงหลงได้แต่บอกอี้เฉินว่าให้รออีกประเดี๋ยวแต่อี้เฉินนั้นไม่ยอมฟังอะไรเลย ในขณะนี่หนิงหลงได้อยู่ที่ลานประหารแล้วส่วนอี้เฉินนั้นไม่ได้ไปดูหนิงหลงและไม่สนใจในสิ่งที่ตนเองตัดสินไปแล้ว

อี้เฉิน “นางกล้าหลอกข้า “

องค์รักษ์ “ ฮองเฮา? “ องค์รักษ์ตกใจจนเอ่ยอย่างตื่นตระหนก

อี้เฉิน “ เจ้าจะเสียงดังไปทำไมกัน “ องค์รักษ์สะกิดไหล่องค์ชายต่อเนื่องจนอี้เฉินรำคาญ

อี้เฉิน “อะไรของเจ้า “ สีหน้าที่บูดบึ่งกำลังหันมาหาองค์รักษ์ด้วยความรำคาญ แต่เมื่อลองมองข้ามองค์รักษ์ จู่ ๆ ฮองเฮาก็ลุกขึ้นนั่ง

อี้เฉิน “ ท่านแม่ท่านฟื้นแล้ว “

ฮองเฮา “ เกิดอะไรขึ้น เหตุใดเจ้าถึงพูดเช่นนี่ ‘

อี้เฉิน “ ท่านแม่ถูกวางยาพิษเลยทำให้ท่านกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา “ ทันใดนั้นองค์รักษ์ก็กำลังนึกขึ้นได้ว่าพระชายานั้นกำลังจะถูกประหารเลยรีบเตือนสติอี้เฉิน ให้ไปที่ลานประหารเพื่อยกเลิกคำสั่ง จากนั้นอี้เฉินก็วิ่งขี่ม้าเร็วออกจากจวนฮองเฮาทันที

ลานประหาร

หนิงหลง “นี่ข้าต้องตายอีกครั้งรึ “ นางได้แต่รอเวลาเมื่อไรดาบจะฟันคอขาดเสียที นางก็ไม่ได้อยากมีชีวิตอยู่ที่นี่นัก

หนิงหลง “ พวกเจ้ารีบประหารข้าเถิด “ ทหารได้ฟังเช่นนั้นจึงทำตามที่พระชายานั้นขอ ในขณะที่นายทหารกำลังจะยื่นมือไปจับดามดาบ อี้เฉินเข้ามาได้ทันเวลาพอดี

อี้เฉิน “ หยุด? ยกเลิกการประหาร “ ทุกคนที่อยู่ในลานต่างพากันงงงวย ในนั้นมีคนของเฟยจูด้วย เมื่อเห็นว่านางไม่ถูกประหารจึงนำเรื่องนี่เข้าทูล คุณหนูเฟยจู

หนิงหลง “หึ แสดงว่าฮองเฮาฟื้นแล้ว “ หลังจากนั้นหนิงหลงก็กลับไปยังจวนฮองเฮาอีกครั้ง

จวนฮองเฮา

ฮองเฮานั้นได้แต่มองที่หน้าประตูเพราะรอเจอหนิงหลง ผู้ที่ช่วยชีวิตนางไว้ ถึงแม้ฮองเฮาจะรู้ดีว่าหนิงหลงเพิ่งพ้นโทษมา

อี้เฉิน “นางมาแล้วขอรับท่านแม่ “

หนิงหลง “คำนับฮองเฮา “

ฮองเฮา “ เจ้าลุกขึ้นเถิด “

หนิงหลง “เพลานี่ฮองเฮารู้สึกอาการดีขึ้นไหมเพคะ “

ฮองเฮา “ ดีขึ้นมาก เหมือนข้าเพิ่งนอนหลับฝันไป “ หลังจากนั้นฮองเฮาจึงถามหนิงหลง ว่านางนั้นอยากได้อะไรก็ขอมาได้เลย หนิงหลงจึงเอ่ยกล่าวบอกว่า นางนั้นอยากจะหย่ากับองค์ชาย แล้วก็อยากจะรื้อฟื้นคดีที่นางถูกกล่าวหาว่าวางยาพิษ ฮองเฮาจึงตอบตกลงทันที เพราะดูจากสีหน้าแล้วในช่วงที่ฮองเฮายังไม่ฟื้น นางคิดว่าบุตรชายของตนนั้นคงทรมานหนิงหลงจนหนิงหลงไม่เหลือเยื่อใยให้อี้เฉิน ฮองเฮาจึงบอกให้บุตรชายไปนำใบหย่ามา

อี้เฉิน “ นางคงจะชังน้ำหน้าข้ามาก “ อี้เฉินบ่นพึมพำอยู่ในจวนตัวเองเพราะเริ่มลังเลว่าจะหย่าดีหรือไม่ หากจะกลับคำก็ไม่ได้ จึงได้แต่ทำตามคำพูดของตนเอง

อี้เฉิน “ ลงนามชะ “ อี้เฉินมาถึงจวนฮองเฮาแล้ว ตนจึงเร่งยื่นใบหย่าให้หนิงหลงรีบลงนาม นางไม่รอช้า รีบลงนามทันที และไม่แม้แต่จะเรียกร้องอะไร

หนิงหลง “ ขอบใจท่านที่หย่าให้ข้า “ หลังจากนั้นหนิงหลงก็ทูลลาฮองเฮากลับจวน ด้วยสีหน้าที่มีความสุขและเกิดรอยยิ้มตลอดเวลา ซึ่งอี้เฉินก็เพิ่งจะเคยเห็นมัน

จวนหนิงหลง

หนิงหลง “ แก้ปัญหาได้แล้วหนึ่งเรื่อง “ นางบ่นยังไม่ทันขาดคำก็มีเรื่องให้ปวดหัวเข้ามาอีกแล้ว

อันอัน “คุณหนู ตอนนี่คุณหนูเฟยจูพาองค์ชายที่หน้าประตูแล้ว “

หนิงหลง “ นางมาทำไม “ หนิงหลงจึงออกไปที่หน้าจวน และได้เห็นว่าคุณหนูเฟยจูนั้นกำลังใส่ไฟพูดในเรื่องที่นางนั้นไม่ได้ทำ

เฟยจู .” ท่านพี่ พี่สาวข้ากล้าทำร้ายคนของข้าถึงเพียงนี่ ท่านพี่จะปล่อยพี่สาวไปเช่นนี่ไม่ได้ “ จากนั้นหนิงหลงก็พูดแทรกเข้ามาทันที

หนิงหลง “ ข้าทำอะไรคนของเจ้ารึ “ เฟยจูทำท่าทางตัวสั่นเมื่อหนิงหลงเดินเข้ามา

เฟยจู “ พี่สาวท่านยอมรับมาเถิด ว่าท่านนั้นลงโทษบ่าวของข้าทั้งจวน “

หนิงหลง “ ข้ายอมรับว่าข้าลงโทษคนของเจ้า แต่ข้าลงโทษแค่คนเดียว ส่วนที่เหลือนั้นข้าไม่ได้ทำ เจ้าอย่ามาหาเรื่องข้าให้เสียเวลา “ อี้เฉินเกียจท่าทางหนิงหลงที่หยิ่งผยองที่ไม่ยอมผู้ใด ตนจึงสั่งให้ทหารโบยหนิงหลงยี่สิบครั้ง เพราะเชื่อในสิ่งที่เฟยจูนั้นพูดออกมา

อี้เฉิน “ ในเมื่อเจ้าไม่ยอมรับก็ต้องโดนโบย... ทหารจับนางไว้ “ ทันใดนั้นอี้เฉินก็ยื่นแซ่ให้เฟยจูเป็นคนลงมือ

เฟยจู “ ท่านพี่จะรึ ที่ให้ข้าลงมือเอง “ น้ำเสียงเอ่ยกล่าวด้วยความสงสารแต่สีหน้าเฟยจูนั้นยิ้มร่าไม่ให้อี้เฉินได้เห็น 

หนิงหลง “ ปล่อยข้านะ ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด “ หนิงหลงพยายามดิ้นสุดแรงแต่ก็สู้แรงทหารที่กดนางไว้ไม่ได้

เฟยจู “ ท่านพี่ข้าขอโทษนะ “ หลังจากนั้นเฟยจูก็ยกแซ่ขึ้นจนสุดแขนใช้แรงเหวี่ยงเต็มกำลังเพื่อตีเข้าไปที่หลังจนสุดแรง

หนิงหลง “ โอ๊ย? “ เสียงทีร้องออกมานั้นมันมีทั้งความเจ็บปวดและความโกรธแค้นภายในใจ และนางได้บอกตัวเองเสมอว่าครั้งนี่ครั้งสุดท้ายที่คุณหนูเฟยจูจะได้ลงโทษนาง เพราะครั้งต่อไปหนิงหลงจะเอาคืนให้ถึงที่สุด

อี้เฉิน “ เจ้าพยุงนายของเจ้าเข้าไปในจวน “ เฟยจูลงโทษหนิงหลงครบยี่สิบครั้งแล้ว อี้เฉินจึงสั่งให้บ่าวรับใช้พยุงตัวหนิงหลงเข้าไปในจวน

เฟยจู “ ความจริงท่านพี่ไม่ต้องลงโทษพี่สาวหนักเช่นนี่ “

อี้เฉิน “นางทำร้ายคนของเจ้าเช่นนั้น เจ้ายังจะมีใจเมตตาให้นางอีกรึ เจ้าเป็นคนดีเกินไปแล้ว เพราะเช่นนี่อย่างไรนางถึงปีกกล้าขาแข็ง “

เฟยจู “ท่านพี่ ไปส่งข้าที่จวนได้หรือไม่ “ อี้เฉินพยักหน้าตอบรับอย่างเต็มใจแล้วเดินหันหลังออกจากจวนหนิงหลงในขณะนั้นเฟยจูได้หันกลับมามองหน้าเรือนด้วยสีหน้าที่สะใจ ยิ้มเยาะเย้ยให้นางบ่าวรับใช้นั้นได้เห็น

อันอัน “ คุณหนูเฟยจูชั่งร้ายกาจยิ่งนัก “ อันอันเห็นว่าทั้งสองนั้นได้ออกจากจวนไปแล้วนางจึงนำยาทาแผลมาทาให้หนิงหลง

หนิงหลง “เบา ๆ ข้าเจ็บ “ ปากเริ่มซีดเผือกในขณะที่กำลังเตือนบ่าวเรื่องทายา

อันอัน “ คุณหนู ตัวร้อนมากเลย “ อันอันเห็นว่าอาการของหนิงหลงนั้นเริ่มจะไม่ไหวแล้ว นางจึงรีบออกจากจวนไปตามหมอหลวงมาทันที ในเวลาที่พระอาทิตกำลังจะตกดิน เมื่อนางไปตำหนักหมอหลวงแล้วไม่เจอผู้ใด นางจึงไปตำหนักฮองเฮา หมอหลวงอาจจะอยู่ที่นั้นก็ได้