ตอนที่ 30 ผีร้ายจ้าวซิน

ตอนที่ 30

ผีร้ายจ้าวซิน

 

 

 

หลังจากที่เฉิงเจิงอวี้หายจากอาการตาบอด หลิวซินซินก็ถูกแต่งตั้งให้เป็นชายาเอก เฉิงเจิงอวี้ตัดสินใจบอกทุกคนเรื่องที่นางตั้งครรภ์ก่อนแต่งเข้าจวน.... นั่นเพราะเขาฉุดนางกระทำเรื่องหยาบโลนเมื่อเดือนก่อนที่เขาจะไปปราบโจรภูเขา ฝ่าบาทและฮองเฮารับทราบ จึงไม่มีใครกล้าพูดใดใดถึงการตั้งครรภ์ของ

หลิวซินซินอีก

"ซินซิน ลูกดิ้นแรงเช่นนี้เจ้าว่าลูกชายหรือไม่? " เขาเอ่ยในขณะที่สวมกอดนางจากทางด้านหลังมือหนึ่งลูบไล้ครรภ์ที่ยื่นออกมาของภรรยาตนที่บัดนี้เข้าเดือนที่แปดแล้ว

"มิรู้ได้...เจิงอวี้ ท่านรักข้าหรือไม่?" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นในขณะที่มองดูแปลงสมุนไพร

"ข้าทำถึงเพียงนี้แล้วยังต้องพูดอะไรอีก" เขากระซิบข้างใบหูนาง

"ชิ ท่านยังไม่บอกข้าเลย ว่าแต่ว่าท่านบอกอะไรฉางมี่ นางถึงปล่อยท่านได้ง่ายดายถึงเพียงนี้"นางเอ่ยอย่างแง่งอน

"ข้าบอกนางว่า...." เขาเริ่มเล่า

ย้อนกลับไปคืนนั้น....

"เจ้ารู้จักจ้าวซินหรือไม่ นางเป็นชายาเก่าที่ตายไปแล้วของข้า" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น สีหน้านั้นดูกังวลยิ่งนัก

"แล้วนางเกี่ยวข้องอะไรกับความลับของท่านหรือ?" ฉางมี่เอ่ยอย่างไม่เข้าใจ

"นางกลายเป็นผีอาฆาตนางหวงข้ามาก มีคนผู้หนึ่งเคยทำนายไว้...ท่านทำนายว่าหากข้าได้ร่วมเตียงกับสตรีนางใดที่ไม่ใช่จ้าวซิน สตรีผู้นั้นจะตายภายในสามวันเจ้าก็เห็นว่าไม่มีสตรีนางใดอยากแต่งเข้าตำหนักข้าเลยนอกจากเจ้า" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"เหตุใดท่านไม่บอกข้าก่อนหน้านี้" ฉางมี่เอ่ยขึ้น นางเชื่อเรื่องนี้ยิ่งนักเพราะวันก่อนก็มีคนผู้หนึ่งทักนางมาด้วยประโยคเช่นเดียวกันนี้

"เรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้เช่นนี้ แล้วข้าจะกล้าบอกใครได้ ชาตินี้ชีวิตของข้าเป็นของเจ้าซินผู้นั้น" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยก่อนจะแสร้งทำ

สีหน้าสลด หวาดวิตกเกินเหตุ

"หากเจ้าอยากพิสูจน์ก็มาเถิด"

 

หลิวซินซินเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน ริมฝีปากอ้าค้างเล็กน้อย “นี่ท่าน!”

 

"แน่นอนว่านางเจอประโยคเช่นนั้นก็ประทับตราหนังสือหย่าให้ข้าอย่างรวดเร็ว" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยบอกอย่างภาคภูมิใจ

"ดียิ่งนัก...ท่านบอกนางว่าข้ากลายเป็นผีร้าย ข้าจะเป็นผีร้ายให้ท่าน นี่แน่ะ..."จ้าวซินเอ่ยขึ้นก่อนจะทุบแผงอกกว้างของสามีอย่างไม่จริงจังนัก เขารวบข้อมือของหญิงสาวมาไว้ในมือเดียว

"ถึงเจ้าจะเป็นผีร้าย ข้าก็จะรักแต่เจ้าเพียงผู้เดียว" ดวงตาของเขาฉายแววปรารถนาก่อนก้มจุมพิตหน้าผากมนของภรรยาสาว

"ใช้คำว่ารักมาอ้างกับข้าอีกแล้ว ว่าแต่... ที่ท่านบอกว่าหยวนลู่จิ่นเป็นคนช่วยข้าตัดหน้าท่านไป นางจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครใช่หรือไม่?" หลิวซินซินถามขึ้นอย่างกังวล หากหยวนลู่จิ่นทราบว่านางในตอนนี้คือจ้าวซิน นางอาจถูกแก้แค้นภายหลังก็เป็นได้

"นางวางความแค้นจากเจ้าแล้ว เจ้าวางใจเถิด นางไม่กล้าทำอะไรเจ้าแน่ หากนางทำ ข้าจะจัดการนางซะ”

“ท่านเคยชอบนาง กล้าทำร้ายนางหรือ?”หลิวซินซินเลิกคิ้ว

“เวลานี้ใจข้ามีแต่เจ้า ส่วนนางก็เป็นอดีต”เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เข้าใจแล้ว”หลิวซินซินพยักหน้า เฉิงเจิงอวี้สวมกอดชายาสาวจากด้านหลังอีกครั้ง มือหนาลูบครรภ์อย่างเบามือ

“ซินซิน ข้าอยากให้เจ้าพักผ่อนบ้าง สำนักศึกษาหมอเจ้าก็ถ่ายทอดความรู้ให้ผู้อื่นไปแล้ว ข้าอยากให้เจ้ามีเวลาให้ข้าบ้าง" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นอย่างน้อยใจ

"ท่านไม่ต้องกังวล ตอนนี้พี่หลี่ซูซูกลับจากต่างแคว้นแล้ว ข้าจะให้นางดูแลแทนไปก่อน อย่างไรข้าก็ยังอยากผลิตหมอให้มากหน่อย" หลิวซินซินเอ่ยบอก

"นึกไม่ถึงว่าสตรีร้ายกาจที่ข้าเคยเกลียดจะทำข้าลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเช่นนี้" เฉิงเจิงอวี้กระซิบข้างใบหูเล็ก

"ข้าก็เช่นกัน ไม่คิดว่าจะรักคนโมโหร้ายเจ้าแผนการเช่นท่าน"นางเอ่ยอย่างไม่จริงจังนัก

“เอ๋ ข้าโมโหร้ายตรงที่ใดกัน ข้าจิตใจดีมากเลยนะ”เขาขบกัดใบหูเล็กของนางจนนางสะดุ้งเล็กน้อย “ท่านพี่!”นางตีเขาเบาๆ

 ในขณะที่ทั้งคู่กำลังยืนชื่นชมแปลงสมุนไพรในตำหนักนั่นเอง เสี่ยวจ้านรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในมือถือพืชที่มีดอก

สีแดงโดยต้นพืชนั้นมีรากติดมาด้วย

"พระชายา ข้าเจอมันแล้ว!" เสี่ยวจ้านร้องขึ้น

"เสี่ยวจ้าน...ใช่หรือไม่?" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินมารับต้นพืช ใบหน้างามนั้นดูตื่นเต้นยิ่งนัก มือเรียวยกมือทาบอก

"ใช่ขอรับ มันคือโสมต้นสุดท้ายที่ออกดอก พวกข้าเจอมันในป่าลึก" เสี่ยวจ้านเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

"ขอบใจเจ้ามากเสี่ยวจ้าน...ในที่สุด ต้นพืชที่ข้าตามหาก็อยู่ตรงหน้าข้าแล้ว" หลิวซินซินเอ่ยอย่างตื้นตันใจ เมื่อพบโสม

หายากที่ตนตามหามานาน

"เจ้าจัดการนำไปปลูกในที่ปลอดภัย และบอกคนดูแลให้ขยายพันธุ์โดยเร็ว" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นต้นพืชนั้นกลับคืนให้กับเสี่ยวจ้านต่อ ด้านเฉิงเจิงอวี้ที่ได้เห็นว่าชายาตนเอาแต่สนใจต้นพืชประหลาดนั่น ได้แต่กลอกตาไปมาอย่าง

เบื่อหน่าย เมื่อใดกันที่ชายาของเขาจะหยุดคิดวิธีต้านโรคต่างๆ และมีเวลาอยู่กับเขาเสียที!