ตอนที่ 29 ความลับ

ตอนที่ 29

ความลับ

 

 

 

ตกดึก

"ซินซิน....ข้าปวดหัว...." เฉิงเจิงอวี้ร้องขึ้นหลิวซินซินที่นอนคนละเตียงกับเขาจึงลุกมาดูอาการคนป่วย

"เจิงอวี้...ข้าอยู่นี่  ท่านปวดจุดนี้หรือไม่ " นางเอ่ยในขณะใช้นิ้วกดบริเวณขมับของเขา

"ใช่"

หลิวซินซินไม่รอช้า นางรีบฝังเข็มให้อีกฝ่ายเพื่อกระตุ้นการหมุนเวียนเลือดทันที...พร้อมกับกดจุดที่ความสัมพันธ์กัน

ผ่านไป 1 เค่อ(15 นาที)

"ซินซิน ข้าหายปวดหัวแล้ว" เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเบา

หลิวซินซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะเก็บอุปกรณ์ฝังเข็ม แต่ทว่ากลับถูกมือหนาจับข้อมือไว้

หมับ!

"ข้ายังมีส่วนที่ปวดอยู่" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะดึงมือเรียวของนางมากอบกุมแท่งเอ็นอุ่นของเขาที่พร้อมออกศึก

"ท่าน! นี่ท่านแกล้งข้าหรือ?" หลิวซินซินร้องขึ้นด้วยความตกใจ

“เมื่อครู่ปวดหัวจริง แต่ตอนนี้หายแล้ว ข้าขอนอนกอดเจ้าได้หรือไม่?” เขาเอ่ยดวงตาใสซื่อก่อนจะดึงร่างบางมาสวมกอดหน้าตาเฉย หลิวซินซินรู้สึกสัมผัสได้ถึงความแข็งแรงที่ดันก้นนางอยู่ด้านหลัง

“คนลามก” นางรีบเอ่ย

 “ซินซิน อนาคตหากเจ้าชอบวิชาแพทย์ ข้าจะสนับสนุนเจ้าเปิดสำนักหมอให้ดีหรือไม่" เขากระซิบข้างใบหูนาง ก่อนขบกัดครั้งหนึ่ง หลิวซินซินที่ถูกกระทำเช่นนั้นแม้อยากจะขัดขืนแต่ทว่า เมื่อเขาเอ่ยว่าจะเปิดสำนักศึกษาให้นาง ก็เกิดสนใจขึ้นมา

“ดีเพคะ” นางตอบอย่างว่าง่าย

"จวนลับของข้า ข้าตั้งใจจะให้เจ้าทำเป็นโรงหมอ และเป็นสำนักศึกษาเพื่อสอนคนให้เป็นหมอ เจ้าจะได้ใช้ความรู้ของเจ้าถ่ายทอดให้คนอื่นได้ด้วย" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยต่อในขณะมือหนาลูบไล้ไปทั่วเรือนกายสาวพร้อมกับสูดดมเรือนผมของนางอย่างอดไม่ได้

"เพคะ" หลิวซินซินตอบก่อนจะได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอจึงได้รู้ว่าผู้ที่สวมกอดนางอยู่หลับไปแล้ว นางประหลาดใจเล็กน้อยที่เขาหลับได้ในสภาพเช่นนั้น ช่างเถิด เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว นางคิดก่อนจะหลับไปเช่นกัน

 

หลายวันผ่านไป.....

หลิวซินซินจัดตารางอาหารที่มีสรรพคุณล้างสารพิษให้เฉิงเจิงอวี้ทานอย่างต่อเนื่องร่วมกับการฝังเข็มและใช้ยาสมุนไพรรักษาอย่างต่อเนื่องเช่นกัน นางเขียนจดหมายติดต่อทั้งโม่ชิงหนานและหลิวซีจินอยู่บ่อยครั้งเพื่อรายงานอาการของเฉิงเจิงอวี้

"เจ้าส่งจดหมายหาผู้ใดกัน" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยถามขึ้นในวันหนึ่ง เพราะเขาสังเกตว่านางส่งจดหมายออกด้านนอกหลายครั้ง

"อาจารย์โม่ชิงหนาน" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นในขณะปักเข็มลงไปใกล้กับดวงตาและบริเวณหัวคิ้ว นางสังเกตว่าหลายวันมานี้ชีพจรของเขาเริ่มปกติ การไหลเวียนเลือดก็ดียิ่งขึ้น เวลานี้พิษคงถูกขับออกหมดแล้ว เหลือเพียงอาการที่ตายังคงพร่ามัว...หลายวันมานี้นางสังเกตวิธีการหยิบสิ่งของ และความรวดเร็วในการเดิน นางรู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะมองเห็นบ้างแล้วแต่แสร้งบอกว่านางว่าไม่เห็น...

คนเจ้าเล่ห์....นางจะเอาคืนเขาให้หนักเช่นกัน หญิงสาวคิดก่อนจะยิ้มร้ายกาจเล็กน้อย

"ซินซิน หากข้ามองไม่เห็นไปตลอดชีวิตเจ้าจะอยู่กับข้าหรือไม่?" เขาถามขึ้นในขณะที่ถูกฝังเข็มตามจุดต่างๆเพื่อไล่ลมปราณกระตุ้นการหมุนเวียนของเลือด

"ลำพังตอนท่านมองเห็นปกติข้ายังไม่อยากอยู่กับท่านเลย หากท่านต้องตาบอดไปตลอดชีวิตผู้ใดจะอยากอยู่ด้วย"

หลิวซินซินเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้...คนปากแข็งเช่นนี้ต้องเจอนางสั่งสอน...ใครใช้ให้เขาหลอกนางมาตั้งนาน หญิงสาวคิดในขณะดึงเข็มออกทีละอันก่อนจะจับจีพจรอีกครั้ง

"เจ้าไม่อยู่กับข้า แล้วเจ้าไปอยู่กับใคร ใช่โม่ชิงหนานหรือไม่?! ตอบข้า!" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะดึงหญิงสาวกดร่างหญิงสาวลงเตียงนอนทันที

ในขณะที่เขาคร่อมร่างบางของหลิวซินซินไว้นั่นเอง

"หมอซินซิน มีจดหมายจากท่านหมอโม่ชิงหนานขอรับ" เสี่ยวจ้านตะโกนขึ้น ก่อนจะวิ่งเข้ามาพร้อมชูจดหมายในมือ

"ฉีกทิ้งให้หมด!" เฉิงเจิงอวี้ตอบกลับเสี่ยวจ้านก่อนจะดึงสายรัดเอวของหลิวซินซินออก

ด้านเสี่ยวจ้านที่เข้ามาเห็นอะไรเช่นนั้นก็หันหลังทันที

"จะฉีกได้อย่างไร?....เอิ่ม...ข้าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

ถือว่าข้าไม่ได้เข้ามาแล้วกัน" เสี่ยวจ้านที่เพิ่งมาถึงเอ่ยขึ้นก่อนจะวางจดหมายไว้บนโต๊ะแล้วจึงเดินออกจากห้องไปพร้อมปิดประตูก่อนจะเฝ้าหน้าห้องอย่างรู้งาน

"ท่านเป็นบ้าอะไร" หลิวซินซินร้องด่าขึ้น เมื่อเห็นอาการคล้ายคนคลั่งของเขา

"ข้ามันบ้า! จากนี้ไปข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าหนีไปอีก เจ้าตอบข้า ผู้ใดคือสามีเจ้า?" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะกระชากอาภรณ์ของนางออกอย่างไม่เบามือนัก

"ข้าคิดอยู่แล้วว่าท่านต้องหลอกข้าว่าท่านยังยังมองไม่เห็น" หลินซินซินตอบขึ้นก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่เวลานี้คล้ายจะลุกเป็นไฟด้วยความหึงหวง แววตาของเขาในตอนนี้สามารถมองเห็นได้อย่างแน่นอน

"ข้ามองเห็นแล้วอย่างไร...เรื่องนี้ช่างมันเถอะ....ข้าจะคอยดูว่าหากเจ้าตั้งครรภ์บุตรของข้า โม่ชิงหนานจะรับได้หรือไม่? " เขาเอ่ยขึ้นก่อนประกบริมฝีปากลงมาโดยไม่เปิดโอกาสให้นางได้หายใจเลยแม้แต่น้อย

"เจิงอวี้! อื้อ!" หลิวซินซินที่ถูกปล้นจุมพิตร้องอู้อี้ในขณะทุบกำปั้นลงแผงอกกว้างอย่างไม่เบานัก

"บอกข้า ผู้ใดคือสามีเจ้า " เขาเอ่ยในขณะเปลื้องอาภรณ์ของนางออกทีละชิ้น

"เจิงอวี้! หยุด!" หลิวซินซินตอบ

"แคว่ก!" เสียงฉีกดึงอาภรณ์ด้วยอารมณ์หึงหวงของ

ชายหนุ่ม อาภรณ์ของคนทั้งคู่หลุดออกจนร่วงลงไปกองกับพื้นกระกระจายไปทั่วห้อง เฉิงเจิงอวี้นอกจากจะไม่ตอบแล้วเขายัง

"เจิงอวี้...ท่านเป็นสามีข้า อย่ารุนแรงนักสิ....หากกระเทือนถึงลูกจะทำเช่นไร..." หลิวซินซินเอ่ยบอกผู้ที่ซุกใบหน้ากับซอกคอของนางอย่างหื่นกระหาย...

ได้ผลชะงัด เฉิงเจิงอวี้หยุดการกระทำทันที

"เจ้าตั้งครรภ์หรือ?" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยเสียงเบาราวกระซิบก่อนจะมองใบหน้าผู้ที่อยู่ใต้ร่าง หลิวซินซินจึงพยักหน้าแทนคำตอบ

"ใช่บุตรของข้าหรือไม่?" เขาเอ่ยเสียงเบา

"ผู้ที่ทำเรื่องน่าเกลียดเช่นนี้กับข้าก็มีแต่ท่าน จะเป็นบุตรใครไปได้?" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนทำปากยื่นเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าหนี

"ซินซิน ใยเจ้าไม่บอกข้าแต่แรกเล่า? " เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิดที่เผลอหึงหวงจนหน้ามืดตามัว

"หากบอกแต่แรกก็ไม่สนุกสิ" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้มือเรียวลูบไล้ไปตามแผงอกแข็งแรงนั้น.... ด้านเฉิงเจิงอวี้ที่

ได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกคุ้นหูกับประโยคนี้ยิ่งนัก...แต่ทว่าเวลานี้เขาไม่มีเวลามาคิดอะไรแล้ว ชายหนุ่มไม่รอให้คนใต้ร่างกล่าวสิ่งใดอีกเขาจัดการมอบจุมพิตเร่าร้อนไปทั่วเรือนร่างราวกับตายอดตายอยากมานาน

"เจิงอวี้! ....อื้อ"

 หลิวซินซินครางออกมาอย่างน่าอาย นางปฏิเสธไม่ได้เลยว่านางรู้สึกลุ่มหลงบุรุษผู้นี้เช่นกัน  เสียงเตียงแข็งแรงกระทบหัวเตียงดังนั่นสลับกับเสียงครวญครางฟังดูน่าเกลียดยิ่งนัก....