ตอนที่ 53 ลงโทษย้อนหลัง

ตอนที่ 53

ลงโทษย้อนหลัง

หลังจากที่หลิวโซว่ออกเดินทางไปยังตอนเหนือของแคว้นหนิงหลง....ในวันถัดมาชุนหลุนซีก็เรียกหลิวซีจินเข้าเฝ้า...หญิงสาวคิดว่าตนจะรอดแล้วเสียอีก... หลิวซีจินคาดเดาว่า.... ชุนหลุนซีคิดเอาคืนนางในตอนที่บิดานางไม่อยู่เป็นแน่...

ช่างกล้าหาญยิ่งนัก! หญิงสาวคิดอย่างประชดกับตนในใจ

ณ  ห้องทรงอักษร...

"ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ" หลิวซีจินเอ่ยเสียงเรียบในขณะประสานมือย่อคารวะสีหน้างามนั้นเรียบเฉย

"ไม่ต้องมากพิธี" เขาเอ่ยก่อนจะเงยหน้าจากการอ่านบางอย่าง ก่อนจะลุกขึ้นยืน

"ฝ่าบาทเรียกหม่อมฉัน มีสิ่งใดหรือไม่เพคะ" หลิวซีจิน

ถามทันที สองมือประสานเข้าด้วยกันอย่างรอฟัง

"ได้ยินว่าเจ้าสั่งหน้ากากประหลาดมาให้หมอและผู้ป่วยที่ติดโรคระบาดทั้งยังใช้สมุนไพรที่เจ้าบอกว่าสามารถบรรเทาอาการได้...เจ้าได้วิธีการเช่นนี้มาจากที่ใด?" ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้นก่อนจะสบเข้าไปในดวงตากลมโตของผู้เป็นฮองเฮา ด้านหลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ประหลาดใจที่

'ความลับ' ที่นางอุตส่าห์กำชับกับจวิ้นอ๋องว่าอย่าให้ฝ่าบาททราบว่าวิธีนี้มาจากนาง...ก็ไม่เป็น 'ความลับ' อีกเช่นเคย...คนในแคว้นนี้เป็นอย่างไรกัน คราก่อนก็หมอหลวงจื่อหลาง...มาครานี้ก็ชุนชวนหยู…

คนพวกนี้มิเข้าใจว่า 'ความลับ' หรืออย่างไรกัน...ที่หลิวซีจิน

ไม่อยากให้อีกฝ่ายทราบเพราะเดาว่าอีกฝ่ายต้องซักไซ้ไล่เลียงเป็นแน่....นางคร้านจะอธิบาย....อีกทั้ง เรื่องที่นางมาอยู่ในร่างนี้...บอกใครก็คงมิอยากเชื่อจะหาว่านางวิปลาสไปอีก....หลิวซีจินคิด

ก่อนจะเอ่ยตอบ

"ทูลฝ่าบาท หลิวซีจินหลับไปถึงสามวัน...ไม่ทราบว่าคือความฝันหรือไม่ ข้าได้พบเทพเซียนผู้หนึ่งสวมอาภรณ์สีขาวยืนอยู่บนผิวน้ำจากนั้นนางก็บอกสูตรยานี้แก่ข้า และวิธีรักษาโรคระบาดแก่ข้าเพคะ" หลิวซีจินตอบขึ้น...นางต้องโกหกอีกแล้ว.... นางคิดว่าใช้วิธีนี้น่าจะดีที่สุดแล้วจริง ๆ นานวันเข้าอีกฝ่ายคงเลิกสงสัยไปเอง

"เช่นนั้นหรือ?" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะสบเข้าไปในตากลมโตของนางอีกครั้ง...ในขณะที่ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้นางมากขึ้นราวกับต้องการจับผิดบางอย่าง...ชุนหลุนซีสาวเท้าเข้ามาใกล้ผู้เป็นฮองเฮาอย่างลืมตัว ใกล้จนได้กลิ่นหอมคล้ายกลิ่นโมลี่ฮวา(มะลิ)จากตัวนาง...

"เพคะ" นางตอบเสียงเรียบในขณะที่ยังคงยืนนิ่งก่อนจะสบตาผู้เป็นฮ่องเต้โดยไม่หลบสายตา...คนผู้นี้ไยต้องเข้าใกล้นางถึงเพียงนี้...หลิวซีจินคิดในขณะที่จู่ ๆ ใจก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ...แม้นางจะเคยพบเขาที่โรงหมอแล้วครั้งหนึ่งแต่เขาในตอนนั้นดูสุภาพกว่านี้มากนัก...เพราะคงเกลียดชังฮองเฮาคนก่อนนั่นเอง...

หลิวซีจินไม่เข้าใจตนเองเท่าใดนัก...ตัวนางนั้นปกติก็ใกล้ชิดกับบุรุษที่นางรักษามาแต่ไหนแต่ไร แต่ทว่าเวลานี้นางกลับรู้สึกประหลาดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...

นางวิปลาสไปแล้วเป็นแน่...หญิงสาวคิดในขณะที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่

"แม้ความดีเจ้าจะมี.... แต่ทว่าสิ่งที่ทำไว้เจ้าก็ต้องรับผลเช่นกัน...สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดคือการใช้มนต์ดำของต่ำกับข้า....

แต่ครั้งนี้เพราะเห็นเจ้าเปลี่ยนแปลงตัวเองรู้จักลุกขึ้นมาทำอะไรเพื่อผู้อื่น...ดังนั้น ข้าจะลงโทษสถานเบา" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะสังเกตอากัปกิริยาของสตรีตรงหน้าที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยแต่ทว่าใบหน้างามนั้นกลับแดงระเรื่อดูไร้การเสแสร้ง...สตรีผู้นี้กำลังทำสิ่งใดกันแน่...

"ข้าจะประกาศออกไปว่าเพราะเจ้าทำร้ายบ่าวและ

นางกำนัลข้าจึงลงโทษให้เจ้าย้ายไปอยู่ตำหนักเย็นหนึ่งเดือน"

ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้น... เพราะหากเขาประกาศออกไปถึงเรื่องคืนนั้นเรื่องนี้จะไม่จบเพียงเท่านี้เป็นแน่ แต่ทว่าหากปล่อยไปไม่ลงโทษอะไรก็เกรงว่านางจะกำเริบเสิบสาน

"ขอบพระทัยฝ่าบาท" หลิวซีจินเอ่ยเสียงเรียบสีหน้ายังคงนิ่งสงบ...แม้นางจะพอรู้ว่าตำหนักเย็นเป็นเช่นไรแต่ทว่า อย่างไรการลงโทษเช่นนี้คงจะดีกว่าการถูกเฆี่ยนตีเป็นไหน ๆ หญิงสาวคิดกับตนเองก่อนจะย่อคารวะแล้วออกจากห้องไปอย่างว่าง่าย

ด้านชุนหลุนซีที่ได้ยินเช่นนั้นก็ต้องประหลาดใจเป็นที่สุด...นี่นางยอมไปอยู่ตำหนักเย็นแต่โดยดีเช่นนั้นหรือ? การตอบรับที่ไร้การโวยวายใด ๆ นี่ทำเขาประหลาดใจเสียแล้ว...หรือสิ่งที่

ชุนเป่ยหยางบอกจะเป็นความจริงที่ว่านางฟื้นจากความตาย

ครานี้ นางจะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ  หรือคิดในแง่ร้าย...ที่อีกฝ่ายยอมไปอยู่ตำหนักเย็นอย่างง่ายดายเช่นนี้..บางทีนี่...อาจจะเป็นแผนการของนาง......ฮ่องเต้หนุ่มคิดขึ้น

หลังจากที่หลิวซีจินถูกสั่งให้ไปตำหนักเย็นนางไม่รอช้ารีบเก็บของจำเป็น หลังจากที่นางได้รับราชโองการจากเขาและรายการที่นางต้องทำในตำหนักเย็น นางเห็นถึงรายการที่เขาสั่งให้ทำได้แก่การทำความสะอาดศาลบรรพชนในทุกวัน...แม้

หลิวซีจินจะอยากคัดค้านแต่นางก็อยากให้เรื่องนี้จบโดยไวจึง

ไม่คิดถกเถียงสิ่งใดอีก

"ฮองเฮา ท่านไปช่วยรักษาผู้ติดโรคระบาดจนพวกเขาดีขึ้น ความดีมีมากถึงเพียงนี้ฝ่าบาทยังจะให้ท่านไปอยู่ในตำหนักเย็นจริงหรือเพคะ" ซูลี่ เอ่ยขึ้นอย่างกังวล

"อีกทั้งไม่ให้พวกเราตามไปอีก เช่นนี้ท่านจะอยู่กินอย่างไรเพคะ" นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยอย่างเป็นห่วง

"แค่หนึ่งเดือนเอง เจ้าวางใจเถอะ ข้าอยู่ได้ ส่วนพวกเจ้าอย่าลืมดูแลแปลงสมุนไพรและแปลงผักให้ดี ข้าไปอยู่ตำหนักเย็นหนึ่งเดือนออกมาก็คงได้เก็บเกี่ยวตากแห้งเก็บไปทำยาได้พอดี" หลิวซีจินเอ่ยบอกนางกำนัลก่อนจะนำห่อผ้าเดินทางไปตำหนักเย็นแต่โดยดี