ตอนที่ 76 สนมคนใหม่

ตอนที่ 76

สนมคนใหม่

หลิวซีจินที่อยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือนแล้ว ราวกับว่าชุนหลุนซีรู้สึกได้ว่านางคิดหนี เขาจึงสั่งคนเฝ้านางไว้อย่างเข้มงวดราวกับนกในกรงขังก็ไม่ปาน ในวันหนึ่งนั่นเอง...หลิวซีจินตื่นขึ้นมาในตำหนักชุนหลุนซี ก็ไม่พบเจ้าของตำหนักแล้ว มีเพียงนางกำนัลที่ถืออ่างน้ำเข้ามา

"ทูลฮองเฮา ฝ่าบาทได้บอกไว้ว่าหากฮองเฮาตื่นแล้วให้เปลี่ยนอาภรณ์แล้วตามไปที่ท้องพระโรงเพคะ" นางกำนัลอาวุโสผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น

"วันนี้มีพิธีอะไรหรือ?" หลิวซีจินถามขึ้นอย่างประหลาดใจ

"พิธีรับองค์หญิงหวางลี่อิงเป็นสนมลำดับที่หนึ่งเพคะ" นางกำนัลคนเดิมตอบ ด้านหลิวซีจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็รู้สึกว่าคน

ผู้นั้น...คงจะมีสนมอีกไม่จบสิ้น...หากเป็นเช่นนี้คืนที่เขาร่วมหอกับหวางลี่อิงคือคืนที่เหมาะสมที่สุดในการหนีไปจากที่นี่...เพราะเวลานั้นทุกคนคงให้ความสนใจกับเรื่องนั้น...หลิวซีจินอดตระหนักไม่ได้ว่านางจะตั้งครรภ์ทีหลังเพราะทุกครั้งที่มีสัมพันธ์กับ

ชุนหลุนซีนางไม่เคยดื่มยาห้ามครรภ์เลย....อีกทั้งสมุนไพรห้ามครรภ์นางก็ไม่อาจหาได้ในยามนี้  คงไม่หรอกกระมัง..หากเขามีบุตรง่ายเช่นนั้นสนมของเขาคงจะตั้งครรภ์ไปแล้ว....หญิงสาวคิด

ช่างเถิด....เวลานี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือนางต้องหนีออกจากที่แห่งนี้ให้ได้...นางมิใช่ที่ระบายความใคร่ของผู้ใด...แม้เวลานี้

ชุนหลุนซีจะดูหลงนางเป็นอย่างมากแต่นางจะไม่ยอมอยู่เช่นนี้เป็นแน่....หลิวซีจินคิดก่อนจะลุกขึ้นล้างหน้าและให้นางกำนัลแต่งตัวให้อย่างว่าง่าย

ณ  ท้องพระโรง....

วันนี้คือกำหนดนัดหมายที่องค์หญิงต่างแคว้นจะมาถึง หลิวซีจินพร้อมด้วยนางกำนัล เข้ามาในท้องพระโรง โดยมีเหล่าบรรดาขุนนางทั้งหลายและทูตต่างแคว้นมารออยู่ก่อนแล้ว

"หลิวซีจินคารวะฝ่าบาท" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นตามธรรมเนียมก่อนจะย่อคารวะผู้เป็นสามีก่อนจะเดินไปนั่งประจำที่ของตน

"องค์หญิงหวางลี่อิง เดินทางมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เสียงหนึ่งประกาศขึ้น จากนั้นสตรีผู้หนึ่งพร้อมกับเหล่าคนติดตามก็เข้ามา

"หวางหลี่อิง คารวะ ฝ่าบาท คารวะฮองเฮา" หวางลี่อิง หรือ องค์หญิงแห่งแคว้นไฉเจาเอ่ยขึ้น ก่อนจะช้อนสายตาส่งให้ชุนหลุนซีอย่างยั่วยวน

หวางลี่อิงเคยพบเจอชุนหลุนซีตามงาน พบปะแคว้นอยู่บ่อยครั้ง..... บุรุษผู้นี้รูปงามกำยำสมชายชาตรี ใบหน้าก็หล่อเหลาวิชาวรยุทธ์ก็ไม่ธรรมดา...เหมาะสมกับสตรีเช่นนางยิ่งนัก...

ส่วนฮองเฮาตรงหน้านี้...นางเคยได้ยินเรื่องความร้ายกาจของ

อีกฝ่ายไม่น้อย....แต่นางร้ายกาจแล้วอย่างไรเล่า?  ในเมื่อนางก็มีวิธีจัดการสตรีผู้นี้ในแบบของนางเช่นกัน....

นางจะกำจัดฮองเฮาผู้นี้ให้พ้นทางเสีย...จากนั้นนางก็จะได้เป็นใหญ่แทน หวางลี่อิงคิดก่อนจะแสร้งก้มหน้าก้มตาราวกับสตรีผู้เรียบร้อยที่ไร้ซึ่งพิษภัย

"องค์หญิงเดินทางมาถึงแคว้นหนิงหลงคงเหนื่อยไม่น้อย" ชุนหลุนซีผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้น ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้สตรีที่มีใบหน้างามหยดย้อย ที่บัดนี้สวมอาภรณ์สีแดงสด

"เพื่อความสัมพันธ์ระหว่างแคว้น ไม่ลำบากเลยเพคะ

อีกทั้งฝ่าบาทยังอุตส่าห์ส่งชินอ๋องมาดูแลหม่อมฉันเป็นอย่างดีอีก" หวางลี่อิงเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ พลางลอบสังเกตอากัปกิริยาผู้เป็นฮองเฮาที่บัดนี้ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย

"ข้ายินดี" ชุนเป่ยหยางที่ยืนอยู่ไม่ไกลเอ่ยขึ้น

"กำหนดส่งตัวเข้าหอเป็นวันพรุ่งนี้ ขอองค์หญิงโปรดพักผ่อนให้เพียงพอ" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น ก่อนจะหันไปให้จู่กงกงพาอีกฝ่ายไปยังตำหนักรับรอง

หลิวซีจินที่มองภาพชุนหลุนซียิ้มแย้มแจ่มใสที่ได้รับสนมใหม่ ...หลังจากที่นางมีความสัมพันธ์ทางกายกับเขา ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าส่วนลึกในใจนั้นเจ็บปวดไม่น้อยที่เห็นภาพเช่นนี้....

นางคิดถูกต้องแล้ว ที่แห่งนี้ไม่เหมาะกับนาง..

เป็นฮองเฮาแล้วอย่างไร?

เป็นที่โปรดปรานแล้วอย่างไร?

สุดท้าย...นางก็ไม่ต่างจากสนมทั่วไปของเขา

พอกันที.....คือโอกาสที่เหมาะแก่การหนียิ่งนัก...ส่วนจะหนีไปที่ใดนั้น นางได้คิดไว้แล้วเช่นกัน หลิวซีจินคิดในขณะที่ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ได้

ณ  ตำหนักรับรององค์หญิง

"เจ้าเตรียมสิ่งนั้นมาแล้วใช่หรือไม่" หวางหลี่อิงกับคนสนิท

"เตรียมไว้พร้อมแล้วเพคะ องค์หญิงจะใช้สิ่งนี้กับฝ่าบาทหรือเพคะ" นางกำนัลที่ติดตามนางมาเอ่ยถามขึ้น

"กับฝ่าบาท ข้าคงไม่จำเป็นต้องใช้...เจ้าไม่เห็นสายตา

ฝ่าบาทที่มองข้าหรือ...แทบจะกลืนกินข้าออกปานนั้น ได้ยินมาว่าฝ่าบาทโปรดปรานฮองเฮาเป็นอย่างมากถึงขั้นให้ฮองเฮาย้ายอยู่ที่ตำหนักฝ่าบาท...อีกไม่นานข้าจะจัดการนางให้พ้นทาง" หวางลี่อิงคิดกับตนเองก่อนจะมองขวดยาในมือ

"เช่นนั้น ท่านจะใช้มันกับผู้ใดหรือเพคะ" นางกำนัลคนสนิทเอ่ยขึ้น

"ข้าจะใช้มันกับ...."

ณ  ห้องทรงอักษร

ชุนหลุนซี ชุนชวนหยู ที่มาพบกันเพื่อปรึกษากัน

"หลิวโซว่อ๋อง ส่งจดหมายมาบอกข้าว่าจับผู้ต้องสงสัยได้จำนวนไม่น้อย ที่แท้...ตัวการก็คือผู้ปกครองแคว้นย่อยทางเหนือ หลังจบทางนี้ข้าเดินทางไปช่วยหลิวโซว่อ๋อง" ชุนเป่ยหยางเอ่ยขึ้นหลังจากวางจดหมาย

"เสด็จพี่ ท่านคิดว่าหวางลี่อิงเป็นอย่างไร" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"นางมีความร้ายกาจซ่อนอยู่ นางไม่ได้ใสซื่ออย่างหน้าตานางหวังจะกำจัดหลิวซีจินฮองเฮา..." ชุนเป่ยหยางสรุป หลายวันมานี้ตอนเขาคุ้มกันอีกฝ่ายมาถึงวังเขาลอบสังเกตหลายสิ่งหลายอย่างจากสตรีผู้นี้

"รู้เช่นนี้เสด็จพี่ยังจะรับสตรีผู้นี้เป็นสนมอีกหรือ?...แคว้น

หนิงหลงแห่งนี้ควรมีฮองเฮาผู้เดียวคือหลิวซีจิน" ชุนชวนหยูเอ่ยขึ้นก่อนจะยกชาขึ้นจิบ

"ดูแล้วเจ้าจะเข้าข้างหลิวซีจินเสียเหลือเกิน ข้าหรือนางกันแน่ที่เป็นพี่น้องเจ้า" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อยที่น้องชายผู้นี้เอาแต่เข้าข้างหลิวซีจิน

"ข้าเห็นด้วยกับชุนชวนหยู เมื่อก่อนนางจะร้ายกาจก็ช่าง แต่เวลานี้นางไม่เหมือนเดิมแล้ว...เราก็ไม่ควรมองแต่อดีต ท่านก็เห็นว่านางทำอะไรบ้าง เลิกมองนางในแง่ร้ายเถิด"ชุนเป่ยหยางเอ่ยขึ้น

"หยุดรุมข้าได้แล้ว เวลานี้ข้าก็ย้ายนางมาอยู่ด้วยกันแล้วยังต้องการอะไรอีก" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย

"ดี ท่านจะทำเช่นไรกับหวางลี่อิง รายงานให้บิดานางทราบดีหรือไม่" ชุนเป่ยหยางเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"รอให้นางลงมือก่อน จากนั้นค่อยหาพยานแล้วส่งตัวกลับไปแคว้นไฉเจาให้บิดานางลงโทษเอง...ข้าจะบอกผู้ปกครองแคว้นไฉเจาว่าให้เราเชื่อมสัมพันธ์ด้วยวิธีอื่น..." ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น