ตอนที่ 77 ลาก่อนแคว้นหนิงหลง

ตอนที่ 77 ลาก่อนแคว้นหนิงหลง

วันต่อมา....

พิธีรับสนมหวางลี่อิงถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ในขณะที่

ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับพิธีนั้น หลิวซีจินจึงลงมือชงชารสชาติดีมาแจกจ่ายให้เหล่านางกำนัลและองครักษ์ที่เฝ้าในตำหนัก

ฝ่าบาท

"พวกเจ้าดื่มน้ำชานี่หน่อยเถิด......มีสรรพคุณบำรุงร่างกาย รู้หรือไม่" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะมอบให้ผู้ที่อยู่ในตำหนักดื่ม ครู่หนึ่งคนพวกนั้นก็พากันหลับใหลตามความต้องการของหลิวซีจิน หญิงสาวไม่รอช้านางรีบปีนออกนอกตำหนักและวิ่งตรงไปยังคอกม้า…. นางไม่ลืมที่จะเตรียมเข็มพิษยาสลบเพื่อใช้กับคนเฝ้าคอกม้า แต่ทว่า….หลิวซีจินก็ต้องประหลาดใจเมื่อมาถึงคอกม้าก็พบว่าคนเฝ้าคอกม้านั้นสลบไสลกันหมดแล้ว…ผู้ใดกัน? ชิงลงมือตัดหน้านาง

ช่างเถิด…นี่ไม่ใช่เวลามาคิดหาคำตอบนางต้องรีบหนีไปจากที่นี่! หลิวซีจินคิดในขณะที่ปลดเชือกจูงม้าอย่างเงียบที่สุด….ในขณะที่นางกำลังจูงม้าผ่านโรงเก็บอาหารม้านั่นเอง…นางก็ได้ยินเสียงประหลาดขึ้น

"พระสนม หากมีคนมาเห็นเข้าจะทำเช่นใด.... อา..." เสียงบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นพร้อมกับเสียงหอบหายใจ

“เสวี่ยหยิน…ข้าไม่ไหวแล้วจริง ๆ... หลายวันมานี้เราไม่มีโอกาสเจอกันเลยต้องตักตวงให้มากหน่อย” เสียงสตรีผู้หนึ่ง

ดังขึ้นพร้อมกับเสียงโต๊ะที่กำลังสั่นไหวรุนแรงกระแทกฝาผนังห้องลับในคอกม้าจนเกิดเสียงดังราวกับตอกฝาบ้าน...

หลิวซีจินที่ได้ยินเสียงลามกนั้นก็ยกมือปิดปากตนด้วยความตกใจ นี่มันอะไรกัน?  นี่สนมของชุนหลุนซีสวมหมวกเขียวให้เขาเช่นนั้นหรือ?

นางได้ยินเสียงอีกฝ่ายเรียกว่า ‘เสวี่ยหยิน’

หรือจะเป็นกุ้ยเหมย? เพราะจากความทรงจำเจ้าของร่างนี้นางเคยสั่งโบยสองคนนี้เพราะความเอาแต่ใจ แต่ทว่าคล้ายกับว่าสองคนนี้เคยนัดพบกันอยู่บ่อยครั้ง

ช่างเถิด! นี่ไม่ใช่เวลามาสอดรู้เรื่องของผู้อื่น! หญิงสาวคิดก่อนจะย่องจูงม้าออกนอกประตูก่อนจะรีบดึงม้าออกมาออกนอกประตูวังได้สำเร็จ

ก่อนจะควบขี่ม้าอย่างชำนาญการ…แน่นอนว่าก่อนหน้า

ที่นางวางแผนที่จะหนี นางได้มาฝึกขี่ม้าตัวนี้ไว้แล้วนั่นเอง

หลิวซีจินคิดก่อนจะควบขี่ม้าออกมานอกเมืองได้สำเร็จ…จนมาแวะพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ในระหว่างที่นางกำลังเตรียมผลักประตูเข้าห้องเพื่อพักเหนื่อยนั่นเอง…….เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้น

“พี่สะใภ้!” ชุนหมี่เยว่ร้องเรียก

“จวิ้นจู่!” ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนรีบวิ่งมาหานางในขณะที่ยังสวมชุดสำนักศึกษาแห่งหนึ่ง…หลิวซีจินคาดว่าชุนหมี่เยว่เพิ่งกลับจากสำนักศึกษาเป็นแน่.... เหตุใด…ต้องมีคนมาเห็นนางในเวลาเช่นนี้ด้วย!

“ข้าไม่ใช่นาง!” หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะหันหลังอย่างเร็ว

“จะไม่ใช่ได้อย่างไร ข้าจำกลิ่นโมลี่ฮวา(มะลิ) จากตัวท่านได้…ว่าแต่...ท่านจะไปที่ใดกัน” ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะจับบ่าไหล่ของอีกฝ่ายให้หันมาประจันหน้า

"เรื่องมันยาว...ช่างมันเถิด ตอนนี้ข้าต้องไปทำธุระไว้ข้าจะกลับมานะ" หลิวซีจินเอ่ยหลอกล่อ

"ข้ารู้ว่าท่านหนีน้อยใจที่ฝ่าบาทจะรับสนมเพิ่มอีกใช่หรือไม่?" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น

"กล่าวตามตรงนั่นก็ส่วนหนึ่ง แต่ว่า.... ถึงแม้วันนี้เขาไม่ได้รับองค์หญิงหวางลี่อิงเป็นสนมข้าก็จะไปอยู่ดี...จวิ้นจู่ข้ามีสิ่งที่ต้องทำอีกมากข้าไม่อาจมาอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ข้าจะหนีไปกับท่านด้วย ข้าก็ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว"

ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นในขณะที่น้ำตาไหล

"ไม่ได้ หากท่านหายไปครอบครัวท่านต้องมาแหกอกข้าแน่" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"แล้วท่านเล่า คิดหนีไป...ไม่นึกถึงหัวอกท่านหลิวโซว่อ๋องบ้างหรือไร..." ชุนหมี่เยว่เอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ ด้านหลิวซีจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็กุมขมับกับความดื้อรั้นของคนตรงหน้า

“ข้าไม่ยอมให้ท่านไป พี่สะใภ้ เมื่อก่อนข้าอาจทำไม่ดีกับท่านแต่เวลานี้ข้ารักท่านดั่งพี่สาว ท่านไม่ไปได้หรือไม่?” ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะร้องไห้ออกมา

ด้านหลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจหนึ่งครั้ง ก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้ามาสวมกอดนางรักเด็กผู้นี้ราวกับน้องสาวคนหนึ่ง…แต่ทว่า….อย่างไรนางก็ต้องไป…

“จวิ้นจู่ข้าขอโทษด้วย” หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะปักเข็มยาสลบลงไปที่ต้นคอของอีกฝ่ายจนสลบไป

ปึก!

จากหลิวซีจินที่จะนอนพักเอาแรงกลับกลายต้องเปลี่ยนที่เสียอย่างนั้น หลิวซีจินคิดก่อนจะจัดท่าให้อีกฝ่ายนอนสบายขึ้นก่อนตนจะรีบออกจากโรงเตี๊ยมแห่งนั้นทันทีเป้าหมายคือสำนักศึกษาแพทย์โม่ชิงหนาน…

ณ สำนักแพทย์โม่ชิงหนาน….

“เรียนท่านหมอ…มีสตรีผู้หนึ่งมาขอพบขอรับ” ผู้ช่วยหมอผู้หนึ่งมารายงาน

“ให้นางเข้ามา” โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นในขณะที่เขียนตำรา

ณ ห้องตำรา….

"คารวะท่านหมอ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนพิศมองใบหน้าสหายหนุ่มที่รู้จักกันมานานนับสิบปี

“แม่นางมีสิ่งใดหรือ?” โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น เขาประหลาดใจไม่น้อยเพราะไม่เคยรู้จักสตรีผู้นี้มาก่อนเป็นแน่

“โม่ชิงหนาน…ข้าหลิวซีจินหมอหญิง สหายสนิทของท่าน” หลิวซีจินเอ่ยขึ้นทันทีก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าสหาย

“สหายข้าผู้นั้นถูกพัดลงเหวไปแล้ว ข้าไม่มีเวลามาล้อเล่นกับแม่นาง…หากจะมาพูดเรื่องไร้สาระก็กลับไปเถอะ” โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ ด้านหลิวซีจินที่เห็นอาการนั้นก็ไม่แปลกใจ แน่นอนว่านางต้องหาวิธีให้อีกฝ่ายเชื่อให้ได้ว่านางคือหลิวซีจิน

หมอหญิงผู้นั้น

“มีห้องลับห้องหนึ่งในสำนักหมอแห่งนี้ที่เรารู้กันเพียงสามคน มีเจ้า มีหลี่ซูซู และข้าหลิวซีจิน” หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินไปยังโต๊ะมุมหนึ่งก่อนนั่งลงเก้าอี้หนึ่งราวกับว่าคุ้นเคยที่แห่งนี้เป็นอย่างดี ด้านโม่ชิงหนานที่เห็นท่าทางเช่นนั้นของอีกฝ่ายก็ประหลาดใจไม่น้อย

“ถ้วยชานี้.... เป็นข้าที่ให้เจ้า…ตอนข้าไปทำคลอดให้ฮองเฮาแคว้นเฉิงจึงให้ถ้วยชาชุดนี้มาด้วย” หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินไปยังโต๊ะที่มีถ้วยชาชุดหนึ่งวางอยู่…

"แล้วอย่างไรต่อ" โม่ชิงหนานถามขึ้นก่อนจะพิจารณาสตรีใบหน้างามที่อ้างว่าตนคือสหายที่จากไป

“มีครั้งหนึ่ง…ข้าเคยพาสตรีผู้หนึ่งมาให้เจ้าเปลี่ยนใบหน้าให้…คนผู้นั้นข้าก็เป็นคนตั้งชื่อใหม่ให้นางชื่อ หลิวซินซิน” หลิวซีจินเอ่ยขึ้นในท่าทางผ่อนคลายก่อนจะยกกาน้ำชาขึ้นแล้วรินใส่ถ้วยชามือเรียวขาวยกถ้วยชาขึ้นจิบหน้าตาเฉย

"เจ้านี่ ยังชอบดื่มแต่ชาอู่หลง.... ไม่เคยเปลี่ยน...นอกจากนี้ยังมีชาอีกชนิดหนึ่งที่เจ้าชอบดื่มเหมือนกันกับข้า

ชาโมลี่ฮวา... " หลิวซีจินเอ่ยขึ้นหลังจากสูตรดมไอร้อนขึ้นจมูก 

ด้านโม่ชิงหนานที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย เพราะว่าชาเหล่านี้ส่วนใหญ่เขาจะเป็นผู้ต้มกินเอง ผู้ที่สนิทกันจริง ๆ เท่านั้นจึงจะทราบว่าชาที่เขาโปรดปรานนั้นมีสิ่งใดบ้าง...อีกทั้งเรื่องการเปลี่ยนใบหน้าให้หลิวซินซินก็มีเพียงเขาหลี่ซูซู และนางเท่านั้นที่ทราบ.... แต่ทว่าอย่างไรก็ตาม... เขาก็ยังต้องทดสอบเพิ่มอีกหน่อย ชายหนุ่มคิดก่อนจะเอ่ยขึ้น

"หากเจ้าคือหลิวซีจินสหายข้าจริง...เจ้าต้องตอบคำถามเหล่านี้ของข้าได้...มีครั้งหนึ่ง...เราสามคนร่วมกันรักษาโรคชนิดหนึ่งตอนนั้นพวกเราเคร่งเครียดกันมาก ...." โม่ชิงหนานเอ่ยอย่างลองเชิง

“จะว่าโรคก็ไม่เชิง...เจ้าเรียกมันว่าภาวะเลือดหนืด”หลิวซีจินเริ่มเล่า โมชิงหนานสบตากับอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกหลากหลาย